κοτσάνι

2012-02-18T00:57:00.000+02:00

σιβηρία

2011-04-12T21:18:00.013+03:00

.
.

Στην έξοδο ενός αυτοκινητοδρόμου κάπου στη Μασσαχουσέτη βρίσκεται ένα diner, όχι αρκετά κιτς για να είναι καλτ, ούτε αρκετά βρώμικο για να είναι και πάλι καλτ. Σε καμία περίπτωση ευάερο, ευήλιο και διαμπερές. Απλά βαρετό. Μόνο εκεί μπορούσα να συγκεντρωθώ και να διαβάσω όταν είχαμε εξεταστική. Και μάλιστα μόνο τις μεταμεσονύκτιες ώρες. Refill? ρωτούσε ξανά και ξανά η σερβιτόρα και της έγνεφα 'ναι' μέχρι τα ξημερώματα. Θα πω ψέματα αν έλεγα ότι μου άρεσε να παρατηρώ τον κόσμο εκεί, ότι ένοιωθα σα να είμαι σε κάποια αμερικάνικη ταινία. Αλλά και πάλι αν δεν γούσταρα σκηνικό τί στο διάολο έκανα εγώ εκεί πέρα από το να προσποιούμαι ότι τάχα μόνο εκεί συγκεντρώνομαι? Συγκέντρωση my ass, χρόνια μετά μπορώ να σας πω για όλες τις μορφές εκεί, κουρασμένα μάτια, μυρωδιά απλυσιάς, πλαστικά λουλουδάκια στο τραπέζι, το πάρκινγκ ν' αδειάζει και να γεμίζει και κανένας να μην μ' ενοχλεί γιατί τί στο διάολο κάνει ένα μικρό κοριτσάκι εκεί τέτοια ώρα αντί να ξεσαλώνει κάπου ή αντί να διαβάζει σπίτι της?

Τον καιρό εκείνο δεν έβλεπα καν ταινίες για να φαντασιωθώ ότι ζούσα τουλάχιστον μέσα σε κάποια ταινία. Με είχαν πάρει όταν ήμουν μικρή να δω στον κινηματογράφο το Days of Thunder και δε μαγεύτηκα ούτε από τη φρικιαστικά μεγάλη οθόνη μέσα στη σκοτεινή αίθουσα, ούτε από μια ιστορία που δε μπορούσα να παρακολουθήσω επειδή ένοιωθα φριχτά εκεί μέσα. Και ακόμη πιο φριχτά ένοιωθα που μετά όλα τα παιδιά συζητούσαν για το πόσο ουάου ήταν αυτή η ταινία και εγώ δεν ήξερα αν πρέπει να προσποιηθώ ότι την είδα ή απλά να σωπάσω από ντροπή που μάλλον μ' έπιασε κλειστοφοβία. Και ενώ ξεπέρασα την κλειστοφοβία, μου έμεινε για χρόνια το κουσούρι ότι δεν πάω κινηματογράφο, ότι μάλλον δεν μου αρέσει, ότι στην τελική ρε παιδιά πάμε καμιά βόλτα, πού να κλειστούμε τώρα να δούμε ταινία, η πόλη είναι εκεί έξω και μας περιμένει, ταινία θα δούμε?

Ένα καλοκαίρι και πάλι πίσω στη Θεσσαλονίκη με τράβηξαν με το ζόρι ο Βαγγέλης και η Λίνα να δούμε το Dancer in the Dark. Χίλια δυό τους είπα για το ότι είναι καλύτερα να κάνουμε καμιά βόλτα παραλία, έχει ωραίο καιρό, όλοι είναι εξώ, εγώ βαριέμαι, δε θέλω, αφού ξέρετε ότι δε βλέπω ταινίες και με αγνόησαν και τους ακολούθησα γιατί απλώς μετά θα βγαίναμε έξω. Στην πόλη που ζέχνει και μας περιμένει. Το σοκαριστικό για μένα μετά την ταινία ήταν ότι οι άλλοι δύο είχαν όρεξη να βγουν έξω ενώ εγώ δε μιλιόμουν, είχα κατεβάσει τα μούτρα, με είχε πιάσει κατάθλιψη και περνούσαν μπροστά από τα μάτια μου σκηνές από την ταινία και μπορεί και να ζαλιζόμουν και ήθελα να κάτσω σε ένα παγκάκι και να μη μιλάω. Και έτσι αποφάσισα ότι αν δεν μου άρεσε μία πριν ο κινηματογράφος, τώρα κατάλαβα ότι θα έπρεπε πάσει θυσία να τον αποφεύγω γιατί μου κάνει αυτό το πράγμα που στους άλλους δεν το έκανε.

Η Έλυ με τράβηξε να δω το Caro Diario σε ένα μάθημα που είχε για τον Ιταλικό σινεμά, η Αισέ να δω το Festen, από μόδα είδα Κουστουρίτσα. Μετά μόνο μπύρες ήθελα να πίνω και να μη μιλάω σε κανέναν. Κάποιος φίλος έκανε ταινία και μ' έβαλε να παίξω τη σύζυγο του. Στην πρώτη σκηνή ήμασταν αγαπημένο ζευγάρι, στη δεύτερη το χαμε χάσει λίγο, στην τρίτη έκαιγε το πουκάμισο του με τσιγάρο και εγώ έπρεπε να κάνω πως κάνω στριπτίζ και ήμουν τόσο ξυνισμένη που έκανε μια γρήγορη λήψη γυμνής πλάτης και τελειώσαμε. Τον δοκίμασα τον κινηματογράφο και σας λέω απέτυχε, δε μου κάνει, δεν μου αρέσει ένα πράμα. Και γυρνώντας Θεσσαλονίκη μου μιλούσαν φίλοι για ένα κουλτουριάρικο περιοδικό που έλεγε για κινηματογράφο και δεν έδινα δεκάρα τσακιστή γιατί με τί κάθεστε και ασχολείστε ρε παιδιά, η πόλη είναι εκεί έξω, ζέχνει και μας περιμένει.

Δευτέρα βράδυ προχθές και κοντά μεσάνυχτα καθόμασταν και τρώγαμε σε ένα μαγαζάκι στην Ιουστινιανού με τρία τραπέζια που μοιάζει με τυροπιτάδικο αλλά μαγείρευε η κυρία Ρουσλάνα, έτσι τη λέω γιατί ήταν ρωσίδα η κυρία με ξανθά μαλλιά που μικρή μάλλον τα έκανε κοτσίδες και παχουλή με κόκκινο πρόσωπο. Υπό νορμάλ συνθήκες θα έλεγα καμιά εξυπνάδα του τύπου 'κοίτα μας μαθαίνουν τα free press των χαμουτζίδων για τέτοια φαγάδικα' αλλά με είχε πιάσει εκείνη η σιωπή της κινηματογραφοβίας, που ξέχασα να πω ότι είχα μάθει από χρόνια ότι με πιάνει και στην αληθινή ζωή τελικά και ότι μάλλον κάπως αλλιώς θα πρέπει να λέγεται και ακόμη χειρότερα δε μπορώ να ζήσω χωρίς αυτό.

'Τσαμ, τσεχ, τσιφούτ λένε οι..' είπε ο κύριος από το διπλανό τραπέζι στην παρέα του και ίδρωσαν τα χέρια μου από το ζόρι μου που παρόλο που ήμασταν μόνο δυό τραπέζια δεν μπορεσα ν' ακούσω ποιοί το λένε αυτό και μετά κάτι λέγανε για Τσάμηδες και Αρβανίτες και για αυτούς που ζούνε δίπλα από ποτάμια και για τα γλαροπούλια που κάνουν φωλιές στη Ροτόντα και μετά πιάσαμε και εμείς συζήτηση για παζάρια στο δρόμο στη Θεσσαλονίκη και τί μπορείς να βρεις από τη Βαλτική. Ψοφάω για ιστορίες. Κας ας είναι μισές αλήθειες, μισά ψέματα. Και μάλιστα ιστορίες που τις ακούς τυχαία και εκεί που δεν το περιμένεις. Ω, τα χερια μου είχαν ιδρώσει από ενθουσιασμό τελικά.

Όσοι έχετε δει το '12' θα καταλάβετε. Η παρέα στο διπλανό τραπέζι ήταν βγαλμένη από την ταινία. Πέντε άντρες και μια γυναίκα χωρίς προφανή σχέση μεταξύ τους, οικογενειακή, φιλική, επαγγελματική, τρωγόμουν να ρωτήσω τί είστε ρε παιδιά, συνευρέθηκαν να φάνε για κάποιο λόγο δε μπορεί κι όμως ένας ένας δε φαινόταν να έχουν σχέση με τον άλλον κι όμως ένας ένας είχαν στο πρόσωπο τους μια ιστορία ζωγραφισμένη, να ο κύριος που μιλούσε τώρα ήταν ένας παππούλης που μιλούσε με απαλή φωνή τα πιο όμορφα, ωραία και λίγο παρωχημένα-με-γοητευτικό-τρόπο ελληνικά που έχω ακούσει εδώ και καιρό. Ο απέναντι του ήταν πιο νέος, πρόσωπο γεμάτο εσωστρέφεια αλλά και περηφάνεια, κάποια στιγμή είπαμε ότι αν ήταν τελικά όλοι Ρώσοι στην καταγωγή αυτός θα ήταν Καζάκος. Και συνέχισα να κατεβάζω μπουκιές, να τους παρακολουθώ σα να βλέπω σκηνή από ταινία και φυσικά επιστροφή στη μαύρη σιωπή.

Λατρεύω τον κινηματογράφο. Να όμως βλέπω δίπλα τον φίλο μου αυτή τη στιγμή που έχει δει δεκαπλάσιες ταινίες από μένα, που στον κινηματογράφο ορκίζεται και λατρεύει, που στις ταινίες είδε κάτι πολύ μεγαλύτερο από το σερβιρισμένο περίτεχνα ή όχι entertainment, που ξέρει άλλους είκοσι, τριάντα που λέει ότι αγαπάνε και καταλαβαίνουν τον κινηματογράφο ακόμη περισσότερο. Κάτι ψίχουλα έχω δει και γω και όμως αν με ρωτήσεις να μιλήσω χωρίς φόβο ότι θα θεωρηθώ σνομπ θα σου πω ότι γύρω μου πάντα έβλεπα και βλέπω τις πιο γαμάτες ταινίες. Τις ζω ένα πράμα. Με ένα τέτοιο ένστικτο αγάπησα λοιπόν και τον κινηματογράφο αλλά και πολλά άλλα πράματα, κυρίως αυτή και κάθε πόλη.

Σε μια συνάντηση πρόσφατα όπου μιλούσαμε για τον νέο Εξώστη λοιπόν κάποιος έκανε αναφορά σε εκείνο το παλιό free press για το οποίο μιλούσαν οι φίλοι μου παλιά και εγώ απαξιούσα. Συγκεκριμένα το χαρακτήρισε ως κάπως ιντελεκτουάλ, κλειστού κύκλου, για γνώστες, για λίγους ή κάτι τέτοιο. Σκέφτηκα ότι κρίμα αν δεν μπορείς να δεις μια ταινία όπως δε μπορούσα και εγώ για καιρό αλλά ακόμη πιο κρίμα αν δεν έχεις συνειδητοποιήσει ότι η πόλη που είναι εκεί έξω και ζέχνει και σε καλεί, αυτό πάντα έκανε και μερικοί έτσι την άκουσαν και αυτό είναι καλό. Λες και τώρα πια υπήρχε καμία περίπτωση να πάω σε εκείνο το diner να ξενυχτάω με τα refills του χτικιού που έκανε την σερβιτόρα. Αλλά να ρε συ, τουλάχιστον το θυμήθηκα με κάποια ευάερη, ευήλια και διαμπερή ανατριχίλα.

it feels oh so sticky

2011-02-04T10:55:00.002+02:00

Μια παλιά μερσεντές πάνω στο catwalk, μια μοντέλα άτολμη, αφάνταστη κόπια της κάθε μοντέλας που κάποιος στάιλιστ ήθελε να την κάνει να μοιάζει με τη Μαντόνα στη δεκαετία του 80 και γύρω γύρω κάτι παιδάκια που θα έρεπε να είναι σέξυ αλλά νοιώθουν τόσο άβολα εκεί πάνω και δεν μπορούν καν να εκτελέσουν την χορογραφία που κι αυτή θα έπρεπε να είναι σέξυ αλλά dammit όλα θέλουν δουλειά, στήσε εδώ μπαμ μπαμ να τελειώνουμε. Madwalk ή κάπως έτσι το λέγανε το event. Κοιτάζω τα μπούτια μια κυρίας που κάθεται στην πρώτη σειρά, θέε μου πόσο χοντρή είναι, σκέφτομαι, η πρώτη σειρά την μάρανε και δε ντρέπεται και άλλα τέτοια. Και κοιτάζω και τις διπλανές τις, μες στο καρακιτσαριό και δεν ξέρω τί είναι χειρότερο. Που φυσικά ξέρω. Το χειρότερο είναι ότι εγώ έγινα θείτσα, δες με τί ασχολούμαι.

Και όσο τα γράφω όλα αυτά γλύφω με τη γλώσσα μου ένα δόντι που έσπασε. Dammit, σκέφτομαι αυτές που λένε τα όνειρα στο χωριό μου, το σπασμένο δόντι το έχουν για θάνατο. Damn, σκέφτομαι και ξαναστριφογυρίζω στην καρέκλα, το δόντι ελάχιστα πονάει, λέω μπας και βρω το επόμενο MadWalk και ξεχαστώ, κανονικά θα έπρεπε αυτή τη στιγμή να αιτιολογώ κάποια περιβαλλοντική πολιτική την οποία θα ενσωματώσουμε σε κάποια μελέτη σκοπιμότητας που θα πρέπει να την αναλάβει κάποια εταιρεία συμβούλων.. Μα τί λέω, κανονικά θα έπρεπε να γράφω τη μεθοδολογία που πρέπει να καταθέσω σαν προσφορά και μπλα μπλα για να μη μείνω άνεργη και μη με ρωτήσετε τί ακριβώς εννοώ, ούτε εγώ ξέρω τί πρέπει να κάνω και γι' αυτό δεν το κάνω.. Μα τί λέω, κανονικά θα έπρεπε να πάω και στον οδοντίατρο και γενικές εξετάσεις που έχω καιρό να κάνω και άλλα τέτοια, γιατί είναι μην σε πιάσει η φρίκη.. Μα τί λέω, κανονικά θα έπρεπε να πάω να πληρώσω την ασφάλεια μου αλλά αν την πληρώσω δεν θα έχω λεφτά για διάφορες από τις εξετάσεις που θέλω να κάνω αφού αυτές δεν καλύπτονται από την ασφάλεια.. Μα τί λέω, όλα αυτά είναι μια μεγάλη δικαιολογία για τον πανικό που με πιάνει, τον ήσυχο, σιωπηλό πανικό που κάποιος γιατρός στο μέλλον θα πει ότι δεν έπρεπε να εσωτερικεύσω και θα του ά στο διάολο, αλήθεια?

Και μετά βλέπω τις ανταποκρίσεις από Αίγυπτο. Τις φωνές απλών ανθρώπων όπως τις μεταφέρουν οι δημοσιογράφοι σαν ατάκες. Ο εξεγερμένος ως φαντασίωση του καταπνιγμένου. Ότι αυτή η εξέγερση μεταδίδεται και σε άλλες χώρες και η έκπληξη γι' αυτό. Η υποκριτική έκπληξη ότι δεν είναι ιδεολογικός αγώνας, δεν είναι μουσουλμανικός αλλά ζητάνε μια πιο δίκαιη κοινωνία. Σώπα ρε, θέλει πολλά πτυχία και εμπειρία για να το πεις αυτό? Και να και οι φωτογραφίες μετά. Οι γυναίκες της Αιγύπτου. Να φωνάζουν, να διαμαρτύρονται, να είναι έξω εκεί και αυτές. Σώπαρεσυ. Και σαν γυναίκα κι εγώ δε μπορώ παρά ν ανατριχιάσω, όχι λόγω κάποιου αισθήματος αλληλεγγύης/sisterhood όμως, που κατά τ' άλλα το μοιράζομαι. Βλέπω την facebook profile picture που ανέβασε η πιτσιρίκα κόρη ενός γείτονα και είναι με στρινγκ και ζαρτιέρες και λέω ότι αυτό ίσως είναι μια υγιής έκφραση σεξουαλικότητας από τη μιά, από την άλλη τί μπορεί να την έχει κάνει oh-so-desperate. Πού και κει ξέρω. Ο πατέρας της. Και η σιωπή της μητέρας της. Αλλά τελικά ποτέ δεν ξέρεις.

Διαβάζω για την Amy Chua και το πως μεγάλωσε τις κόρες τις με κινέζικες αρχές, να είναι άριστες στα πάντα. Τα περιγραφεί με τρομακτική λεπτομέρεια, τί δεν τις άφηνε να κάνει, τους διαλόγους φρίκης που αντάλλαξαν ανά περιόδους, όλα στη φόρα και δεν μπορείς παρά να υποψιαστείς ότι αυτό το μπλα μπλα κομπορρημοσύνης μάλλον δεν είναι ακριβώς κινέζικο. Το εξήγησε καλύτερα ο LastPsych που διαβάζω εδώ και καιρό, για την ακρίβεια δεν το εξήγησε απλώς αλλά διέλυσε ότι είπε, ένα ένα. Ένας κατά τ' άλλα αλκοολικός ψυχίατρος. Και να και η κουβέντα που είχαμε προχθές, γιατροί αλκοολικοί ή κοκάκηδες. Φημισμένοι γιατροί, επιτυχημένοι γιατροί και κυρίως άψογοι γιατροί. Γιατί στην τελική πόσο να εμπιστευτείς οποιονδήποτε καλογυαλισμένο?

Γενικώς, είμαστε προορισμένοι για την αθλιότητα ή απλώς ζούμε σε μια εποχή όπου η lowbrow γκροτέσκα τέχνη, την οποία γενικώς αντιπαθώ, είναι η καλύτερη δυνατή έκφραση της?

we sat and put ourselves between us

2010-06-19T18:08:00.002+03:00

Δεν μπορείς να φανταστείς πως είναι ο καιρός τελευταία... Κάνει ζέστη, πολύ ζέστη, μετά βρέχει, μετά έχει ακόμη περισσότερη ζέστη, μετά πιάνει καταιγίδα, αστράφτει αυτή τη στιγμή που κάθομαι στο μπαλκόνι, οι απέναντι μαζεύτηκαν, λέω να μπω κι εγώ μέσα.. κι όμως είναι ωραία, μου βρέχει λίγο τα πόδια εδώ που κάθομαι αλλά ας μαζευτώ κι εγώ. Έχω βάλει να ακούω και μια εκπομπή του ggl, μια από αυτές που έχω ακούσει πολλές φορές και δεν είναι ότι θα την περιέγραφα ανεπανάληπτη, απίστευτη, ουάου ή κάτι τέτοιο αλλά έχω κι εγώ τις εμμονές μου, υπάρχουν λίγα, μικρά πράγματα που χωρίς να ξέρω γιατί μου έρχεται να τ' αγκαλιάσω, να τα έχω κοντά μου, να τα αγαπάω, να μου είναι οικεία, να είναι το μικρό μου σύμπαν, ίσως να νομίζω ότι όλος ο κόσμος εν δυνάμει αποτελείται από πράγματα που βρίσκω όμορφα. Ωχ τί εύκολο μου έχει γίνει και το μπλα μπλα.

Μου έχει λείψει να κάθομαι και να μιλάω, να μιλάω, να μιλάω μέχρι να ξημερώσει και να μην έχουμε πάρει χαμπάρι ότι έχει ξημερώσει και να μην έχουμε να κάνουμε τίποτα την άλλη μέρα. Να σιωπούμε και να χαζεύουμε τα αστέρια και να μην έχουμε πάρει χαμπάρι ότι σιωπούμε και κοιτάμε τ' αστέρια, να προέκυψε απλώς, να έγινε από μόνο του γιατί ξεχαστήκαμε, γιατί δεν είχαμε τί αλλο να κάνουμε, ή μάλλον είχαμε αλλά το ξεχάσαμε να το κάνουμε, εκείνο, όχι το να κοιτάξουμε τ' αστέρια. Με έχει στοιχειώσει μια εικόνα που είχε περιγράψει παλιά ο Ovi στο blog του, που ήταν σπίτι του με την ωραία οικογένεια του που αγαπάει τόσο πολύ και τον λατρεύουν τόσο πολύ, δεν το έλεγε αυτό, το καταλαβαίναμε, και βγήκε μετά το φαγητό -νομίζω- μια βόλτα έξω- και πήγε και κάθισε δίπλα από μια λίμνη εκεί πάνω στην Φιλανδία και σκέφτηκε 'εκείνη', όχι ακριβώς τί να κάνει ή που να είναι αλλά εκείνο το πράμα που συμβαίνει όταν σκέφτεσαι κάποιον και τον νοιώθεις τόσο ζωντανά δίπλα σου, που σου έρχεται όλη η αύρα του, που βγαίνει από μέσα σου ένας εαυτός σου που υπήρξε σαν όνειρο, που είναι τόσο επαναστατικό, τόσο δυνατό, που όσο και να στρώσεις τη ζωή σου σε μια καθημερινότητα, ο έρωτας τελικά είναι επαναστατικός, ακόμη κι αν έχει λήξει, ακόμη κι αν πιστεύεις ότι δεν θα τον ξαναζήσεις, αρκεί μια φορά να τον έχεις ζήσει κι ας μείνεις μετά να μοιράζεις απλώς αγάπη ή να πορεύεσαι μόνος ή και τα δυό.

Σνιφφφ και να φανταστείς ότι δεν περιμένω καν περίοδο. Έχω μια φίλη που λέει ότι το γράψιμο είναι λυτρωτικό, μπορεί κα γι' αυτό να γράφω άλλο αν δημοσιεύω πλέον ελάχιστα, το θέμα είναι ότι οι φίλοι μου το ξέρετε πια το βλογ και όχι, δεν είναι ότι έχω κάτι να κρύψω, αλλά ώρες ώρες θα ήθελα να μην το ξέρετε για να μην ανησυχείτε, να μην νομίζετε ότι κάτι δεν πάει καλά, ω να μην σκανδαλίζεστε και να μην τρομάζετε με αυτό που βλέπετε. Πάντως αντικειμενικά μιλώντας όλα καλά οκ. Ακόμη περισσότερο βέβαια θα μου άρεζε κάποιος από αυτούς που διάβαζε να καταλάβαινε γιατί μπαίνω σε αυτή τη διαδικασία να πω εκείνο το πράμα, το άλλο, να με παρουσιάσω έτσι, αλλιώς, να διαβάσει ανάμεσα στις γραμμές, να διαβάσει 'εμένα' τέλοσπάντων και όχι αυτά που γράφω.

Μόλις μου ήρθε ότι μου λείπει ο μπιριμπίρης -τον θυμάστε εκείνον τον βλόγγερ?-. Για όσους με ρώτησαν τόσες φορές, να ξαναπώ ότι όχι δεν γνωριζόμασταν, οι υπόλοιποι δεν με ρώτησαν γιατί υπέθεσαν ότι γνωριζόμαστε και μάλιστα πολύ καλά. Τί ωραίο πράμα να βλέπουν οι άλλοι κάτι τέτοιο ε? Φαντάσου εγώ που έχω λυώσει στην ονλάιν, βίρτουαλ ζωή χρόνια πριν, να μου λείπει τόσο φριχτά ένας βλόγγερ που δεν έχω γνωρίσει. Αλλά με καταλάβαινε ένα πράμα από μακριά, τρόπος του λέγειν, από τις δυό, τρεις πρώτες λέξεις που θα έγραφα. Λοιπόν για τον μπιριμπίρη ανησυχώ και μάλιστα ανησυχώ για αυτό που ας τολμήσω τώρα να πω ότι εχμμ μήπως δεν είναι πια μαζί μας. Και δεν ξέρω κι αν θέλω να ξέρω. Μου πήρε ήδη δυό χρόνια να πω από εδώ τον φόβο μου και να πω ότι όχι όση ευχέρεια κι αν είχα να το ψάξω δεν το έψαξα και δεν θέλω, ναι τελικά μπορεί να μην θέλω να ξέρω. Μαύρη μαυρίλα ρίχνει η τρολ με κάτι τέτοια. Να θυμηθώ μόνο κάποια στιγμή να πάω επιτέλους να σώσω εκείνο το απίστευτο ποστ που είχε γράψει για την αυπνία, μην του σβήσουν το βλογ καμιά μέρα και χαθεί ένα κείμενο που ...μάτωνε ρε παιδιά. Ένα ακόμη από αυτά τα μικρά τα αγαπημένα τα δικά μου πράγματα, που μου αρέσει να μαζεύω, να συλλέγω σχεδόν, τόσο προσεκτικά όμως.

Ξέρεις, όταν δεν βρίσκω τέτοια πράγματα μαραζώνω. Κάποιος απέξω θα πει ότι ω της τρολ της αρέσουν οι εκπομπές του τζιτζιελ για τις μουσικές, για αυτά που λέει, ή ότι ο μπιριμπίρης είναι κάποιος που μπορεί και να ερωτεύτηκε ονλάιν και άλλα τέτοια και τελικά δεν είναι τίποτα από όλα αυτά αλλά αυτά είναι μικρές, πολύ μικρές ανάσες που με συνεφέρνουν όμως, που μου κάνουν καλή παρέα, που μου δείχνουν ότι ο κόσμος είναι όπως στο μυαλό μου, γεμάτος με απλά, όμορφα πράγματα ή ότι όλοι είμαστε φρικιά..

..ναι Deuced δεν την γλυτώνεις, ξέρω ότι διαβάζεις ακόμα. Μου λείπουν και τα δικά σου κείμενα, τα πιο παλιά. Μπορεί τα κείμενα του άλλου να μάτωναν, τα δικά σου έκοβαν όμως με το ξυράφι, τώρα βαριέμαι να σε διαβάζω και να πούμε όλοι την αλήθεια τα βλογ μας όσοι τα κρατήσαμε δεν τα χρησιμοποιούμε όπως παλιά πλέον. Ας έχει, η ζωή πάεο μπροστά αλλά ήταν ωραία έτσι?

Μόνο εγώ ψάχνω και πάλι από πού να πιαστώ? Η' μάλλον μόνο εγώ ψάχνω να βρω κι άλλους μπιριμπίριδες, κι άλλους παλιούς deuced-s, κι άλλους παλιούς(ναι και εκεί ισχύει) ggls? Και μάλιστα και στην αληθινή[sic] μου ζωή. Βάζω το χέρι μου στη φωτιά ότι μπλιμ μπλομ και εσύ διαβάζεις και εσύ συμφωνείς, αν όχι για τα πρόσωπα, σίγουρα για το όλο σκηνικό, ρε συ, εσύ σαν μπλιμ μπλομ υπήρξες ονλάιν με ελάχιστες λέξεις και πάλι τόσο δυνατά, ξέρεις πόσο γαμάτο είναι αυτό?

Με αυτό το ποστ νοιώθω λίγο σαν αυτό που περιέγραψε ο Ovi που καθόταν δίπλα από τη λίμνη και σκεφτόταν 'εκείνη'. Με έχει πληγώσει αυτό το πράγμα, το κάνω και εγώ, με έχει κάνει μοναχική, προβληματίζει σίγουρα όποιον έχω γύρω μου αλλά αλήθεια παιδιά δεν μπορώ, δεν μπορώ καθόλου αν μια στο τόσο δεν κάνω μια βουτιά έτσι στα πολύ βαθειά. Το ονομάζω ελευθερία.

Κι ας πάει επιτέλους κάποιος να σώσει εκείνο το απίστευτο κείμενο για την αυπνία.

we are poor

2010-04-29T10:59:00.004+03:00

photo by Stratis Vogiatzis

Σκεφτόμουν προχθές πόσο μου αρέσει το σούσι. Και το σκεφτόμουν με αφορμή μια συνηθισμένη, χαζο-αστεία στιχομυθία, από αυτές που πάνε και καλά να διασκεδάσουν την κρίση -και καλά κάνουν αλλά οκ... λέει λοιπόν ένας: 'Τώρα με την κρίση θα κόψουμε και το σούσι' (και καλά) και απαντάει κάποιος άλλος 'Γιατί, σε ποιόν άρεσε?'. Σόρυ παιδιά αν είστε τόσο βλήματα που το τρώγατε με το ζόρι ενώ δεν σας άρεσε, εγώ αστείο σε αυτό δεν βρίσκω, ούτε καν κάτι παλαιομοδίτικα κωμικό ως καρικατούρα του δήθεν νεοπλουτισμού και μπλα μπλα... στην τελική το σούσι το λατρεύω και το λάτρεψα από την πρώτη στιγμή που το δοκίμασα. Φυσικά σε διάφορες χώρες βρίσκεις μια χαρά σούσι σε πολύ καλές τιμές, ενώ εδώ όχι, οπότε να πω την αλήθεια στην Ελλάδα σούσι δεν έχω φάει, αλλά όπου αλλού κι αν ήμουν δεν έχανα ευκαιρία να τσιμπήσω έστω και μια εξάδα california maki απλώς. Ωμό χέλι? Παιδιά πεθαίνω, είχα συγκλονιστεί με την γεύση. Τέλοσπαντων μια φορά μόνο στην Ελλάδα που μου είχε λείψει πολύ, ήταν να κατέβω Αθήνα, είχα μαζέψει και λεφτά, έκανα μια έρευνα και βρήκα που έχει καλό σούσι και είπα ότι οκ όσο κάνει θα πάω να φάω. Πήγα, και πήγα μόνη μου γιατί ντρεπόμουν να πω στους φίλους μου πάμε να φάμε σούσι και κάθησα με μια τρελή χαρά μόνη στο τραπέζι και ήρθε ο σερβιτόρος και με ρώτησε τί θα ήθελα να πάρω εκτός από σούσι γιατί λείπει σε άδεια ο μάγειρας. Ξενέρα? Οπότε ποτέ σούσι στην Ελλάδα. Οι υπόλοιποι να το κόψετε.

Κοιτούσα τη λίστα με τα καλύτερα εστιατόρια του κόσμου. Μου άρεσε το δανέζικο που βγήκε πρώτο.. "Εδώ δεν θα βρείτε ελαιόλαδο, σάλτσες με ντομάτες, κτλ κτλ ...γυρίσαμε όλη τη Σκανδίναβία και μαζέψαμε το τάδε μυρωδικό, το μαγειρέψαμε με το τάδε ψαρικό, κτλ, κτλ". Απλά ωραίοι, δηλαδή σιγά τη ντομάτα που θα έτρωγες Σκανδιναβία ακόμα κι αν σου την έφερναν παραγγελία με αεροπλάνο μόνο για σένα. Τώρα για τη δική τους κουζίνα, να πω την αλήθεια δεν την γνωρίζω, μου είχε αρέσει σίγουρα η καθαρότητα της φιλανδικής αλλά τώρα το γκουρμέ σκανδιναβέζικο θα μ' ενδιέφερε να το δοκιμάσω σίγουρα, πρώτο στον κόσμο δεν ξέρω αν θα το έβγαζα. Αν και αυτές οι λίστες είναι πάντα μούφα, δηλαδή η γεύση μας εξαρτάται τόσο πολύ από το τί έχουμε μάθει να τρώμε που όσο γευσιγνώστης και εκπαιδευμένος να είναι κάποιος, δύσκολα θα φτάσει στο σημείο να μπορεί να εκτιμήσει πλήρως μια ξένη ή απλώς κάπως οικεία κουζίνα. Είναι λίγο σαν το κρασί. Οι τυποποιημένες καλιφορνέζικες ποικιλίες, όσο καλές κι αν γίνουν -που έχουν γίνει- με τίποτα δεν θα μπορεσουν να φτάσουν τις εκπλήξεις που μπορεί να κρύβουν τα κρασιά μικρότερων παραγωγών για αυτούς που γνωρίζουν τη συγκεκριμένη όποια παραγωγή. Και φυσικά θα είναι κρίμα αν οι μικροί παραγωγοί που έχουν από λίγους αλλά φανατικούς οπαδούς αντιγράψουν την στάνταρντ ποικιλία, όσο καλή κι αν είναι, για να πιάσουν ευρύτερο κοινό. Δεν είμαι υπέρ του ενός και κατά του άλλου, απλά άλλο το ένα, άλλο το άλλο, σε καμία περίπτωση ανταγωνιστικά, στην καλύτερη περίπτωση συνεργατικά. Αλλά δεν μπορεί τώρα να το παίζει και ο κάθε άσχετος γευσιγνώστης. Γευσιγνώστρια δεν είμαι αλλά μάλλον έχω πιεί μεγαλώνοντας τόσες διαφορετικές εκδοχές του ξινόμαυρου που πια ... πάει η γλώσσα μόνη της... ή κάτι τέτοιο, το κρασί που κάνει ο πατέρας μου ας πούμε το αναγνωρίζω σχεδόν, κι ας είναι κάθε χρόνο διαφορετικό. Αν το άλλαζε πολύ και ξαφνικά, αν αντέγραφε, ε δεν θα ήταν το ίδιο. Μικροί πειραματισμοί και λίγο λίγο, μερικές φορές επιτυχείς, άλλοι ατυχείς. Ένα πράγμα πάντως που μπορώ να πω με σιγουριά και ισχύει για τα πάντα, τοπική κουζίνα, κρασί, design, επιχειρηματικότητα, κτλ κτλ είναι ότι... overnight success takes many many years. Γι' αυτό λοιπόν και είμαι συνήθως καχύποπτη με ότι καινοφανές, ποτέ με ότι νέο που αντιθέτως με συναρπάζει. Τίγκα στον μοραλισμό αυτή η παράγραφος χαχα... παρακάτω λοιπόν..

Πέρασα και την υπόλοιπη λίστα με τα καλύτερα εστιατόρια και τα τσέκαρα ένα ένα να δω τί μενού είχαν. Με ελάχιστες εξαιρέσεις, κυριαρχεί ακόμη η μοριακή γαστρονομία, αφροί, αφροί και πάλι αφροί και δηλώσεις του τί σχέση έχει η γαστρονομία με το design. Spare me. Χωρίς να γνωρίζω, νομίζω ότι θέλει κι άλλη δουλειά για να φτάσει ο συγκεκριμένος τρόπος μαγειρέματος σε κάτι πραγματικά μεστό, προς το παρόν μάλλον λίγα ενδιαφέροντα πράγματα κι εκεί. Πάντως να πω ότι οι τιμές στα περισσότερα, ακόμη και σε αυτά που πρέπει να κλείσεις έναν χρόνο νωρίτερα, ήταν λογικές. Όταν λέμε λογικές εννοώ ότι ήταν μεν ακριβές αλλά ακόμη και εγω αν ήθελα ντε και καλά να πάω να φάω εκεί, ε θα μπορούσα. Σε μερικά από αυτά μάλιστα το μεσημεριανό κόστιζε όσο ένα βραδυνό σε ένα απλώς ακριβό ετσιατόριο της Αθήνας. Μάλλον δεν θα το έκανα αλλά με εξέπληξε που αν ντε και καλά ήθελα -και κατά καιρούς θέλησα- θα μπορούσα.

Για την ώρα, επειδή έχουμε κρίση λένε ότι θα γυρίσουμε στα δικά μας και στα απλά, ραδίκια ποσέ, πίτες κτλ. Και ότι όσοι έχουμε κήπο θα βάλουμε κανένα κρεμμυδάκι, καμιά ντοματούλα. Και θα τρώμε και όσπρια. Εγώ πάντως τα τελευταία πόσα χρόνια που ζω στην Ελλάδα θυμάμαι μόνο μερικές στιγμές που με ενοχές αγόραζα κρεμμυδάκια και ντομάτες γιατί απλά δεν μπόρεσα να πάω ως το χωριό να πάρω από τα δικά μας. Αν πάλι κάποιος από τους γονείς μου ερχόταν σπίτι και έπαιρνε το μάτι τους ότι αγόρασα κάτι τέτοιο απ' έξω, στην καλύτερη των περιπτώσεων θα απορούσαν και θα ρωτούσαν μα γιατί πήγες και αγόρασες κρεμμυδάκια, τόσα έχουμε. Ε, δεν έχουν άδικο. Καθώς περιτριγύριζα χθες τους διαδρόμους του σούπερ μάρκετ, μιλούσα στο τηλέφωνο με έναν φίλο μου για την κρίση και πως είναι η Ελλάδα και τα συνηθισμένα για τα οποία λέμε εδώ και χρόνια και με ρώτησε που βρίσκομαι και όταν του είπα, μου λέει κοίτα γύρω σου, πιπεριές Φλωρίνης από την Τουρκία, μήλα από την Ιταλία, μόνο κάτι γάλατα δικά μας και αυτά πανάακριβα. Βγαίνοντας από το σούπερ πήγα σε όλα, ΟΛΑ όμως, τα μανάβικα και έψαχνα σπαράγγια, που όπως διάβασα στο ίντερνετ βγαίνουν στην Μακεδονία και την Θράκη από Μάρτιο μέχρι Μάιο. Βρήκα πουθενά? Όχι. Και με κοιτούσαν και περίεργα κιόλας. Οπότε αν ξέρει κάποιος να που πει κοντα σε τί περιοχές φυτρώνουν, για να πάω να μαζέψω μόνη μου τίποτα άγρια, που λένε ότι είναι και τα πιο νόστιμα.

Γενικά είμαι λίγο μπερδεμένη με την κρίση για τον εξής λόγο: όσοι τονίζουν τα κάποια θετικά λένε ότι επιτέλους θα μάθουμε να κόβουμε τα περιττά και θα γυρίσουμε στα ουσιώδη, στα οικεία, στα απλά. Δεν μπορώ να είμαι αισιόδοξη γι' αυτό για δύο λόγους: 1. πρακτικά αυτό έκανα και εγώ και πολλοί άλλοι εδώ και χρόνια που τρώγαμε από τα δικά μας κρεμμυδάκια, ντομάτες, πατάτες, κτλ. κτλ., (που καίγαμε την θέρμανση ήδη στο χαμηλό, που είχαμε μικρά, μεταχειρισμένα αυτοκίνητα, που το ένα, που το άλλο), οπότε τώρα τί πρέπει να κάνουμε? και 2. με τον τίτλο του "περιττού" όπως φαίνεται από το αρχικό παράδειγμα του σούσι καταλαβαίνει κανείς ότι ο μέσος Έλληνας δεν μπορεί να εκτιμήσει κάτι ωραίο παρά μόνο αν είναι ακριβό, ξόδεψε λοιπόν τόσα χρόνια πολλά λεφτά και όμως δεν εκπαιδεύτηκε ούτε στο ελάχιστο σε κάποια γνώση, σε κάποια εκτίμηση, σε κάποιον κοσμοπολιτισμό, σε λίγο πιο ανοιχτό μυαλό ρε παιδί μου, σε οτιδήποτε του έδωσαν πρόσβαση τα χρήματα και μια κάποια ευμάρεια, πως πάει το μάτι του Ιταλού κατευθείαν στο φτιαγμένο-με-μεράκι, πως πάει το μάτι του Δανού κατευθείαν στο υπέροχα-απλό-σχεδιασμένο, ε για εμάς δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτα διαφορετικό από το πως πάει το μάτι στη γκλαμουριά και το φανταζί. Και τώρα πρέπει να γυρίσουμε πίσω να ξαναμάθουμε τα δικά μας, μέσα από αυτή τη διαδικασία να ξαναβρούμε την αίσθηση του ωραίου, να εκπαιδευτούμε στο να ζυγιάζουμε πράγματα, να κατανοήσουμε τις ανάγκες μας και να εκτιμήσουμε τη δημιουργία, μπας και κάποια στιγμή αφού κάνουμε όοοοοολα αυτά, καταφέρουμε και βγάλουμε και λίγο εξωστρέφεια, σαν πολιτισμός αλλά και σαν "παράγουμε κάτι επιτέλους" και συντονιστούμε με τον υπόλοιπο κόσμο? SPARE ME!

my gloom is larger and runs deeper

2010-04-12T09:08:00.006+03:00

Η Ελληνική αστική ατμόσφαιρα παλαιότερων δεκαετιών, όπου στο λεωφορείο οι άντρες σηκωνόταν για να κάτσουν όσες γυναίκες ήταν όρθιες και δεν μπορείς παρά να χασκογελάσεις λίγο αυτάρεσκα παρόλη την καταπίεση του φύλου μου, κατάφωρα, καθημερινά, μια ζωή, σε χίλια δυό επίπεδα. Η Ελληνική ατμόσφαιρα μιας γειτονιάς άλλων δεκαετιών, όπου οι γυναίκες φουκαλίζουν τον οντά και ρίχνουν νερά στις αυλές τους και κυλάει αυτό στα σκαλάκια και καλημερίζονται και πίνουν καφέδες και το μεσημέρι βγαίνει διαφορετική μυρωδιά από κάθε σπίτι και τα μυστικά είναι καλά κρυμμένα στον όποιον παρατηρητή. Το ελληνικό μπακάλικο πολλά χρόνια πριν, με ντόπια προιόντα αραδιασμένα στα ράφια, περιποιημένα, καθαρά, με φροντίδα, μια απίστευτη ποικιλία και αφθονία χρωμάτων ακόμη και μπροστά στα δικά μου μάτια που δεν μεγάλωσα μέσα στην φτώχεια και την πείνα. Το παλιό ζαχαροπλαστείο, όπου ακόμη και οι καραμέλες είναι στοιβαγμένες μία μία με τέτοιο τρόπο ώστε να δημιουργούν ωραία σχήματα και έρχονται και σε κερνάνε και ένα λουκουμάκι. Τα θρυλικά πάθη αποτυπωμένα σε ονόματα οδών όπως "η καρδιά που δακρύζει από πόνο". Τα κάποτε απενεχοποιημένα αλλά επίσης δύσκολα πάθη που αποτυπώνονται σε οδούς με ονόματα όπως "το σοκάκι των εθισμένων". Η ευλάβεια των πιστών, η προνομιούχος θέση του ιερέα, η πανταχού παρών ύπαρξη της θρησκείας. Η εθνική περηφάνεια. Ένα μικρό κομμάτι της Τουρκίας του σήμερα.

Και τώρα το μεγάλο κομμάτι. Μια απίστευτα καθαρή Πόλη, όχι μόνο στο κέντρο αλλά και στις περιφέρειες της, ρέματα που δεν είναι μπαζωμένα και βρώμικα, αλλά καθαρά και περιποιημένα, επαγγελματίες στον τουρισμό παντού, επαγγελματίες με τόσο ευχάριστο και όχι γραφικό τρόπο που θα τους έλεγες γνήσια φιλόξενους και εγώ πάντως το είπα. Άψογες συγκοινωνίες με λεωφορείο, λεωφορειάκι, τραμ, τελεφερίκ, καραβάκι, κτλ κτλ για να εξυπρετήσουν 12 εκατ. ανθρώπων απλωμένων σε μια τοπογραφία λόφων και θάλασσας που μαγεύει με τη θέα της. Απουσία καρικατούρας. Δηλαδή έψαχνα και δεν βρήκα ένα μαγαζάκι να πουλάει το 'προφανές' -αρκουδάκι κάποιου είδους που να γράφει επάνω "Turkey", συναφή μπρελόκ, κτλ. Απουσία αγένειας. Ανάσα. Δεν άκουσα κανέναν να ουρλιάζει στο κινητό του, δεν με έσπρωξε κανένας στον δρόμο, δεν μου έκλεισε κανένας την πόρτα στα μούτρα. Πανεπιστήμια κρατικά και ιδιωτικά σε όμορφες τοποθεσίες, καθαρά και φιλόξενα, Παρασκευή απόγευμα και οι καταπληκτικές τους βιβλιοθήκες να είναι γεμάτες. Γυναίκες με καλυμμένα μαλλιά, γυναίκες με φουξ μαλλιά, γυναίκες με μαλλιά κομμωτηρίου και απουσία γυναικών με οξυζεναρισμένα μαλλιά. Γυναίκες με μακριές κελεμπίες, γυναίκες με ταγέρ, γυναίκες με τζην, γυναίκες πανκιά, γυναίκες με μίνι, γυναίκες με στυλάκια που ζήλεψα. Πάρκα. Που η έκταση τους είναι σχεδόν ίση με την πόλη που ζω. Διάσπαρτα παντού. Όχι ανάμεσα από πολυκατοικίες αλλά ανάμεσα από όμορφα σπίτια, θαυμάσια αρχοντικά και ταπεινά διώροφα με κήπους. Πεζοδρόμια. Όχι σπασμένα.

Η Ίστανμπουλ Μόντερν γεμάτη από έργα νέων καλλιτεχνών που γεννήθηκαν την ίδια χρονιά με μένα. Και πολλές γυναίκες ανάμεσα τους. Σε σημείο που αναρωτιόμουν μπας και το έκαναν επίτηδες τα 2 στα 3 έργα να είναι έργα γυναικών, μπορεί να μην ήταν τόσα αλλά τόσα μου φάνηκαν όπως κοιτούσα τα ονόματα με έκπληξη. Δεν θέλω να φύγω, σκεφτόμουν καθώς λιαζόμουν ένα πρωί έξω από ένα πρώην βιομηχανικό κτίριο και ρουφούσα ένα μείγμα λεμονάδας, lime, δυόσμου και δεν ξέρω γω και τί άλλο που μπροστά στο χυμό της Αμίτα που σου προσφέρεται να ρουφήξεις εδώ μου φαινόταν η απόλυτη χλίδα. Περιέργως εκείνη τη στιγμή σκεφτόμουν τους Cinematic Orchestra. Ακόμη πιο περιέργως εκείνη τη στιγμή ακούστηκε ένα τραγούδι τους να παίζει, είχαν και συναυλία σύντομα σε εκείνον τον χώρο. Περιέργως με έπιασε μια θλίψη, η θλίψη που με πιάνει όταν συνειδητοποιώ ότι εδώ που είμαι ποτέ δεν αντιστοιχεί αυτό που έχω στο μυαλό μου με το τί γίνεται εκεί έξω, και εκείνη την στιγμή μπορεί να ήταν μια αφορμή το τραγούδι αλλά θυμήθηκα με πίκρα ότι σε κανονικές συνθήκες, η αντιστοιχία του τί γίνεται στο μυαλό μου και το έξω, υπάρχει.

Συνήθως στα ταξιδιωτικά ποστ που έγραφα είχα ρε παιδί μου κάτι να πω έτσι πιο διαφορετικό, πιο φευγάτο, έπαιζα στο γήπεδο μου ένα πράμα. Στην Κωσταντινούπολη ένοιωσα σα να έφυγα από το χωριό μου για πρώτη φορά και να με πήγαν στην μεγάλη πόλη. Σα να βγήκα πρώτη φορά εξωτερικό. Σα να είδα πρώτη φορά αυτονόητα πράγματα και την αισιοδοξία μιας χώρας που πάει καλά. Περίμενα τα κλισέ. Ότι θα με μαγέψει το παλιό και ότι όποια σύγχρονη ανάπτυξη θα είναι τόσο έντονη και βίαιη που θα με ξενερώσει. Τίποτα από αυτά. Το χθες που ζεί και σήμερα, το σήμερα που φαίνεται να τους βγαίνει φυσιολογικά. Ούτε μία, ούτε δύο ταχύτητες. Πολλές ταχύτητες, νωχελικές και γρήγορες, και προς όλες τις μεριές. Ζήλεψα.

Είμαι έξω από το σταθμό των τρένων, σε 10' φεύγουμε για Θεσ/νίκη, οι άλλοι είναι μέσα αλλά λέω ας κάνω ένα τσιγάρο. Ο χρόνος που χρειάζεται για να γυρίσεις το κεφάλι στη γωνιά για να ανάψεις το τσιγάρο, ένα δυνατό μπαμ, να γυρίζω έκπληκτη και να βλέπω στα λίγα μέτρα ένα αυτοκίνητο να φλέγεται και να συνειδητοποιώ ότι δεν πρέπει να τρέξω προς τα εκεί για να δω τί έγινε αλλά να τρέξω μαζί με τόσους άλλους όσο πιο μακριά γίνεται γιατί μπορεί να γίνει κι άλλη έκρηξη. Και τρέχω μέσα στο σταθμό, χαιρετώ καινούριους και παλιούς φίλους, σύντομο briefing για το state of terrorism σήμερα στην Τουρκία, μπαίνω στο τρένο με τους υπόλοιπους και αναχωρούμε. Μα πιο ταιριαστή αποχώρηση από την Πόλη και με προορισμό την Ελλάδα δεν θα μπορούσα να φανταστώ.

your gloom is not my gloom

2010-03-03T10:28:00.003+02:00

.

Επ, τί έγινε? Έχουμε κρίση? Χιχιχιχιχιχί....

indifference [almost]

2009-11-22T22:07:00.004+02:00

Μπήκα στο σταθμό των ΚΤΕΛ να βγάλω εισιτήριο και μπήκα γρήγορα γιατί είχα αργήσει κι ας είχα όλο το πρωινό μπροστά μου για να ετοιμαστώ και να που θα έχανα το λεωφορείο και έδειχνα ανυπόμονη όσο περίμενα τον μπροστινό, μπας και τελειώσει πιο γρήγορα, αλλά είδα ότι δεν είχα βγάλει και λεφτά, πετάχτηκα να βγάλω και λεφτά, έτσι κι αλλιώς κάπου μέσα στην ανυπομονησία είχα ακούσει ότι το λεωφορείο είχε γεμίσει και θα έπαιρνα το επόμενο, και το μηχάνημα δεν είχε λεφτά και ξαναπήγα στην ουρά να κάνω τουλάχιστον κράτηση μη γεμίσει και το επόμενο, και ο κύριος μου είπε δεν μπορώ να κάνω κράτηση και έδειχνα πολύ τσατισμένη αλλά μάλλον απελπισμένη όταν τον ρωτούσα πού είναι η κοντινότερη τράπεζα, όπου πήγα περπατώντας γρήγορα και κόντευα να κλάψω πηγαίνοντας γιατί είχα περίοδο αλλά και γιατί είχα κανονίσει να με περιμένει ένας φίλος όταν φτάσω και έπρεπε να τον πάρω τώρα τηλέφωνο να του πω ότι κοίτα έλα πιο αργά ή μην έρχεσαι και σιγά το πράμα αλλά αν έχεις περίοδο αυτό είναι αρκετό για να σε συγχύσει σε τέτοιο βαθμό που να μη θέλεις ούτε τηλέφωνο να πάρεις, για την ακρίβεια να θέλεις να το πετάξεις κάπου μακριά, να γυρίσεις πίσω σπίτι και να μπεις κάτω από την κουβέρτα σου.

Φυσικά την τράπεζα δεν την βρήκα αμέσως, φυσικά ρώτησα κανα δυό άλλα άτομα που δεν ήταν σίγουροι πού είναι η τράπεζα ή μου είπαν να ρωτήσω ‘το παιδί στην πόρτα’. Και θα πρέπει να έδειχνα πολύ βασανισμένη καθώς ρωτούσα 'το παιδί στην πόρτα' γιατί όντως βιαζόμουν, όντως ήμουν ευγενική, όντως μου ερχόταν να ουρλιάξω. Και όταν γύρισα στο σταθμό και έβγαλα επιτέλους εισιτήριο πήγα και κάθισα σε μια καρέκλα, (θέλοντας να) δείχνοντας νευρική, με μισό νεύμα χαιρέτησα έναν από δίπλα που ήξερα γιατί δεν ήθελα και να μιλήσω, καταλαβαίνεις, μη-με-πλησιάζετε. Και δεν μπορούσα να καθίσω, άσε που φοβόμουνα μη μου πιάσει κουβέντα ο άλλος γιατί την προηγούμενη φορά που μου μίλησε μου είχε πεί για ανθρώπους που είναι όρνια με κοφτερά νύχια που θέλουν να σε ξεσκίσουν, το έκανε μάλιστα και παραστατικά (!), και μου χε δώσει το τηλέφωνο του και μου είχε πει αν θέλω την επόμενη φορά που θα είμαι 'επάνω' να πάω να μείνω μαζί του και επειδή στην συζήτηση ήμασταν τρεις, αυτός, εγώ και ο πατέρας μου, και οι τελευταίοι δύο δεν δείξαμε ούτε ένα μυϊκό σπασμό ρε παιδί μου στο πρόσωπο, ο άλλος χάρηκε που αυτή την ανταλλαγή κουβέντων την βρήκαμε νορμάλ και μας συμπάθησε, εμένα λίγο παραπάνω, αλλά καμιά φορά σκέφτομαι ποιοι είμαστε εμείς να πούμε ότι αυτός είναι το φρικιό, όπως και να ‘χει όταν φύγαμε από τη συζήτηση δεν μου είπε τίποτα και ο πατέρας μου γιατί και αυτός το ίδιο θα σκέφτηκε(!) αλλά και εγώ όταν πήγα 'επάνω' δεν τον πήρα τηλέφωνο. Ε, από τότε όταν τον βλέπω τον τύπο έξω, θέλω να τον αποφύγω γιατί ίσως πιστεύει ότι σε εκείνη την συζήτηση τον είχαμε κοροϊδέψει που το παίξαμε νορμάλ και κουλ, αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν προσποιηθήκαμε ούτε εγώ, ούτε ο πατέρας μου, απλά ήμασταν όντως νορμάλ, τώρα το ότι δεν τον πήρα εγώ τηλέφωνο ή τι σκέφτηκε ο πατέρας μου όταν μου είπε ο άλλος να πάω να μείνω σπίτι του, αυτά είναι τόσο πολύ ζητήματα εσωτερικής φύσεως που συγνώμη, αν μείνατε στη σκέψη σας σε προφανείς λόγους τότε δεν έχετε ιδέα για τι πράγμα μιλάμε.

Έτσι λοιπόν απομακρύνθηκα από τον τύπο και προχώρησα στην άλλη πλευρά των ΚΤΕΛ, έχοντας πια να διαχειριστώ την κρίση της περιόδου, ας συγκεντρωθούμε σε αυτό, είναι πιο πεζό, πιο κοινότοπο, και στην τελική το περνάω κάθε μήνα. Φευγαλέα μου πέρασε και από το μυαλό ότι ο τύπος με τα όρνια έχει και έναν αδερφό, πώς μου ήρθε αυτό τώρα δεν ξέρω, απλά πάντα κάποιος θα με ρωτούσε, εμένα ειδικά, αν γνωριζόμαστε με τον αδερφό του, σε σημείο που να αναρωτιέσαι γιατί επιμένουν να ξέρουν και μήπως οι άλλοι ξέρουν κάτι για σένα και τον άλλον που ούτε καν εσείς οι ίδιοι δεν γνωρίζετε. Τι θέλω και τα σκέφτομαι τώρα αυτα, ο άλλος μάλιστα λείπει χρόνια. Και έτσι μέσα στη σύγχυση και με ξινισμένη φάτσα χάζεψα εφημερίδες, περιοδικά, κόσμο, και όταν χαζεύω ηρεμώ, μπορώ να χαζεύω για ώρες, και με πολύ λίγα άτομα μπορώ να καθίσω ευχάριστα και άνετα για ώρα και να χαζεύω, και να πώ την αλήθεια, αυτό θα έπρεπε να το έχω σαν κριτήριο, ότι δηλαδή με ανθρώπους που συνδέθηκα βαθιά και αληθινά είχε σίγουρα προ-υπάρξει κάποια στιγμή που καθίσαμε σιωπηλοί για ώρα και ήταν όμορφα και πολύ άνετα. Ακόμη κι αν, ή μάλλον ιδιαιτέρως αν, είχαμε μόλις γνωριστεί. Αλλά ήταν τόση η ξινίλα μου εκείνη την ώρα που δεν μπορούσα να ευχαριστηθώ το χάζι, ήταν κάτι φοιτητές δίπλα μου που κάπνιζαν και ερχόταν όλος ο καπνός επάνω μου και μ’ ενοχλούσε απίστευτα. Το πιο γελοίο? Και εγώ καπνίζω. Μετακινήθηκα μάλιστα φανερά ενοχλημένη πιο πέρα όπως έχω δει να κάνουν όσοι έντονα δυσανασχετούν με τον καπνό, αν και αλήθεια εκείνη την στιγμή τόσο πολύ με ενοχλούσε και ευτυχώς είχε περάσει η ώρα και επιτέλους θα φεύγαμε, τουλάχιστον θα καθόμουν σε μια θέση για την επόμενη μιάμιση ώρα, εγώ και τα νεύρα μου, και θα αγνοούσα τον διπλανό μου, μπορεί να έκανα και πως κοιμάμαι.

Και καθώς περίμενα να μπω στο λεωφορείο, έρχεται κάποιος, ή μάλλον διαισθάνθηκα ότι έρχεται κάποιος προς το μέρος μου -περίεργο ε?-, οπότε γύρισα και είδα ότι όντως έρχεται κάποιος προς το μέρος μου(!), αλλά δεν τον ξέρω αυτόν που έρχεται προς το μέρος μου, -σκέφτηκα-, προς κάποιον άλλον θα πηγαίνει, παραξενεύτηκα όμως με τη διαίσθηση μου -τί με έκανε άραγε να γυρίσω?- και την ίδια στιγμή θα πρέπει να τον κοιτούσα με πολύ μπλαζέ ύφος επειδή αλήθεια πιστεύω ότι ΔΕΝ τον ξέρω τον τύπο -θα τον θυμόμουν ρε παιδί μου, 'κάτι' έχει, γοητευτικό και σκοτεινό θα το έλεγα-, προσπαθώ να μείνω αποστασιοποιημένη από αυτό που βλέπω και παράλληλα δεν μπορώ να τραβήξω το βλέμμα μου γιατί ο τύπος με κοιτάζει στα ίσια, -εμένα κοιτάζει τελικά?-, και λάμπουν τα μάτια του περίεργα, όλα-τα-λεφτά βλέμμα (aka to-die-for), -από πού κι ως πού με κοιτάζει έτσι?-, σα να με ξέρει πάρα πολύ καλά, μιλάμε για τα έγκατα, -πόσοι με ξέρουν τόσο καλά?-, μιλάμε ότι έτσι σε κοιτάει ο τύπος που σε ξεγύμνωσε, δεν έχει σχέση με τον έρωτα αυτό, ούτε το σεξ, είναι ένα βήμα πιο πέρα ή κάπου αλλού απλώς, -είναι δυνατόν? σκέφτηκα-, ένας τρίτος θα αναρωτιόταν 'τί έγινε ρε παιδιά?' (και όχι αν απλά γνωριζόμαστε) και εγώ δεν προλαβαίνω να περάσω από την απάθεια στο μου-κόβονται-τα-γόνατα γιατί πολύ απλά στέκεται πια μπροστά μου, ο γύρω κόσμος έχει εξαφανιστεί/σταματήσει και μου λέει ‘"τρολ" με θυμάσαι?’ και εγώ μένω τόσο κουλ και νορμάλ όσο ήμουν όταν άκουγα τον αδερφό του να μου λέει για όρνια και να πάω να μείνω μαζί του.

for free

2009-11-10T22:10:00.006+02:00

.copyright || sillyrabit

ΧΑΡΙΖΕΤΑΙ πόλη 1.500.000 κατίκων, παραθαλάσια, ευάερη, με πολά μνημία, θέατρα, σινεμάδες, ω-ραίες βόλτες, εκθέσεις, σιναυλίες, 12 μουσεία, καλές εκδιλόσεις για βιβλία και αυτόνομο φεστιβάλ κινηματογράφου.

ΚΑΙ

με ερκοντίσιο

ΚΑΙ με δίμαρχο οδοντογιατρό

ΚΑΙ νομάρχι Ζορό

ΚΑΙ με πωδιλατόδρομο.

KAI με πολα κομοτιργια για να βαφοντε αι γκομενιτσες μες σαντρε

...και με πολιουχο...!!

sunday | nov 1st | 22.00 - 1.00 @diva radio

2009-10-31T16:31:00.004+02:00

happy halloween

[http://www.e-radio.gr/player/player.asp?sID=448]

anybody with a heart votes love

2009-10-20T13:46:00.006+03:00

King Kong, in Cannes, on a date with Spiderman. Dan Dar's sitting there, scared by the killer teddy bears. Down town, Mini mouse is slippin Micky's in the famous grouse, while big bird spreads the word. Judge Dredd, found dead, face down in Snoopy's bed. Outside, Tweetie Pie's getting itchy on more supplies. Meanwhile, Snow White gets ready for work tonight, turning tricks with crystal tips. Trying to make the best of it's absurd. Puppy dogs and pussy cats in suspect suicide attacks. Captain Kirk from Planet Earth, fights it out with Papa Smurf Some phoney little ponies, preying on old and lonely, making friends, robbing them The X men taught them everything. Betty Boop, tired of life, took vows, became a bride of Christ While Tin Tin's been playing at Caesar's palace live on ice. Babar Kumbayahs with the mighty Morphin movie stars, as big bird spreads the word. Anybody with a heart votes love.

Μπορεί να μην έγιναν όλα αυτά καν την ίδια χρονιά αλλά το Halloween το θυμάμαι σαν τότε που μας είπε η διπλανή μας ότι το προηγούμενο βράδυ πρέπει να πάμε σε ένα πάρτυ που είναι θρυλικό, που είναι must, που γίνεται χαμός, που έρχεται η αστυνομία κάθε χρόνο, που παρέες οδηγούν ακόμη και 8 ώρες για να έρθουν, που κόσμος μπαίνει από τα παράθυρα, που δε χρειάστηκε να μας πεί τίποτα άλλο και εννοήθηκε ότι θα πάμε και πραγματικά δεν ξέρω αν ήταν ότι το πάρτυ ήταν το γνωστό Immorality πάρτυ όπου έπρεπε να πας από γυμνός μέχρι ντυμένος με σεξουλιάρικα εσώρουχα σε μια σούπερ πουριτανική περιοχή που περιμένετε ρε παιδιά, ποιός πουριτανισμός, δεν το σκεφτήκαμε ούτε στιγμή ότι έτσι φυσικά θα πάμε και άλλοι τόσοι (και μάλιστα πολλοί άλλοι) και όλοι έτσι ήταν τελικά. Δηλαδή στην τελική ένοιωθες τόσο άνετα όσο και σε μια παραλία γυμνιστών. Δεν μπορώ να πω ότι δεν γινόταν όργια, προφανώς γινόταν - σε άλλα πάρτυ δεν γίνονται? όχι ε? καλά..., απλώς ήταν φανερά και μπροστά σου και no big deal αν συμμετέχεις, αν όχι, αν ψιλο-συμμετέχεις, αν στην τελική το ρίχνεις στο χορό και ουρλιάζεις μαζί με άλλους τόσους που ζεις το πάρτυ της ζωής σου. Νομίζω μάλιστα ότι πιο πολύ ήταν ένα τέλειο πάρτυ που μόνο κάγκουρες με ανύπαρκτη σεξουαλική ζωή το σκέφτονται με γουρλωμένα μάτια από την λιγούρα και το ονειρεύονται με ένα στυλ σχεδόν ..καφρίλας, οι υπόλοιποι απλώς εεε χμμμ ...διασκεδάζουν απλώς, ξέρω γω χορεύουν, χαμουρεύουνται, πηδιούνται, χαζεύουν, whatever, ένα πάρτυ απλώς.

Και μπορεί να συμβεί σε ένα τέτοιο πάρτυ, εκεί πάνω στο καλύτερο να έρθει η Μ. να σε τραβήξει από το χέρι και να σου πεί ρίξε κάτι πάνω σου και συνεχίζουμε και λίγη ώρα αργότερα να είσαι σε ένα club που παίζει την πιο απίστευτη μουσική που έχεις ακούσει ποτέ και να βρίσκεσαι πάλι στο λεπτό να ξεσκίζεσαι στο χορό, να σε τραβάνε να χορέψεις και εδώ και εκεί, να ξέρεις ότι εκείνο το βράδυ δεν είναι καν το αλκοόλ, δεν είναι το θα βρω να πηδηχτώ σούπερ, μπορεί και να μην το κάνεις τελικά γιατί παιδιά σόρυ i have to party, δεν είναι ούτε το απλό ποιός-παίζει-μουσική, είναι ότι σου είπε η κολλητή σου είναι Halloween, we 'll party και το κάνεις με κλειστά μάτια. Η' ίσως είναι αυτό που είπε η Μ. Ότι δηλαδή μπορεί μερικοί να έχουμε στο μυαλό μας κάτι χημικά ανεβασμένα που μπορείς να τα πειράξεις και με τη διάθεση σου μόνο, όπως άλλοι κάνουν με drugs, και βοηθάει και η μουσική και το ένα και το άλλο, και κάπως το τεκμηρίωσε και επιστημονικά με neurotransmitters and all και το κατέθεσε και στο Department of Neuroscience για να κάνει έρευνα, να μάθουμε γιατί στην τελική γουστάρουμε τόσο πολύ. Εγώ και η ίδια, τα πειραματόζωα.

Το δέχθηκαν, εμείς δεν προλαβαίναμε, δεν χορταίναμε μάλλον. Είχε κι άλλο. Είχε και ένα πάρτυ που εκεί δεν οδηγούν απλώς για να πάνε, εκεί μερικοί παίρνουν το αεροπλάνο για να πάνε και εμάς ήταν πάλι μέσα στα πόδια μας, παραμονή Halloween, χιλιάδες κόσμου μέσα στα δάση της Νέας Αγγλιάς, τα δέντρα να είναι κίτρινα, πορτοκαλί, κόκκινα, μωβ, να απορείς τόση ομορφιά από πού έρχεται, να έχεις περάσει όλο το απόγευμα να περπατάς στους πίσω δρόμους των αυλών ενός χωριού κάπου μέσα σε όλο αυτό το τοπίο, να έχουν στολίσει τις αυλές τους με κολοκύθες, κεριά, ψεύτικους τάφους με ότι επιγραφή του έρχεται του καθενός να γράψει επάνω. Να σε πλημμυρίζει εκείνη η ευτυχία που τη νοιώθεις μόνο σα παιδί, πού κάποια στιγμή πίστεψα ότι βρίσκομαι πίσω στο χωριό μου στην Ελλάδα σε εκείνη την ηλικία και παίζω στα σοκάκια. Εκείνη τη στιγμή κοίταξα έναν ψηλό τοίχο και χαμογέλασα, σκαρφάλωσα επάνω, προσπάθησα να ισορροπήσω για να περάσω και να πηδήξω στην απέναντι αυλή, να την περάσω γρήγορα για να κάνω το ίδιο και δίπλα και παραδίπλα, να έχει ένα υπέροχο σούρουπο, να κάνει λίγο κρύο, μούχλα πάνω στις πέτρες, τα δέντρα να είναι υγρά, το πρόσωπο μου ξαναμμένο, να στέκομαι μπροστά από μια καγκελόπορτα με ένα πρόσωπο επάνω που έμοιαζε με της Μέδουσας και να χαζεύω πίσω ένα σπίτι που λένε ότι είναι στοιχειωμένο, που σε ένα χωριό τόσο δα σε κάθε γειτονιά έχει και από ένα σπίτι που μοιάζει στοιχειωμένο, μακριά από τουρίστες, μακριά από φανταζί καταστάσεις και σπετάκολα, μακριά από ότι τρέντυ, εκεί ήταν η καρδιά του Halloween, αυτό που εμείς το λέμε βαρετά 'παραδοσιακό' και θέλουμε να συμμετέχουν και οι νέοι.

Μα τί λέω. Το ίδιο σπίτι στο οποίο έμενα λεγόταν Wilder, ήταν στο Elm Str, δίπλα από το Paradise Pond. Το πιο άγριο σπίτι δηλαδή στο δρόμο με τις λεύκες και δίπλα από τη λιμνούλα του Παραδείσου, όπου φημολογείτω (!!έτσι γράφεται? :p) ότι στη σοφίτα του είχε αυτοκτονήσει μια κοπέλα που πληγώθηκε από έρωτα και τα βράδια πολλοί λένε ότι ακόμα την ακούνε να κλαίνε, μάλιστα τα γράμματα που της έστελνε αυτός ακόμα υπάρχουν. Δεν την άκουσα να κλαίει αλλά η διπλανή μου ορκίζεται ότι της έτυχε το άλλο, ότι την πήρε τηλέφωνο ένα βράδυ η Whispering Woman. Αυτή πάλι λένε ότι έχει καμιά δεκαριά χρόνια που το κάνει αυτό και αυτές τις μέρες παίρνει τηλέφωνο το βράδυ τυχαία σε διάφορους στο σπίτι και τους μιλάει ψιθυριστά. Μπορεί ίσως κάποιος να καταλάβει σε αυτό το σημείο ότι ένα όργιο σε ένα πάρτυ που λέγεται immorality δεν ήταν παρά ένα ακόμη μικρούλικο πραγματάκι μέσα σε όλα αυτά γιατί πιό πολύ είχα χαζέψει με όλες τις ιστορίες που άκουγα, με τον τύπο που βρήκαμε στο υπόγειο μιας εκκλησίας στη μέση της νύχτας και εγώ ούρλιαξα από τρόμο, ο Κ. με τράβηξε να φύγουμε, ο τύπος μέσα από το σκοτάδι μας είπε με αυστηρό τόνο ότι προσεύχεται και κάτι άλλα τέτοια, που περίεργα δεν μου φαίνονται αλλά και δεν τα λέω συνήθως στους άλλους γιατί, ξέρεις, ακούγονται κάπως... Κολλάνε σε κάτι λεπτομέρειες του στυλ τί έκανα εγώ με τον Κ. εκεί κάτω βραδιάτικα ή τί φορούσα στο immorality party και αυτά είναι άλλη ιστορία και να πώ την αλήθεια, βαρετή ιστορία συνήθως, δηλαδή τί να κάναμε και τί να φορούσαμε. Από κει και πέρα, focus στο blow-minding της υπόθεσης please.

Θυμάμαι πάντως να είμαι με την Μ κάτω από μια στάση λεωφορείου γιατί έβρεχε. Θυμάμαι που ήταν η τελευταία μας χρονιά που θα κάναμε Halloween εκεί. Και θυμάμαι πού μπερδέψαμε τις μέρες και χάσαμε το μεγάλο πάρτυ, ήταν το προηγούμενο βράδυ, φτάσαμε μια μέρα αργότερα, ήμαστε μέσα στη βροχή, τα έχουμε κάνει όλα πάλι, το μεγάλο πάρτυ δεν προλάβαμε μόνο, είμαστε αγκαλιά και σχεδόν κλαίμε όχι που χάσαμε το πάρτυ -...χαζοί!- αλλά που ήταν το τελευταίο Halloween που κάναμε μαζί και είχε τελειώσει και δεν θέλαμε να γυρίσουμε σπίτι και να κοιμηθούμε. Τί σχεδόν. Πολύ κλάμα λέμε. Αυτό είναι τελικά ίσως ένα είδος πουριτανισμού, να είσαι δηλαδή μέσα στα 'γούστα' πού λένε και ονειρεύονται εδώ, να σου βγαίνει και να τα κάνεις και τελικά να συγκινείσαι και να μουτσοκλαίς με μια φίλη σου, πού βέβαια τί φίλη, τα πάντα και όλα για ένα διάστημα της ζωής σου.

Δεν μπορώ παρά να θυμηθώ τον Θ. λίγες μέρες πριν, σε ένα καφέ στη Θεσσαλονίκη, κόσμος να περνάει, ωραία δε λέω, θα ορκιζόμουν τώρα ότι ξεφύσηξε και καπνό αλλά δεν καπνίζει πιά, όταν γύρισε και μου είπε 'ωραία ήταν τότε ε' και ξέρεις δεν του έλεγα αυτή την ιστορία, μάλλον κάποια ιστορία που ξέρουμε και οι δυό θα λέγαμε, αν και τώρα που το σκέφτομαι αυτό επάνω δεν είναι ιστορία, είναι ολόκληρο κομμάτι από κάποια στιγμή της ζωής μου, μπαπ πάρτο έτσι αλλά αυτό είναι το περίεργο με κάποιους ανθρώπους και πόσο κοντά τους νοιώθεις, είτε Μ λέγονται, είτε Θ, είτε οτιδήποτε. Σε ξέρουν χωρίς να έχει χρειαστεί καν να σε μάθουν. Ακόμη καλύτερα, δεν θα με ρωτούσαν ποτέ τί φορούσα στο immorality, ποιός είναι ο Κ και τί κάναμε εκεί κάτω στην εκκλησία βραδιάτικα, θα σου πουν ένα 'ωραία ήταν' ή κανένα ουάου αν είχες ξεφύγει και ξέρεις ότι προσπέρασαν χίλιες δυό λεπτομέρειες και μαλακίες που σκέφτονται οι άλλοι να σε ρωτήσουν ή ακόμη χειρότερα ΝΑ ΜΗ ΣΕ ΡΩΤΗΣΟΥΝ και έπιασαν τί τελικά σου άρεσε, τί σε συγκίνεσαι, τί αγάπησες από όλα αυτά.

Δεν ξέρω αλλά νομίζω ότι μέσα σε έναν αχταρμά απίστευτων καταστάσεων, όπου όλα είναι πιθανά, όπου όλα μπορείς να τα κάνεις και όλα μπορούν να συμβούν, at the end of the day που λένε και στο χωριό μου, και όχι despite all that, anybody with a heart votes love. Αυτό έχω καταλάβει εγώ από το Halloween, ότι είναι η γιορτή των πάντων, του πάρτυ, της φιλίας, του έρωτα, του μακάβριου, και αν κάποιος μου βρει τρόπο να το γιορτάσω και φέτος έστω και στο ελάχιστο θα τον παραδεχτώ έτσι?

ps Γαμώ την παράδοση μου.
ps2 Είναι απίστευτο πόσο βρίζω τελευταία.

boom

2009-09-17T12:30:00.003+03:00

.photo by Daniela Edburg

Εγώ είμαι τεχνοκράτης, μου ούρλιαζε ο Βλάκας στο γραφείο. Τώρα τι σημαίνει αυτό ή τι πρέπει να σημαίνει δεν ξέρω αλλά βασική συναισθηματική νοημοσύνη μου υπαγόρευσε ότι ουρλιάζει γιατί είναι ανώτερος και εγώ ένα τίποτα στην ιεραρχία της δουλειάς και θίχτηκε που τόλμησα να του υποδείξω ότι έκανε λάθος, οπότε έβγαλα το σκασμό, για ένα ακριβώς δευτερόλεπτο, γιατί μετά του είπα ότι κάνει πάλι λάθος, αν θέλει να ξέρει εγώ είμαι τεχνοκράτης και γι' αυτό μπόρεσα να του υποδείξω ένα λάθος που αυτός λόγω του χαμηλού/ελλειπούς/ανύπαρκτου μορφωτικού του επιπέδου δεν μπορεί να αντιληφθεί κάτι το οποίο φαίνεται από το ότι διευθύνει μια εταιρεία σα να είναι ένα απλό ψιλικατζίδικο. Νομίζω έδωσα μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για απόλυση αλλά ο Βλάκας είναι τόσο Βλάκας που ειλικρινά δεν νομίζω ότι αντελήφθη τι του είπα και μου ούρλιαξε να γυρίσω στα γραφείο μου και να δουλέψω. Μα δουλεύω, του είπα και ήταν πια έξαλλος γιατί πόσο ακόμη πρέπει να φωνάξει για να δείξει εξουσία?

Μια μέρα μου έπιασε φιλική συζήτηση. Με ρώτησε πόσα χρόνια ήμουν εξωτερικό, πού ήμουν, κτλ. Τού είπα ένα δυό πράγματα, μετά είπε και αυτός τις δικές του εμπειρίες, δηλαδή πόσο ζώα είναι αυτοί οι ξένοι, οι Βόρειο - Ευρωπαίοι και Αμερικανοί ειδικά. Μάλιστα, λέω, από που το συμπέρανε αυτό, ε, να λέει -μεταξύ άλλων- πήγε σε ένα νησί βόρεια είχαν κάτι φουρφούρια μέσα στη θάλασσα, ένας αγρότης μέσα στη βρωμιά με τα βόδια και κατέληξε ότι στο δικό του χωριό, εδώ στα βουνά, στο Ελλάντα, οι κτηνοτρόφοι είναι πιο κυριλέ και ζουν καλύτερα. Σκέφτηκα να του πω ότι το νησάκι που έλεγε το ήξερα, μόλις την Κυριακή το είχε σε αφιέρωμα για τις εναλλακτικές πηγές ενέργειας μια εφημερίδα ως παγκόσμιο πρότυπο, αλλά δε βαριέσαι. Δεν είναι ότι θα μάλωνα, αλλά δεν θα καταλάβαινε πάλι, εδώ μέχρι εκεί πήγε και δεν κατάλαβε, εγώ θα του εξηγούσα? Ε, μια άλλη φορά μου είπε για τα κωλόπαιδα του Δεκεμβρίου που αν ήμασταν Αλβανία δεν θα τολμούσαν να κάνουν τίποτα γιατί ο κόσμος κουβαλάει πιστόλια και θα τους έδειχνε, σιγά ρε κάουμπόυ σκέφτηκα και κόντευα να ξεράσω. Αλλά πιο πολύ κόντεψα να ξεράσω όταν μου είπε για το πόσα λεφτά του τρώει κάθε μήνα η πουτάνα η κόρη του εκεί που σπουδάζει. Ναι, έτσι την είπε.

Τον παρατηρώ τον Βλάκα από τη μέρα που έφτασε. Ε δεν είναι λίγο από εκεί που δεν έχεις στον ήλιο μοίρα να σου κάνουν κομματική χάρη και να διευθύνεις μια εταιρεία που δεν τα πήγαινε καθόλου άσχημα. Κατευθείαν άλλαξε αυτοκίνητο, ταξιδάκια εδώ κι εκεί, καινούρια κινητά, γεύματα, γεύματα, γεύματα, χειραψίες, μέχρι και φαν του Γκραν Πρι έγινε. Και εντωμεταξύ απολύσεις. Σε έναν χρόνο έφυγαν μερικοί από τους καλύτερους συναδέλφους που είχα και έστησαν την εταιρεία. Α, και προσλήψεις, σόρυ, κομματικές χάρες, ξέρεις από εκείνες που βάζει ο ΟΑΕΔ 350 ευρώ, 250 εσύ, και μετά σου χρωστάνε και χάρη που έβαλες το παιδί τους σε δουλειά και προσκυνάνε. Και ψηφίζουνε. Κάποτε έλπιζα ότι ίσως όλα αυτά βγούνε στη φόρα και ο Βλάκας γίνει ρεζίλι αλλά σύντομα κατάλαβα ότι δεν είμαστε Αθήνα, δεν μπλέκονται μεγάλα πολιτικά πρόσωπα, παντού τα ίδια σκατά και τέτοια. Δυστυχώς ακόμη ελπίζω, γιατί ο Βλάκας αντί να να μαζευτεί λίγο που βολεύτηκε έτσι, ε μια έπαρση την έχει αλλά μάλλον πάλι τίποτα δεν θα γίνει.

Α ξέχασα να πω. Προσωπικά, προσωπική άποψη αυτό εντάξει?, πιστεύω ότι αν ερχόμουν στη δουλειά ντυμένη και βαμμένη σα να πηγαίνω στα μπουζούκια οι γονείς μου θα ντρεπόταν. Δηλαδή και να ήθελα να το κάνω ρε παιδί μου, ε οι κοντινοί μου θα ντρεπόταν. Μάλιστα πιστεύω ότι και οι συνεργάτες με τους οποίους δουλεύω εντός και εκτός του εργασιακού χώρου ε δε θα ήταν συνεργάτες, δε νομίζω να με έπαιρναν και πολύ στα σοβαρά, μόνο τον κώλο μου ίσως να κοιτούσαν και τα βυζιά, αλλά αν έπρεπε να κάνουμε δουλειά δε νομίζω να με κοιτούσανε και επειδή παίρνω σαν δεδομένο ότι ο καθένας κοιτάζει να καλύψει τις ανάγκες του λίγο πολύ με πιο μαζεμένο τρόπο και εκτός δουλειάς, ε είπα να με πέρνουνε στα σοβαρά στη δουλειά, όχι γιατί θέλω να κάνω καμιά καριέρα αλλά ξέρω γω, είναι λίγο παλιούκαιρο να μιλήσω τώρα για αξιοπρέπεια? Ε, λοιπόν για τον Βλάκα αυτό είναι μεγάλο μειονέκτημα. Πρέπει και βυζιά να δείχνεις και κώλο να κουνάς και οποιαδήποτε γυναίκα έχει μια θέση λίγο πιο απαιτητική από αυτή της γραμματέως, ε κάτι έκανε δε μπορεί. Και αυτό το κάτι σημαίνει αυτόματα ότι ε σε κάποιον έκατσε, κωλοτρίφτηκε, κτλ. Η' κανόνισε ο μπαμπάς. Αποκλείεται ας πούμε να σπούδασε, να ξέρει, κτλ. Τελοσπάντων, καταλήγουμε να είμαι ο εξωγήινος της υπόθεσης.

Μπαίνουμε σε συνάντηση με κάτι ξένους ("ζώα" είπαμε). Του κάνω την χάρη με πολύ ευγένεια (big mistake, in Greece that is a sign of weakness), γιατί κατά τ' άλλα δεν είναι δουλειά μου, να μεταφράζω από αγγλικά, από ιταλικά, από ισπανικά, από όπου είναι οι ξένοι-ζώα. Εκνευρίζεται που όλη η διαδικασία της μετάφρασης παίρνει χρόνο και πάλι αρχίζει να μου φωνάζει. Σκάω στα γέλια γιατί ο τύπος εντάξει είναι τρελός κατά τη γνώμη μου και αλήθεια το λέω παιδιά δεν μπορώ άλλο, ναι θέλω να είμαι πολιτισμένος άνθρωπος, να σκέφτομαι λογικά και ψύχραιμα αλλά είπα σε αυτό το ποστ να γράψω για την καθημερινότητα μου, και ότι αυτό το μπουρδέλο, ακόμη και χειρότερο επικρατεί παντού εδώ πέρα, οπότε θέλω στην τελική να πω αυτό που λογικά και ψύχραιμα δεν θα υποστήριζα: ότι παιδιά επιτέλους κάψτε την αυτήν την χώρα, τελειώστε ότι αρχίσατε πέρσυ το Δεκέμβρη και όσοι είστε εξωτερικό μην κοιτάτε ούτε μια στιγμή πίσω. Δανία του Νότου και κουραφέξαλα. Άισταδιάλα.

no fags

2009-07-14T11:01:00.007+03:00

photo by khpouros

[0 τσιγάρα]

Μου είχε φανεί καλή ιδέα. Αν και εδώ που τα λέμε πάντα μου φαίνεται καλή ιδέα οτιδήποτε τυχαίο δεν φανταζόμουνα ποτέ ότι θα μπορούσα να κάνω και ξαφνικά μου ‘ρχεται να το κάνω. Είναι σαν παιχνίδι, να δω πόσο παραπάνω μπορώ να εκπλήξω τον εαυτό μου. Έβγαινε εντάξει και από λεφτά, όμως το αεροπορικό λίγο τσιμπημένο, -άσε που είναι ακριβά εκεί πάνω, έτσι?- αυτά έλεγα στον τότε boyfriend και μάλλον παράλληλα του ανακοίνωνα ότι δεν θα πάμε μαζί καλοκαιρινές διακοπές, μην το κάνουμε και θέμα, και για να μην το κάνουμε θέμα το έριξα στην γκρίνια για τα λεφτά. Μπορεί να τον βόλεψα κιόλας δεν ξέρω, αν και ένα ‘κρίμα’ το πέταξε έτσι για τα τυπικά, όπως και το ότι είναι πανάκριβα τα τσιγάρα εκεί πάνω επιτέλους να το κόψω και μ 'έσπρωξε από το κρεβάτι που ανησύχησε για το αν έχω τα λεφτά όταν του είπα ότι οκ έχω τόσα, απλώς εχμμμ ανησυχώ. Φυσικά για πολύ περισσότερα ανησυχούσα, αλλά δεν είπα τίποτα άλλο, γέλασα μόνο που έπεσα κάτω και επί τόπου αποφάσισα ότι παιδιά εγώ την κάνω από εδώ, είναι καλή ιδέα. Πως λένε σε μερικά περιοδικά -που όχι δεν τα διαβάζω καλέ, απλά έτυχε να τα ξεφυλλίσω- ότι κανένας άντρας δεν θα έπρεπε να σου στερήσει το καλοκαίρι επειδή σε χώρισε…ε κάπως το αντίθετο. Αν σε παράτησε ή τον παράτησες ή τα παρατήσατε και οι δύο (το πιο πιθανό άλλωστε), και μάλιστα εδώ και καιρό, ναι τότε μια χαρά σου χαλάει ΚΑΙ το καλοκαίρι.

next: 1 τσιγάρο................................................................ previous: 2 τσιγάρα

2 fags

2009-07-10T11:02:00.012+03:00

.photo by khpouros

[2 τσιγάρα]

Έτσι γνώρισα την Gaby. Βγήκα έξω να κάνω ένα τσιγάρο και αυτήν το ίδιο και είχαμε το ίδιο απορημένο ύφος δεν-ξέρω-τι-κάνω-εγώ-εδώ καλοκαιριάτικα. Μέσα στην αίθουσα ένας κύριος συνέχιζε να μιλάει και να μην σταματάει. Έπρεπε να είχε τελειώσει από ώρα, είχε ήδη ανακοινώσει το πρόγραμμα των επόμενων ημερών αλλά μετά άρχισαν να του κάνουν ερωτήσεις από το ακροατήριο. Πού θα μένουμε, πώς θα πάμε εκεί, πόσοι αυτοκτονούν κάθε χρόνο σε αυτή τη χώρα, είναι όντως πρόβλημα ο αλκοολισμός, έχουν ξεφύγει οι σύγχρονοι αρχιτέκτονες από το legacy του Alvar Aalto? Μα γιατί, σκέφτηκα, γιατί είναι τόσοι πολλοί αυτοί που νοιώθουν ότι πρέπει να σηκώσουν το χέρι τους και να ρωτήσουν ότι βλακεία τους έρχεται στο μυαλό. Και βγήκα έξω.

Βέβαια το ύφος το είχα ήδη αποκτήσει από την προηγούμενη μέρα ή μάλλον το είχα φέρει μαζί μου. Ήταν φουλ καλοκαίρι, καύσωνας, οι φίλοι μου όλοι είχαν πάει στον Αρμενιστή ή στο Καλαμίτσι, αυτά τα κάμπινγκ καλέ που χροοοοόνια μετά, δηλαδή τώρα, τα Αθηναϊκά free press λανσάρουν ως πολύ κούλ μέρη για διακοπές. Το διάβασα χθες στην summerlifo or sth, και κάτι έλεγε και για ένα τέλειο μπαράκι το Ethnic, όπου κοντά υπάρχει και το καινούριο Goa. Έλεος, our best kept secrets splattered on paper. Τελοσπάντων, ήμουν εκεί όταν δεν το ξέρατε, αυτό θέλω να πω για να πουλήσω και εγώ την δικιά μου μούρη. Η’ μάλλον εκείνο το καλοκαίρι ήταν όλοι οι φίλοι μου εκτός από εμένα. Και εκτός από ένα δυό άλλους που είχαν λεφτά και είχαν πάει σε κανένα νησί, νησάκι, όπως συνηθίζεται να λέγεται.

Τι τα θες, το αεροπλάνο μου προσγειώνεται σε ένα μουντό και βροχερό Ελσίνκι, πάλι μόνη μου είμαι, σκέφτομαι, πάλι κάπου αλλού είμαι, πάλι για να κάνω τι ακριβώς δεν ξέρω είμαι, ουφ βαθιά ανάσα, μην το ψάχνεις παραπέρα, το μυαλό σταματάει, η δεν-ξέρω-τι-κάνω-εγώ-εδώ φάτσα μένει και όταν βγήκα για τσιγάρο η κοπέλα που την έλεγαν Gaby τo πρόσεξε αμέσως γιατί και αυτήν την ίδια φάτσα είχε.

Next: 0 τσιγάρα

back to back

2009-06-11T09:48:00.006+03:00

kent williams - devon s back

|| Γράφω στο βλογ. Μη νομίζει κανένας ότι δεν γράφω δηλαδή όλο αυτόν τον καιρό. Απλά δεν τα τελειώνω τα ποστς και με ξέρω way too well για να πω τώρα ότι κάποια στιγμή θα τα ξαναπιάσω. I will not. (Αχ τι γέλιο, επανήρθαν τα greenglish στο full.) Λοιπόν....||

Από το καλή άνοιξη που είπα τελευταία φορά παμε κατευθείαν στο καλό καλοκαίρι τώρα και εντωμεταξύ πήγα και διακοπές, ω ναι πήγα και διακοπές. Το αν θα ξαναπάω εξαρτάται από το αν θα έχω δουλειά, που σημαίνει ότι αν δεν έχω δουλειά, θα είναι πιο μόνιμες οι διακοπές και μάλιστα θα την κάνω για κανα δυό μήνες, ευκαιρία θα είναι, αλλιώς θα συνεχίσω να σιχτιρίζω που δεν άκουσα την γιαγιά μου που έλεγε ότι τα κορίτσια που μαθαίνουν γράμματα πρέπει να γίνονται δασκάλες. Ε μα. Είμαστε Αθήνα (*take note here, πήγαμε και εκεί μετά από το 2004 or sth) βράδυ καθημερινής σε ταβέρνα και δίπλα τρία τραπέζια δάσκαλοι τα πίνουν. Είμαστε Σαντορίνη (*take note here that this is less impressive than me being in Athens) και ρουφάμε τον καφέ και δίπλα μας πάλι δάσκαλοι. Και ούτω καθεξής φυσικά, όπου και αν πάτε στη χώρα που σε πληγώνει, δίπλα σας θα είναι πάντα μια παρέα δασκάλων να ζει την καθημερινότητα της. Άσε που εκτός του ότι νοιώθω under-priviliged, το ότι δεν έχω καταφέρει να επωφελούμαι και εγώ της εργασίας στον δημόσιο τομέα, να συμμετέχω και εγώ σε αυτό το γίγνεσθαι τέλοσπάντων, it is a sign of weakness. Κλεμμένο αυτό. Όχι η ιδέα αλλά το phrasing. Μιλούσα με τον Θ. προχθές και μου έλεγε ότι σε αυτή την χώρα η ευγένεια είναι a sign of weakness. Να προσθέσω εδώ ότι στον Θ. χρωστάω πολλά από τα καλύτερα μου posts και ας με κοροιδέψει αν το διαβάσει τώρα αυτό. Αλλά τα λέει κάπως ρε παιδί μου που they hit right on spot. Θα είχε λαμπρότατη καριέρα ως βλόγγερ σίγουρα αλλά σιγά μην ασχοληθεί. Kool.

Ανεβαίνουμε στην Ακρόπολη και εδώ σημειώστε ότι εγώ έκανα την ξενάγηση μουαχαχά αλλά απογοητεύτηκα γιατί είναι στα μαύρα της τα χάλια. Ναι το ξέρω ότι είναι πολύ παλιά, δεν είμαι και υπέρ της pristine αναστήλωσης άλλωστε, αλλά να κάτι πινακίδες από τη δεκαετία του '70 ή με τέτοιο styling τέλοσπαντων, κιτρινισμένες σίγουρα και ο περιβάλλων χώρος έτσι λίγο χύμα, λίγο παρατημένος, δεν ξέρω, δεν με συγκίνησε κι ας έχω χρόνια ν' ανεβώ γιατί είχε κολλήσει το μυαλό μου ότι για να γίνουν καινούριες πινακίδες πρέπει να βγει διαγωνισμός μάλλον, για κάποιον ανάδοχο που θα εκτελέσει το έργο, όπου έργο κάτι προσχέδια που ανέλαβαν αρχαιολόγοι, φιλόλογοι, κτλ, scientifically sounded δεν μπορώ να πω, αλλά appointed rather randomly οπότε θα το κάνουν και με λίγο outdated διάθεση να το πώ? Και αυτό είναι μόνο η αρχή γιατί μετά το "έργο" θα υπερτιμολογηθεί για να υποτιμολογηθεί απ' 'οποιον θέλει να κερδίσει τον διαγωνισμό για να το εκτελέσει τελικά και υπερτιμολογημένα. Ε κάπως έτσι. Όχι ακριβώς πρόχειρα. Incrementally μάλλον.

Στην Σαντορίνη είχα πάει ήδη δυό φορές αλλά στο σημείο στην Οία απ' όπου βλέπεις το ηλιοβασίλεμα "υπό τον ήχο δεκάδων κλικ φωτογραφικών μηχανών" πρώτη φορά πήγαινα. Τέλεια ε. Πήγαμε νωρίς νωρίς, έπιασα καλή θέση, από αυτές που δεν υπάρχει περίπτωση να μπει κάποιος μπροστά σου, ακόμα και ψηλός να είναι, πήρα και ένα παγωτό και ήταν από τις στιγμές που λες η ζωή είναι ωραία και άλλα τέτοια κλισέ. Καμιά ώρα αργότερα ο ήλιος ακόμη δεν είχε δύσει, το παγωτό είχε τελειώσει, τα χέρια μου κολλούσαν, να το κουνήσω δεν γινόταν γιατί μαζευόταν κι άλλος κόσμος, πήχτρα γινόταν πίσω μου, είχα πιαστεί, διψούσα, ζήλευα και τους δίπλα που πίνανε μπύρες, ένας γκρίνιαζε σ έναν άλλον που μπήκε μπροστά του, ο ήλιος να κατεβαίνει βασανιστικά αργά και ο μόνος άλλος έλληνας στη μεριά που ήμουν μουρμούριζε προς τον ήλιο "άι σώνε". Τέλεια ήταν. Μετά, μέσα σε πέντε λεπτά ο ηλιος έδυσε, ο κόσμος σκόρπισε και εκείνη την ώρα που το φως είναι τέλειο μείναμε στην ησυχία μας να χαζεύουμε την απίστευτη ομορφιά. Μας έβγαλε και φωτογραφίες ο άι-σώνε που έμεινε και αυτός.

Όταν γύρισα πίσω είχε τελειώσει και μια ομαδική έκθεση ζωγραφικής στην οποία συμμετείχα. Ουάου ε? Ναι, ναι το κάναμε και αυτό αλλά εγώ έλειπα, αυτό θα πει να είσαι κουλ έτσι? Αν και δε νομίζω να το κατάλαβε και κανένας πόσο κουλ ήμουν γιατί στα μετά της έκθεσης έμαθα ότι την παράσταση έκλεψε ένας πίνακας που έδειχνε τον Παϊσιο. Αυτό μόνο. Δηλαδή μια μέτρια ρεαλιστική, απλή απεικονιση ενός αγίου που δεν δακρύζει καν για να συγκινηθούν οι προσκυνητές. Όχι ότι περίμενα κανέναν να συγκινηθεί από τη δικιά μου κοπελίτσα με την ουρά ποντικού - πού να εξηγώ τώρα ότι αυτό είναι ένα hulder trol - αλλά επιβεβαιώνομαι που λέω ότι αν θέλεις να πουλάς πίνακες στην Ελλάδα ή σε ομογενείς, πιάσε Άγιο Όρος και Μέγα Αλέξανδρο, κάντο με τάχα λαϊκή τεχνοτροπία, σε κάνα πιάτο ακόμη καλύτερα και μετά μοσχοπούλα. Βλαχο-ψυχεδέλεια και μάλιστα χωρίς το ψυχεδέλεια.

|| Τα κεφάλια μέσα ίσως θα έπρεπε να γράψω τώρα με την επιστροφή μου αλλά δεν νοιώθω καθόλου έτσι, η αλήθεια, ή μάλλον οι αλήθειες, είναι ότι το καλοκαίρι άρχισε και μας αρέσει, και εκτός από ευτυχία (...) μ ' έχει πιάσει και μια έτσι χμμμ... επαναστατική διάθεση να το πω? να κάνω ότι γουστάρω στην τελική. Αυτά. ||

i can live on stories like that

2009-05-25T09:46:00.005+03:00

http://www.youtube.com/watch?v=NdJvOJP8ugg

now eat art

2009-04-15T11:13:00.005+03:00

.
Τ' αυγά και τα πασχάλια. Μπήκα στο μαγαζάκι να πάρω χρώματα και ο υπερβολικά-ευγενικός-κύριος με τα γυαλάκια με (ξανα)ρώτησε αν ασχολούμαι με αγιογραφία. Dude, do I look like the type? σκέφτηκα και του είπα εκνευρισμένη και καλά, η σπαστικιά, ένα απότομο 'όχι'. Αν και η αλήθεια είναι ότι το δοκίμασα και το βαρέθηκα, από την άλλη λέω σε όσους ξέρουν να ζωγραφίζουν ότι εκεί είναι όλα τα λεφτά, ο πιστός πληρώνει, λαμπάδα με barbie να δεις που έφυγε αυτές τις μέρες, μάλλον όχι λόγω του επετειακού, έγινε μπάμπω κι αυτήν -η barbie-, ούτε γιατί αρέσει ιδιαίτερα στα μικρά -επιβεβαιωμένο αυτό-, αλλά μάλλον γιατί αυτές έχουν, αυτές δίνουν. Και μάλλον γιατί για να θεωρήσουμε κάτι ωραίο πρέπει να είμαστε εξοικειωμένοι μαζί του. Με το overdose μετά, κολλημένοι όλοι ακόμα εκεί. Έλεος.

Για το Πάσχα τα έγραψα πέρσυ. Η Μεγάλη Βδομάδα είναι η αγαπημένη μου βδομάδα, η Κυριακή του Πάσχα το ξενέρωμα. Μια τελευταία ανατριχίλα τη νοιώθω το βράδυ της Ανάστασης αν είμαστε στο νεκροταφείο και είναι όλοι με τις λαμπάδες γύρω γύρω από τους νεκρούς τους και λένε διάφορα, από το 'α τον καημένο να ήτανε εδώ να δει τα εγγόνια του, τα παιδιά του, κτλ' μέχρι το 'Τααααάκη, λες να πάρουμε τα μέτρα να δούμε αν θα χωράμε αύριο-μεθαύριο εδώ?' Ωραία πράγματα. Σε μια συνέντευξη διαβάζω ότι η τύπισσα-καλλιτέχνης έκλαψε όταν αντίκρυσε για πρώτη φορά από κοντά πίνακα του Pollock. 'Σιγά μαρί πως κάνεις έτσι', σκέφτηκα. Γιατί πολύ απλά δεν μπορείς να κατεβάζεις τον Pollock σε επίπεδο λατρείας τύπου Ρουβά. Κλάψε και μην το λες σε κανέναν στην τελική. Silencio. Respect.

'Αλλες Πασχαλιές την έβγαζα με μουσικές. Το El amor brujo, 'ο μάγος έρωτας', σε repeat. Και στο καπάκι Pearl Jam. Ναι, ναι δεν ξέρω γιατί τους κόλλησα κι αυτούς στο Πάσχα. Άλλες πάλι Πασχαλιές την έβγαζα με ταξίδια. Έχετε πάει σε κάτι μικρά χωριά, πάνω στα βουνά, βόρεια της Μαδρίτης? Μάγισσες και κακό να δεις. Το καλύτερο μου. Και όχι εκείνα τα κιτσάτα που πέρασαν στο popular culture, μιλάμε για παράδοση έτσι? Κάτι σε πιάνει εκεί. Γυρνάς στη Μαδρίτη και περνάς το Πράδο με κομμένη την ανάσα, αφήνοντας πίσω ακόμη και El Greco, για να πας στην πιο σκοτεινή αίθουσα, τέρμα πάνω και πίσω, να στρίψεις και να δεις τη 'Σύναξη των Μαγισσών' του Goya. Ποιός Pollock μαρί και πάλι.

Ξέρω, είναι μακριά η Ισπανία. Εθνική Πινακοθήκη παιδιά. Οι λεπτομέρεις στους πίνακες του Γύζη, αυτοί που δεν έχετε δει τυπωμένους σε χίλια-δυό ημερολόγια. Έχετε εσείς καταλάβει γιατί δεν γίνονται ποτέ γνωστά τα ωραία έργα των καλλιτεχνών? Εγώ όχι. Τέλοσπάντων, έτσι φτάσαμε στην φετινή Πασχαλιά. Στη διπλανή στήλη θα βάζω τους καλλιτέχνες που μ 'αρέσουν. Έτσι και ρωτήσει κανένας ποιά γκαλερί τους εκπροσωπεί θα φάει άκυρο να ξέρετε. Όχι γιατί μερικούς δεν τους εκπροσωπούν πολύ καλές γκαλερί, αλλά γιατί τόσα δα λίγη αυτοπεποίθηση στο να βλέπεις κάτι και να λες 'μου αρέσει' regardless what, είναι μεγάλη υπόθεση. Γι' αυτό είναι κρίμα που λείπει η Ιστορία της Τέχνης σαν βασικό μάθημα από τα σχολεία. (!!) ΄Οχι βέβαια για να μάθουν τα παιδιά σε ποιό ρεύμα ανήκε ο Gaugin αλλά για να μάθουν να βλέπουν ή μάλλον να κοιτάνε. Γεμίσαμε visual illiteracy και ο κάθε απαίδευτος γκαλερίστας πουλάει μούρη, και το κάθε καημένο μικρό ακόμη με Barbie λαμπάδα τη βγάζει, ή με αυτές τις λαμπάδες που κάνουν κάτι θείτσες που νομίζουν ότι στα μικρά αρέσουν τα σεμεδάκια όσο και σ' αυτές. Φάτε τέχνη τώρα και αρνί την Κυριακή και χαρείτε την άνοιξη. όλε ! xxx

a n a r c h y

2009-04-06T20:06:00.006+03:00

τραχανόπιτα

2009-03-17T09:55:00.004+02:00

.by rosiehardy@flickr

‘Έξυνα το κεφάλι μου με απορία όταν είχα πει στον πατέρα μου ότι θέλω να περάσω στο πολυτεχνείο και ενώ με υποστήριξε, ανέφερε και κάτι για μια πιθανή δυσκολία του να ανταγωνίζεσαι άντρες στο επάγγελμα. Δεν τον είχα ξανακούσει να θέτει τέτοιο θέμα, δεν μπορούσα να καταλάβω καν τι εννοεί, ποιος ανταγωνισμός καλέ, άριστη ήμουν στις θετικές επιστήμες και ζούσα στα σύννεφα. Και δεν το προχώρησε και αυτός το θέμα παραπάνω. Είχα δηλαδή την ευτυχία να μεγαλώσω ανυποψίαστη. Τι ανταγωνισμός, τι σχέσεις, όλα όσα μπόρεσα να κάνω μου φάνηκαν νορμάλ και αυτονόητα. Χωρίς να χρειαστεί ποτέ να νοιώσω τυχερή που τα κάνω όλα αυτά, να γίνω δυναμική για να τα διεκδικήσω, να προβάλλω τη θηλυκότητα σαν έξτρα ατού και όχι υπαρκτό δεδομένο που είναι. Στα σύννεφα.

Μετράω τις γυναίκες στη γειτονιά του χωριού μου, όπου λίγο πολύ ξέρεις τι γίνεται πίσω από τους τοίχους. Μετράω αυτές που ο γιατρός τις έδωσε αντι-καταθλιπτικά. Στα τριάντα άτομα οι τέσσερις. Μετράω τους άντρες. Κανείς. Βγάζω με το μυαλό μου ποσοστά. Δικαιολογώ τους άντρες, δεν πάνε εύκολα στο γιατρό, ντρέπονται να μιλήσουν γι’ αυτά (λες και οι γυναίκες χαίρονται να μιλάν γι’ αυτά), έχουν άλλες διεξόδους, κτλ. Δικαιολογώ και άκρη δεν βγάζω γιατί στατιστικό λάθος μπαίνει και στις γυναίκες. Υπάρχουν δηλαδή και αυτές για τις οποίες δεν ξέρω. Περιμένω περίοδο και είμαι κουρέλι στο κρεβάτι, ξυπνάω και νοιώθω ένα απέραντο κενό γκρίζο μόνο. Δυό-τρεις μέρες κάθε μήνα, σχεδόν έναν μήνα δηλαδή το χρόνο. Στην χώρα όπου ο ήλιος λάμπει και ο ουρανός είναι γαλανός περιμένω πότε θα πάω στην τουαλέτα να δω επιτέλους αίμα δεκάδες φορές τον χρόνο. Υπάρχει περίπτωση να καταλήξω σαν αυτές με τα χάπια? Και γραπώνομαι από αυτόν που κοιμάται δίπλα μου. Πού να σου εξηγώ.

Τους υπόλοιπους έντεκα μήνες ζω κανονικά και το χαίρομαι που είμαι γυναίκα. Ξεφυλλίζω κανένα χαζο-περιοδικό που και που. Οδηγίες για μακιγιάζ σε φυσικούς τόνους για το πρωί. Η απόλυτη ξεφτίλα. Αγάπη μου, ή ξέρεις να βάφεσαι ή δεν ξέρεις. Από κει και πέρα βάψου όπως σου αρέσει να φαίνεσαι. Η υποκρισία του νέο-φεμινισμού. Τα ευαίσθητα αγόρια. Η αγένεια. Η ανεπαίσθητη αγένεια. Να πλησιάζεις στη στάση του λεωφορείου και να κάθεται ο άλλος φαρδύς πλατύς και να μην κουνιέται ρούπι να σου κάνει τόσο δα λίγο χώρο για να κάτσεις και συ και να σε κοιτάει και προκλητικά μην τυχόν και του πεις και τίποτα. Ο τόνος της φωνής, ο πατερναλιστικός, ο υποδειγματικός, ο που-να-ξέρεις-εσύ-αγάπη-μου-από-αυτά. Αγόρια γεμάτα κατανόηση παντού. Μην ξεράσω.

Κορίτσια γεμάτα όνειρα παντού. Μην ξεράσω. Το ψέμα ότι μπορείς να κάνεις οικογένεια και καριέρα μαζί, ή έστω μόνο καριέρα. Ηλίθιες, αν ίσχυε αυτό δεν θα έπαιρναν συνέχεια συνεντεύξεις από κάποιες εξαιρέσεις που υπάρχουν. Και ξαφνικά ανακαλύπτεται η γυναίκα ως …γυναίκα, εξυψώνεται η μητρότητα, κάνει η άλλη εξάδυμα, υμνείται η μυστήρια γυναικεία φύση, κτλ και εγώ ασφυκτιώ. Κάτι σαν την τραχανόπιτα που υπήρχε πάντα και τώρα ανακαλύφθηκε σαν gourmet πιάτο, που χρειάζεται να το πληρώσεις κιόλας πανάκριβα, που είναι για λίγους, που είναι προνόμιο και όχι ένα απλό πράγμα. Που πρέπει να το ζηλέψεις, να το θελήσεις, να νοιώσεις και συ λίγο connoisseur ρε παιδί μου. Marketing της τραχανόπιτας, κατανάλωση της τραχανόπιτας, marketing της γυναίκας, κατανάλωση της γυναίκας. Και έχω κουραστεί να αναφωνώ ότι είναι πολύ απλό να κάνεις μια τραχανόπιτα μόνος σου. Η’ ένα τοπογραφικό σχέδιο.

in effect i am a lesser being

2009-03-06T11:37:00.002+02:00

..photo by abdhakamabdah @flickr

Από μικρή είμαι φιλάσθενη. Το τι τράβηξαν οι γονείς μόνο αυτοί το ξέρουν και λέγανε οι γιατροί θα μεγαλώσει και θα συνέλθει, τέτοιο οργανισμό έχει, ας μη το μπουκώσουμε το παιδί στα φάρμακα. Μεγάλωσα, και μπορεί λίγο να συνήλθα αλλά περισσότερο συνήθισα να είμαι κάθε τρεις και λίγο άρρωστη. Όχι τίποτα σημαντικό. Μια λίγα δέκατα, μια λίγο ο λαιμός, να και κανένα μπούκωμα και όλα αυτά σε διάφορους συνδυασμούς. Κάθε τρεις και λίγο κυριολεκτικά. Ευτυχώς μου έμαθαν να μην μπουκώνομαι στα φάρμακα, μπορεί και από αντίδραση με δυσκολία να καταπίνω χάπι. Μπορεί να ήταν και χειρότερα τα πράγματα δηλαδή. Να τώρα για παράδειγμα, έχω λίγο πυρετό, πονάει και λίγο ο λαιμός. Την προηγούμενη βδομάδα είχα γαστρεντερίντιδα. Από κει και πέρα, τέτοιο οργανισμό έχω, το πήρα απόφαση. Προσέχεις και δεν φρικάρεις απλώς.

Με τα χρόνια παρατήρησα και πως αντιδράει αυτός ο οργανισμός. Δηλαδή, έλλειψη ύπνου και άγχος, σημαίνει αυτομάτως ότι ανεβάζω πυρετό. Δεν υπάρχει εξεταστική που να μην αρρώστησα δηλαδή. Κι αν την γλύτωσα όσο έδινα μαθήματα, την πάτησα όταν το γλεντούσα μετά. Επίσης, παρατήρησα ότι αυτά που λένε για σκληραγώγηση είναι μπούρδες. Με τέτοιο οργανισμό είναι ηλίθιο να εκτείθεσαι παραπάνω απ' όσο σε παίρνει, όπως και φυσικά είναι χαζό να υπερπροστατεύεσαι. Κοινώς, δεν κάνεις τίποτα και φέρεσαι φυσιολογικά και αυτό είναι το καλύτερο που μπορείς να κάνεις. Παρατήρησα όμως ότι βελτιώθηκε η κατάσταση με τη διατροφή. Και πάλι όχι, μη ψάχνετε μυστικά και συμβουλές κτλ, απλώς τρώω απ' όλα και μαγειρεμένο φαγητό κάθε μέρα και προσέχω να μην πεινάω ποτέ, να μην νοιώθω αδύναμη λόγω έλλειψης φαγητού κι άλλα τέτοια που έχουν γίνει ή θα έπρεπε να είναι second nature. Σας μιλάω για απίστευτη διαφορά, έτσι?

Συνηθίζεται. Αν πάω για σκι, πρέπει μόλις γυρίσω να ξεκουραστώ. Αν ξενυχτήσω να τελειώσω κάτι για δουλειά, πρέπει την επόμενη να χαλαρώσω. ΠΡΕΠΕΙ. Και έτσι αναγκαστικά μαθαίνεις να ζεις με πιο αργούς ρυθμούς, που ίσως τελικά είναι από τα πιο ωραία πράγματα που μου έχουν συμβεί. Μια φορά στο πανεπιστήμιο πέτυχα έξω στον δρόμο την γιατρό που με είχε εξετάσει τελευταία φορά, που φυσικά ήταν πρόσφατα. Με θυμήθηκε, πιάσαμε κουβέντα, της είπα ότι πάλι ψιλο-άρρωστη είμαι, ευτυχώς μπορεί να είμαι φιλάσθενη αλλά απ' ότι φαίνεται μέχρι τώρα μόνο σε κάτι κρυολογήματα και τέτοια είμαι επιρρεπής, ψιλο-πράγματα δηλαδή, γέλασε και είπε ότι είμαι τυχερή, αν ζούσα, λέει, σε άλλες εποχές, nature would had eliminated me.

Είναι τόσο απλό.

the true democracy

2009-02-26T08:03:00.000+02:00

Night’s Mardi Gras,
(1913)
by Edward J. Wheeler

NIGHT is the true democracy. When day
Like some great monarch with his train has passed,
In regal pomp and splendor to the last,
The stars troop forth along the Milky Way,
A jostling crowd, in radiant disarray,
On heaven’s broad boulevard in pageants vast.

And things of earth, the hunted and outcast,
Come from their haunts and hiding-places; yea,
Even from the nooks and crannies of the mind
Visions uncouth and vagrant fancies start,

And specters of dead joy, that shun the light,
And impotent regrets and terrors blind,
Each one, in form grotesque, playing its part
In the fantastic Mardi Gras of Night.

painting by Jose Parla'

prey and pray

2009-02-05T11:31:00.002+02:00

.by Andrew Hem

Καταλάβαινα ότι πάω να αρρωστήσω και εκεί που περπατούσα να πάω στο κέντρο μπαίνω σε ένα φαρμακείο και περιμένω να πάρω καμιά ασπιρίνη. Μπροστά μου ήταν δύο κύριοι, μετανάστες, σε σπαστά αγγλικά μιλούσαν, χρειαζόταν ένα φάρμακο αλλά τελικά δεν είχαν τα λεφτά να πληρώσουν όλη τη συσκευασία και ρωτούσαν αν μπορούσαν να αγοράσουν μόνο μερικά από τα χάπια. Η κυρία από μέσα ήταν πολύ ευγενική, τους είπε ότι όχι δε γίνεται, λυπάται πολύ και ενώ αυτοί συσκέπτονταν στα αραβικά τι να κάνουνε, η κυρία εξυπηρέτησε εμένα και μου έδωσε παναντόλ. Μου πρότεινε μάλιστα να πάρω το Zapp που το λένε στα φλαμανδικά, πιάνει γρήγορα. Το πήρα και έφυγα μαζί με τους δύο αραβόφωνους που μάλλον αποφάσισαν ότι δεν μπορούν να δώσουν όλα τα χρήματα τους για να αγοράσουν ένα κουτί από κάποιο φάρμακο που χρειαζόταν. Μου άνοιξαν μάλιστα και την πόρτα ευγενικά να περάσω. Και όταν μετά από λίγο συναντήθηκα με την φίλη που με περίμενε, ακόμη γυρνόφερνε στο μυαλό μου το τί φάρμακο μπορεί να χρειαζόταν.

Κατέληξα τα Zapp να μην τα πάρω και μάλιστα βρίσκονται ακόμα στο ντουλάπι του σπιτιού μου, γιατί η φίλη θεώρησε ότι ένα ζεστό ουίσκι θα με στανιάρει και ενώ της είπα ότι τα ζεστά ουίσκια, που πρώτη φορά πριν λίγες μέρες δοκίμασα, με κάναν έτσι, τελικά δεν ήταν κακή ιδέα. Είχα και καιρό να την δώ, και φουλ μπρίφινγκ, ο φίλος της, αγόρασαν σπίτι - γιοκ λεφτά από δω και πέρα, τελειώνει διδακτορικό, δεν έχει τίποτα σημασία, εξάπτεται και μόνο στην ιδέα ότι μένω κοντά σε μια λίμνη που την μοιράζονται τρεις χώρες, οι πόλεις της σκανδιναβίας, πώς την έχουν δει έτσι μερικοί τεχνοκράτες ενώ πόσο άσχετοι είναι, θάψιμο, θάψιμο, θάψιμο και γύρισμα σε κουτσομπολιό, εκείνο το ευρωπαικό και καλά, κατίνιασμα πάλι αλλά λίγο ειρωνικό, λίγο χλευαστικό, αν δεν το έχεις συνηθίσει το νομίζεις για κακία, μετά καταλαβαίνεις ότι είναι ειλικρινές τουλάχιστον και με πολύ χιούμορ πολλές φορές.

Τί νομίζεις για την οικονομική κρίση με ρώτησε. Τί να ξέρω για αυτά αλλά να σου πώ την αλήθεια χαίρομαι, καιρός ήταν, της απαντάω και συμφωνεί. Και λέω να καθίσω γιατί κουράστηκα να στέκομαι όρθια δίπλα από το μπαρ, ρωτάω τον διπλανό όρθιο αν μπορώ να πάρω το σκαμπό, ναι βεβαίως, μου λέει, και κάθομαι. Α τον καημένο, μου λέει η φίλη μου, τί ρε?, -να, μου λέει, δεν θα έχει που να ακουμπάει το πόδι του τώρα. Έκανα μια κάποια γκριμάτσα, αμήχανη. Να φανταστείς ένοιωσα ενοχές που εκείνος ο τύπος σε εκείνο το μπαρ δεν είχε που να ακουμπήσει το πόδι του οπότε κάθισα σιγά σιγά και μαζεμένα στο σκαμπό μου, που για όνομα, δεν είναι σκαμπό μου, το πήρα από τον καημένο που μέχρι πριν λίγο ακουμπούσε εκεί το πόδι του, κι ας ήμουν ευγενική, όπως και η κυρία στο φαρμακείο δηλαδή.

Δηλαδή τώρα που το σκέφτομαι νομίζω ότι ήταν η μεταφορά μιας αδιόρατης ενοχής στη φάση με το σκαμπό από την προηγούμενη φάση που οι άλλοι πριν δεν μπόρεσαν να αγοράσουν το φάρμακο που χρειαζόταν. Αλλιώς γιατί να κάτσω να σκάσω που ο άλλος δεν έχει πιά που ν' ακουμπήσει το πόδι του?

art copies life copies art copies life copies art

2009-01-21T09:56:00.009+02:00

...by J. Bendiksen

The Places We Live - HIGHLY recommended

Και εκεί που χαζεύαμε στην τηλεόραση και στην ηρεμία της τέλειας αποχαύνωσης μια καλοφτιαγμένη και έξυπνη διαφήμιση και κάτι πήγα να μουρμουρίσω του στυλ 'ωραίος ο διαφημιστής, σκηνοθέτης ή όποια τέλοσπαντων δημιουργικά μυαλά το έκαναν αυτό', γυρίζει η Κ. και μου λέει "Ξέρεις τι πιστεύω για αυτούς?". Αναρωτήθηκα για λίγο αν είχα όντως μουρμουρίσει, γύρισα όμως με μια μεγαλύτερη απορία και ρώτησα "τί?", γιατί η Κ. τέτοιες δηλώσεις ενδοσκόπησης δεν τις συνηθίζει και ειδικά για τα "καλλιτεχνικά". Δηλαδή παρόλο που έχει ένα έμφυτο ταλέντο ή ακόμη και ένστικο για να τα αντιλαμβάνεται, απέχει πολύ από το να συνειδητοποιήσει η ίδια ότι το έχει, (blame education τι να πώ). Δηλαδή δεν την ρώτησα μόνο 'τί' αλλά παραλληλα εννοήθηκε και ένα 'μπά?', λίγο αλαζονικό και ξιπασμένο, ναι το ομολογώ. "Κοίτα", μου λέει, "πιστεύω ότι αυτοί βρίσκονται σε ένα γκρίζο γραφείο, σε ένα αδιάφορο κτίριο μιας μουντής πόλης και ονειρεύονται αυτά που εντωμεταξύ εμείς ζούμε".

Eat dust trol. Φοβερή εκτίμηση του κόσμου και συναίσθηση του ανθρώπου? Εξαιρετική αντίληψη του τί είναι τέχνη? Απίστευτη αυτοπεποίθηση ανθρώπου που ξέρει να 'βλέπει'? Σώπα ρε, σκέφτηκα και έμεινα να την χαζεύω και δεν είχα τίποτα να προσθέσω γιατί για μια ακόμη φορά ζούσα σκηνή δανέζικης ταινίας όπως τις αποκαλώ αυτές τις στιγμές και γιατί τί άλλο να πεις, ότι δεν έχεις ιδέα Κ. ότι έχεις βρει το νόημα τη στιγμή που κάποιοι ψάχνονται και οι υπόλοιποι μιζεριάζουν? Μαζί και εγώ δηλαδή. Και περνούσε η ώρα και πραγματικά δεν είχα κάτι να της πω απλά χάθηκα στις σκέψεις και φανταζόμουν πώς θα ήμουν στη θέση αυτών, δηλαδή πόσο ευτυχισμένη, λάθος, ικανοποιημένη ήθελα να πω, θα ήμουν αν είχα κοπιάσει και είχα δημιουργήσει κάτι όμορφο, το οποίο θα τύγχανε και ευρείας αποδοχής και θα απέφερε και εισόδημα, όλο το ρομαντικό πακέτο δηλαδή, και μήπως τελικά είμαι πιο ευτυχισμένη που κάθομαι στον καναπέ με την Κ. και αμπελοφιλοσοφούμε μπροστά από μια τηλεόραση και παρόλα τα κλισέ της εικόνας και το πόσες φορές την έχουμε επαναλάβει, μήπως τελικά ζω αυτό που είχα κάποτε ονειρευτεί να δημιουργήσω?

winter

2009-01-13T12:49:00.006+02:00

Από τους μείον έντεκα στους μηδέν, ε μηδέν βαθμοί δεν είναι και κρύο έλεγε ο κύριος στο τηλέφωνο που περπατούσε στον πεζόδρομο και το θυμήθηκα όταν και εγώ συνειδητοποίησα ότι κάθομαι στον καναπέ με ανοιχτό το παράθυρο και έξω ακούω τα παιδάκια να παίζουν, κι ας είναι δέκα το βράδυ, sms την νύχτα που είχε πανσέληνο 'το φεγγάρι κανει τις κορυφές της Πίνδου να λάμπουν' ή κάτι τέτοιο, δεν τα πάω καλά με την ποίηση, αλλά u get the picture, ωραία εικόνα, όπως και η θέα από την κορυφή της Βασιλίτσας, πάνω από τα σύννεφα, σαν μια τεράστια θάλασσα γύρω σου και η κορυφή του Ολύμπου στο βάθος σαν ένα ακόμα νησί. Είναι ωραία να είσαι στο αυτοκίνητο και να τρέχεις στην εγνατία λίγο πριν το σούρουπο και γύρω σου όλα να είναι παγωμένα και το άσπρο μόνο σε αποχρώσεις του ροζ και του γαλάζιου, είναι ωραίες και οι μουσικές που τελευταία δεν τις ψάχνω, μόνο τις ακούω και είναι ωραία όλα αυτά γιατί είναι ένας άφθαρτος κόσμος ή έτσι σου φαίνεται κάποιες στιγμές. Και αργά το βράδυ ραδιόφωνο, έπιανε μόνο kosmos936 και με παράσιτα και κάτι σκυλάδικα σε έναν άλλο σταθμό, ρε τι ωραία εκπομπή έκανε ο τύπος χθες το βράδυ. Less noise I like. Less noise επιτέλους.

a glass of armozmos a day

2008-12-24T10:37:00.004+02:00

...
./..

Καλές γιορτές.

Τα λέμε όταν..

mercurious*

2008-12-16T12:56:00.017+02:00

Καθόμασταν με κάποιον, έναν κάποιον και επιτέλους μου μιλούσε. Αυτό που δηλαδή είχα παράπονο και με στεναχωρούσε ότι δεν κάνει, έγινε τελείως ξαφνικά όταν μια μέρα ήμουν στο σούπερ μάρκετ μπροστά από το ψυγείο με τα ζαμπόν και τα μπέικον και με πήρε τηλέφωνο και λέει να τα πούμε και λέω οκ, το βραδάκι? τί ώρα? και μου λέει 'τώρα'. Και ήταν τέτοιος ο τόνος της φωνής του, ήρεμος και απόλυτος μαζί, που ούτε ζαμπόν, ούτε τίποτα, όπως όπως έφυγα. Και όταν άρχισε να μιλάει τα είπε όλα με την πιο ανατριχιαστική λεπτομέρεια που μπορείς να φανταστείς. Το χάος, το βάθος, το σκοτάδι, η απελπισία, όλα ωμά και τίποτα παραπάνω, παρουσιασμένα τόσο συγκροτημένα από έναν άνθρωπο που αγαπάς, σερβιρισμένα σε εσένα που πίστευες ότι αυτή θα ήταν η ώρα της ανακούφισης, η ώρα που λήγει η τρομερή σιωπή και διαλύονται ή επιβεβαιώνονται οι φοβερές υποψίες. Αντίθετα, πάει να με πιάσει μια αναγούλα και δεν ξέρω αν αντέχω ν' ακούσω κι άλλα. Και ενώ πάνε να με πάρουνε τα κλάμματα συνεχίζει να λέει και λέει ότι έχει και συνέχεια, τα πράγματα είναι χειρότερα. Και είμαι διαλυμένη πια ενώ έχει καμιά ώρα που μου μιλάει, αλλά χρειάστηκε να περάσει τόσο για να καμφθεί σχεδόν όποια αντίσταση είχα, δηλαδή ότι κοίτα τα πράγματα μπορεί να πάνε καλύτερα, κοίτα μπορώ να σε βοηθήσω, για να καταλήξω σε αυτό που ποτέ δεν φανταζόμουν ότι ισχύει σε αυτή τη ζωή, στο 'ότι δεν έχεις καμία ελπίδα' και πάλι δεν μπορούσα να το πω γιατί παρόλ' αυτά αποφάσισε να μιλήσει και αυτό από μόνο του αξίζει, ποιά είμαι εγώ να πω ότι δεν έχει ελπίδα και γιατί να κάνω κάτι τόσο κακό. Και ζορίστηκα που αρνήθηκα να το πω και επέμεινα να μην το πω αλλά δεν ήξερα και τι να πω και έμεινα ανάμεσα στην απελπισία για αυτά που έμαθα, την οργή για το πως έφτασαν τα πράγματα εκεί, την σιωπή γιατί τα είχε σκεφτεί ήδη αυτός όλα τόσο πολύ και την ελπίδα που είχε τη δύναμη να τα πει. Και καθώς ένοιωθα ένα ρίγος να με διαπερνάει, καθώς έτρεμα ήδη από ώρα, με κοιτάει περίεργα και ρωτάει γιατί γελάω. Ούτε που το είχα καταλάβει ότι γελούσα.

Έτσι είμαι και τις τελευταίες μέρες με όλο αυτόν τον θόρυβο γύρω μου με γνωστά και άγνωστα γεγονότα. Στη φωτογραφία επάνω, κάτω από την κουκούλα είμαι εγώ και γελάω.

*thnx για τον τίτλο

la ballade of lady & bird

2008-12-06T14:04:00.016+02:00

.

[lyrics]

Lady? Yes Bird? It's cold I know Bird... I cannot see a thing It's all in your mind I'm worried No one will come to see us Maybe they come but we just don't see them. What do you see? I see what's outside And what exactly is outside? It's grown-ups Well maybe if we scream they can hear us Yeah, maybe we should try to scream Ok, Bird Heeeelp, Heeeelp Can you hear us now ? Hello ! Help ! Hello it's me Hey Can you see Can you see me I'm here Nana come and take us Hello Are you there Hello I don't think they can hear us I can hear you lady Do you want to come with me lady Will you be nice to me Bird You're always be nice to me because you're my friend I try but sometimes I make mistakes Nana says we all make mistakes Maybe we should scream more Yes, Bird let's scream more Help ! Help us ! Come on ! Help We're lost I don't think they cannot see us Nobody likes us But they all seem so big Maybe we should just jump What if we fall from the bridge and then nobody can catch us I don't know let's just see what happens Okay Come with me Shall we do it together Yeah

1 2 3....Aaaaaaah

it's all in your mind
it's all in your mind
it's all in your mind

update: it's not all in your mind after all

i learned from ggl

still learning

drogate

2008-11-17T14:17:00.001+02:00

photo by T. Chliapas

Μπαίνω και χαζεύω τα άλμπουμ με τις φωτογραφίες του καθενός, ασπρόμαυρες οι περισσότερες, πολλοί λένε και μπράβο ο ένας στον άλλον που δεν κρύβονται πίσω από τα χρώματα και τολμούν το ασπρόμαυρο, ενώ εμένα μου φαίνεται ότι το ασπρόμαυρο είναι το εύκολο γιατί το χρώμα τόσο λίγο δα θέλει για να γίνει ‘θόρυβος΄ γλίτσα κολλημένη πάνω στη στιγμή –με πιάνεις? Ρε βγάλε έγχρωμη αν είσαι μάγκας. (Καλά μη δίνετε σημασία, δεν ξέρω από φωτογραφία σίγουρα). Βλέπω και τα σχόλια που κάνουν ο ένας στον άλλον, ‘πολύ μου αρέσει που πειραματίζεσαι με τα καδράρισμα εδώ’, ΄το μοντέλο είναι πολύ ωραία τοποθετημένο εκει’ και άλλα τέτοια, μια αργκό τεχνικής που μπορεί να είναι χρήσιμη για τον κάθε φωτογράφο, μπορεί να είναι και κατ’ επίφαση και να αποπροσανατολίζει, μπορεί να είναι και φερσίματα, όπως κάνουν στο χωριό μου. Δεν μπορώ όμως να μη χαμογελάσω. Ρε αυτοί είναι πωρωμένοι και μιλάμε τώρα για ερασιτέχνες οι περισσότεροι ε? Και η σελίδα είναι τίγκα στα members, φόρουμ, σχόλια, κακό. Αν με ρωτήσεις, θα σου πω ότι η μισή Κοζάνη αυτή τη στιγμή είναι με μια μηχανή στο χέρι και κάνει κλικ. Με τον τάδε ίσα-με–τουλάχιστον-έξι-μισθούς φακό φυσικά. Ή ένα κινητό.

Θεματολογία. Πορτραίτα γυναικών που φωνάζουν ‘είμαι γυναίκα, παραπέμπω στο μυστήριο και καλά’, να φοβούνται να γίνουν όντως τολμηρές, όντως προκλητικές, τουλάχιστον αληθινές και τι βλέμματα παγωμένα, τι άστοχες σκιές, και καθόλου drama, μόνο στήσιμο, στήσιμο, στήσιμο, η γυναίκα αντικείμενο, η γυναίκα που δεν γνωρίζετε, η ανασφάλεια του ίδιου του φωτογράφου που θέλει να αποτυπώσει το γυναικείο μυστήριο ντε και καλά σαν κάτι που γνωρίζει, σαν ‘αντρική υπόθεση’, ενώ δεν είναι, ποτέ δεν ήταν. Μηδέν εξερεύνηση, μηδέν κοιτάω στα ίσα. Domination ευτελές και ξεφτιλισμένο, η αυταπάτη του κάθε γκομενιάρη. Όχι όλες. Κάθομαι και χαζεύω μια τύπισσα στο ντουζ με σκυμμένο κεφάλι, πιάνει με το χέρι το κεφάλι της, στην ουσία αυτό το χέρι θα μπορούσε να χαλάσει το κάδρο (ε? ε?) αλλά αντίθετα γίνεται πιο ωμό, πιο κινηματογραφικό. Βασικά, και γαμώ τις γκόμενες σε δείχνει μια τέτοια φωτογράφηση και καθόλου, μα καθόλου στήσιμο, μηδέν στήσιμο, μιλάμε για επιτέλους μια φωτογραφία που δεν ήθελε τη γυναίκα στημένη. Μιλάμε για κάτι που δεν βρίσκεις εύκολα. Kαι μιλάμε πλέον για κάτι πέρα της φωτογραφίας.

Τοπία και φύση. Όπου αναρωτιέσαι τι μπορεί να ισχύει. Ή όντως το φθινόπωρο και ο χειμώνας προσφέρονται για φωτογράφηση γιατί είναι καλύτερο το φως ή τελικά όντως μένουμε σε μια πόλη πάνω στα βουνά που δίπλα έχει λίμνη και το χειμώνα είναι όμορφα, το καλοκαίρι άντε γεια. Μας αρέσει το κρύο, μας αρέσει η ομίχλη, μας αρέσει και η καθαρή ατμόσφαιρα του χειμώνα, ο πάγος, οι βόλτες μέσα στα χιόνια, ακόμα και όταν αυτό έχει κρυσταλλωθεί και τρίζει όταν περπατάς. Μας αρέσει η σκοτεινιά του δάσους, η υγρασία του, έχουμε μια άλλη σχέση με τη λίμνη που δεν θυμίζει με τίποτα τη θάλασσα, θάλασσα, γαλάζια θάλασσα, λίγο πολύ το ελληνικό εκτυφλωτικό φως δεν παίζει εδώ, άσε που εμένα δεν μ’ αρέσει κιόλας γιατί ακριβώς τυφλώνει. Ενώ το βόρειο, παγωμένο φως του χειμώνα, μμμμ, μούρλια.

Αστικά τοπία. Χέστε με. Σόρρυ κιόλας. Σα να βλέπω κάδρα (αμάν μου κόλλησε η λέξη) από παλιές ιταλικές ταινίες. Δε λέω, καλά ήταν αλλά χμμμμ, ξέρω ‘γω, φτάνει. Τις βλέπω και μου έρχεται η αποστροφή που ένοιωθα όταν ήμουν σχολείο και άνοιγα το βιβλίο της Ιστορίας να διαβάσω για τα χρόνια του Μεσοπολέμου. Παλιούκαιρες αλλά όχι εκείνες οι cult, πιο ωραιοποιημένες, ή μάλλον πιο στυλιζαρισμένες, ακριβώς για να θυμίσουν εκείνες τις παλιές, ενώ στην ουσία χάνουν το νόημα όλο. Enough. Όχι enough, μπορεί να είναι καλές φωτογραφίες, αλλά όταν στο κεφάλι μου γίνεται έκρηξη και βλέπω την πόλη όλη σαν ένα τεράστιο ρέιβ πάρτυ -και δεν παίρνω ναρκωτικά κιόλας- ενώ εσείς την βλέπετε κάτι ανάμεσα σε (label) φτωχή, μίζερη Αλβανία και (label) κάτι από ρομαντική, βαλκάνια Θεσσαλονίκη, τότε υπάρχει διάσταση απόψεων που ίσως δεν είναι κακή, αλλά εμένα με πιάνει μια ανασφάλεια ότι μόνη μου τα βλέπω όλα αυτά, ότι μόνη μου είμαι γενικώς. Τί στο καλό, να πιάσω μια φωτογραφική μηχανή και εγώ, να σας πω πώς είναι? Κάθομαι πίνω μια γκίνες, χαζεύω τις φωτογραφίες στον τοίχο και ονειρεύομαι πότε θα παίξει ελέκτρο, δηλαδή όταν τέτοια έχουν φτάσει να είναι καμιά φορά τα όνειρα μου, δεν ζητάω πολλά, καταλαβαίνεις τι μπορεί να παίζει?

Ανεβαίνω από τα πίσω σκαλιά στο ξύλινο θεατράκι, μέσα στο πράσινο, ησυχία, πανοραμική θέα γύρω, θέατρο δεν πηγαίνω –σχεδόν το σιχαίνομαι, τα είπαμε αυτά- αλλά όταν είναι άδειο είναι τέλειο, ηρεμείς σ’ εκείνο το μέρος και σκέφτεσαι και πάλι πότε θα έρθει ο χειμώνας, ο κανονικός χειμώνας, να είναι όλα ακόμα πιο ήσυχα. Τέχνη ε? Είναι αυτός που έλεγα στο προηγούμενο ποστ, είναι μια κοπέλα που πιάνει χρώματα και γυαλίζει το μάτι της, είναι ένας άλλος που ντρεπόταν σχεδόν να μας δείξει τι ζωγραφίζει και όταν τα είδαμε πάθαμε πλάκα, ρε είναι πολλοί, και δεν μπορείς να τους βάλεις σε μια κατηγορία. Μπορεί να συμμετέχουν σε ομάδες, μπορεί όχι, μπορεί να είναι ανάμεικτοι με κλίκες, με ψωνάρες, μπορεί να ντρέπονται και να σου δείξουν την δουλειά τους, μπορεί να είναι ήσυχοι, ανυποψίαστοι φαινομενικά οικογενειάρχες, μπορεί να είναι φοιτητριούλες, μπορεί να πίνουν, μπορεί να είναι φλώροι, μπορεί και τα δύο, μπορεί να είναι οι μαλάκες εκείνοι που σου την πέφτουν online χωρίς ντροπή ρε, κάγκουροι μόνο όχι όχι δεν το δέχομαι, μόνο τέτοιοι δεν μπορεί να είναι. Δεν κατηγοριοποιούνται πάντως, και δεν πρέπει να φτάσουμε εκεί. Για πολλούς, δεν θα είχες ιδέα αν δεν σου είχαν δείξει τι κάνουν. Με τη δουλειά σου εκτίθεσαι όμως, μεγάλη αλήθεια. Πέρα από καδραρίσματα, τεχνική του βλέμματος, «στιγμές» κτλ φαίνεσαι εσύ.

Η φωτογραφία επάνω?

ΤΑ ΣΠΑΕΙ.

(Και είναι τραβηγμένη και στο θεατράκι.)

ντιπ για ντιπ / deep yeah deep

2008-11-11T08:38:00.004+02:00

Σε λίγες μέρες θα έχω τελειώσει. Δεν κράτησε πολύ, μια βδομάδα τώρα, λίγες μέρες ακόμα, αλλά μου φαίνεται ατελείωτο. Είχα καιρό να το κάνω -με όρεξη, να ζοριστώ για κάτι τόσο -με όρεξη. Χαζομάρα? Ναι. Οργανωμένη? Ναι. Έκλεψα και για λίγο το καλό το λάπτοπ, το γέμισα μουσική, και παντού γύρω σημειώσεις, σημειωσούλες, βιβλία, βιβλία, βιβλία, ρε που τα βρήκα όλα αυτά. Σα ζόμπυ μέσα στη νύχτα, μετά τη δουλειά, ακόμη και στη δουλειά. Με βλέπουν να κουβαλάω βιβλία, σημειώσεις, να γράφω, να γράφω, και θα νομίζουν ότι είναι υπερβάλλων ζήλος. Χάρτες. Πολλοί χάρτες. Φέρτους και αυτούς. Φωτογραφίες, φωτογραφίες, ρε κοίτα να δεις και φωτογραφίες. Γράφω δυό αράδες και είναι τόσο ωραία διατυπωμένο αυτό που ήθελα να πω -και μάλιστα στα ελληνικά!- που χαμογελάω περήφανα. Γράφω δύο ακόμα και χαμογελώ γιατί ξέρω τα άτομα που θα το διαβάσουν μετά από μένα και τους ξέρω καλά. Ξέρω σε ποιό σημείο θα απορήσουν, σε ποιό θα σκεφτούν 'μα τι γράφει τώρα?'. Δεν ξέρω πότε θα πουν 'α, λοιπόν, έχω μια ιδέα'. Εκεί είναι που χαμογελάς περισσότερο και τους χαίρεσαι που α, έχουν μια ιδέα. Κολλάω. Κολλάω άσχημα για πολύ ώρα και είμαι με σκυμμένο το κεφάλι μπροστά στη οθόνη, σιγομουρμουρίζω το τραγούδι που ακούγεται. Πώς πας από εδώ λίγο πιο κάτω? Χτυπάει το τηλέφωνο, 'εξαφανίστηκες πάλι', 'άσε έμπλεξα, έλα από εδώ για καμιά μπίρα'.

Ρίχνω κλεφτές ματιές στον καινούριο πίνακα. Παιδικό πρόσωπο, μεγάλα μάτια, πεθαμενίτζιδικα χρώματα. Γουστάρω κι ας είναι μπανάλ. Όταν πήγα να πάρω χρώματα, ο κυριούλης με ρώτησε αν έχω ασχοληθεί με αγιογραφία. 'Dude, do I look like the type...', σκέφτηκα. Όχι, του είπα. Και η αλήθεια είναι ότι ναι, έτυχε να ασχοληθώ. Λάδι ξέχασα να αγοράσω. Sms στον Α. 'Ελαιόλαδο κάνει?' 'Μόνο έξτρα παρθένο', η απάντηση. Χαμογελώντας ανοίγω ένα δώρο που μου είχαν φέρει, σιτσιλιάνικο ελαιόλαδο και έτσι και μάλιστα βιολογικό. Έρχεται δεύτερο sms, 'Αλλά θα κάνει μήνες να σου στεγνώσει'. Τέλεια. Τηλέφωνο..."Πόσους μήνες? Ποιά η διαφορά με τα άλλα λάδια? Στεγνωτικό κάνει ή σκάει? Πως απλώνεται? Τί διαφορά έχει αυτό το άσπρο από το άλλο". Καμιά ώρα μετά, είχα κάνει μάθημα στην ελαιογραφία (?) και είχα αποφασίσει ότι καλά είναι να πας καμιά Καλών Τεχνών αν θες να ασχοληθείς σοβαρά, κι ας είναι ότι να 'ναι κι αυτές, ή τέλοσπαντων θες ρε παιδί μου να έχεις ένα χόμπυ και καλά, πάρε ακουαρέλες, ξύλινα μολύβια, καμιά πλαστελίνη στην τελική να τη ζουλάς και να χαίρεσαι. Είναι ο Α. σε ένα μαγαζί έξω και έρχεται ο ηλίθιος ο βλαμμένος ο κάγκουρας "Εσύ με τι ασχολείσαι?" "Ζωγράφος είμαι." "Και τι πάει να πει ρε συ ζωγράφος?", απαντάει ειρωνικά αυτός. "Τί να σου πω, πήγαινε ξανά νηπιαγωγείο να μάθεις τα επαγγέλματα από την αρχή." Κουνάει το κεφάλι ο κάγκουρας και λέει αυτό που από την αρχή ήθελε να πει.. "Δηλαδή τρως τα λεφτά του μπαμπά?" "Εσύ καλύτερα που τρως τα λεφτά της γκόμενας?". Και σε αυτές τις περιπτώσεις την κάνεις, ειδικά αν έχεις πει μια μεγάλη αλήθεια.

Ουφ.
Πώς ξανασυγκεντρώνεσαι σε αυτό που έχεις μπροστά σου? Ξαναχαζεύω το λαπτοπ. Κι αν είναι μάταιο, είναι. Γιατί όλα αυτά? Δεν θα βγεί τίποτα έτσι κι αλλιώς, αυτό το ξέραμε. Τηλέφωνο πάλι. 'Απλά, ξέρεις, έχω απογοητευτεί. Όχι, όχι γιατί δεν προχωράει. Αλλά να, νοιώθω σαν τον μαλάκα που κάνει -πάλι- όλη τη δουλειά.' 'Ήθελες όμως να το κάνεις. Για σένα.' Ε, αυτό για μια στιγμή το είχα ξεχάσει. Άσχετο. Όταν σας πήγα ως εκεί που σας άφησα, αλήθεια είπα. Για μένα το έκανα, δεν ήταν ευγένεια. Δεν παύει όμως να είναι και κρίμα που σας άφησα εκεί. Ακόμη περισσότερο, που όταν κάνω κάτι για μένα, θέλω καλή παρέα ή καθόλου παρέα. Μετά πήγα πιο πέρα. Προς την άλλη γέφυρα. Κάτω διαλυόταν το σύννεφο, επάνω φαινόταν υπέροχα, σας ζήλεψα. Και ήμουν όλη μέρα έξω. Όταν τελείωσα σουρούπωνε ήδη, ξανακατέβηκα στην όχθη από την άλλη μεριά, ένα φανταστικό τοπίο μπροστά μου. Και έτσι άρχισε η επόμενη βδομάδα που περιγράφω επάνω. Και δεν τελειώνει, δεν τελειώνει λέμε, ακόμη κρατάει.

Στο τέλος της, χρωστάω μπίρες, και μπορεί να σας πω γιατί έπρεπε να πάω ως εκεί Κυριακή πρωί και να (ξανα)δώ από κοντά, αυτό που μια βδομάδα+ με έχει κρατήσει άυπνη, ενθουσιασμένη και με τα νεύρα σπασμένα. Αν και στην τελική, τίποτα δεν έχει σημασία. Αρκεί να το κάνεις. Και όπως το έκανες. Για σένα και μόνο.

(plea to the dutch to finally EXPORT VLA)

2008-10-23T10:11:00.011+03:00

.

Αφιερωμένη η προχθεσυνή εκπομπή στο vla και στους λάτρεις του.
Always serve cold.
Never stir.

(Και επειδή πλησιάζουν Χριστούγεννα, στο τελευταίο σχόλιο του προηγούμενου ποστ θα βρείτε οδηγίες για το τι δώρο μπορείτε να μου πάρετε. Δεν θα με πειράξει καθόλου βέβαια να μου το πάρετε και την άλλη βδομάδα που έχουμε γιορτές σαφώς λαμπρότερες αυτών των Χριστουγέννων, ναι Halloween επιτέλους, αλλά το αποσιωπώ κάπως γιατί σε αυτούς τους χαλαιπούς καιρούς μια στροφή στα ελληνο-χριστιανο-ορθόδοξα ήθη τη βλέπω παρόλα τα διάφορα που έχουν γίνει. Εναλλακτικά υπάρχει και το Thanksgiving. )

(Η αξία του δώρου σε vla επίσης θα είναι ευπρόσδεκτη.)

1. Ugochill - Cast a Wave (a/dam)
2. Arcade Fire - Rebellion (Lies) (montreal)
3. Belly - Low Red Moon (nice, very nice!! who the hell are they?)
4. De Kift - The Miller (Ολλανδέζικα κλαρίνα kick ass!!)
5. Endlos - Renne durch dein Leben (Leipzig)
6. Fight Bite - Widow's Peak (Dentox, Texas - surprise, surprise)
7. Garmisch Partenkirchen - Black Paint (nice nice)
8. GimmiJapan - Confidential (denmark)
9. Goyz (?) - Radar Eyes (very nice)
10. Julie Ruin - Stay Monkey (old and good)
11. Karen Dalton - Katie Cruel (side effect: makes u wanna drink whiskey)
12. Mostly Bears - Airports (tucson, arizona - surprise?)
13. My Milky Ways - Soft Alarm (houston, texas :)
14. Portugal The Man - Colors (wasilla) (only a few days before us election, u should know by now where wasilla is)
15. Rockettothesky - 14, 15, 13, 14 (norway)
16. Teitur - Catherine the Waitress (denmark)
17. The Asteroid No.4 - Flowers of Ours (philly)

Θα τα ακούσετε εδώ.

little red riding hood

2008-10-10T09:28:00.004+03:00

Little Red Riding Hood,
by Dorien Plaat

Περιμένω στη σειρά για ταξί και βρέχει, βρέχει πολύ, οπότε κάθομαι κάτω από το υπόστεγο και δεν είμαι ακριβώς στη σειρά, αλλά λίγο πολύ θυμάμαι ότι είμαι μετά από την κυρία με το παιδάκι και αμέσως πριν από μια παρέα αφρικανών. Αλλά ο μεγαλόσωμος, γκριζομάλλης κύριος δεν ξέρω από που ξετρύπωσε ή γιατί δεν τον είχα προσέξει, big man τον αποκαλεί περιπαικτικά ο ένας ο αφρικανός, 'σειρά έχει ο big man'. Ευγενικός κύριος ο big man, μάλιστα μιλάει και γαλλικά και γερμανικά και αγγλικά με τους γύρω, μου πιάνει και εμένα κουβέντα και λέει σε όλους ότι είμαι a nice little girl. Ανατριχιάζω, όχι ευχάριστα, γιατί παρόλο που συμπαθώ συνήθως πολύ τους ηλικιωμένους, they can get creepy, u know? και άντε περιμένουμε για το ταξί.

Η κυρία με το παιδάκι προσέχει να μην βραχούνε, οι αφρικανοί πειράζονται μεταξύ τους και γελάνε, η ουρά έχει μεγαλώσει και έχουμε στριμωχτεί όλοι κάτω από ένα μικρό υπόστεγο, σχεδόν κολλητά ο ένας με τον άλλον, εγώ προσπαθώ να ανασάνω δίπλα από την τεράστια μάζα του big, creepy, old man και αυτός γυρίζει και λέει φωναχτά για να ακούνε όλοι, αλλά τάχα μιλάει σε μένα, ότι κοίτα πως άλλαξαν τα πράγματα, έφτανες εδώ και καταλάβαινες ότι αυτή είναι μια ευρωπαική πόλη. Δεν καταλαβαίνω, σχεδόν μουρμουρίζω γιατί κάτι υποπτεύομαι ότι υπονοεί και κοιτάζω γύρω τα κτίρια, τον κόσμο, την κίνηση στο δρόμο. Να, μου λέει, τώρα είναι σαν να είσαι στην Σενεγάλη or sth. Και δεν ξέρω πως να του πω ευγενικά ότι όχι όχι εγώ δεν είμαι με "εσάς", προσπαθώ να πάω ένα βήμα πιο πέρα, οι αφρικανοί τον άκουσαν αλλά τον αγνοούν και συνεχίζουν τα αστεία τους, μια οικογένεια είναι, extended οικογένεια, μικροί μεγάλοι, είναι πολλοί και χαρούμενοι και ο big man τους κοιτάει όχι με εχθρικότητα, ούτε με φόβο, ούτε υποτιμητικά, αλλά χειρότερα, πολύ χειρότερα, αυτό που λένε "όταν είμαι κακός, είμαι κακός, όταν είμαι καλός, είμαι χειρότερος", με τέτοιο άθλιο βλέμμα τους κοιτούσε, σαν καλός δηλαδή. Καλός και μοχθηρός. Και εγώ στέκομαι όσο πιο μακριά μπορώ του, δέκα εκατοστά δηλαδή, like a nice, little girl. Quiet.

Όχι δεν θέλω να γράψω για τον ρατσισμό, θέλω να γράψω για εκείνη τη στιγμή που όλα έχουν ηρεμήσει μέσα σου, που μπορείς να σκεφτείς νηφάλια, συγκροτημένα και έχεις ανακτήσει την εμπιστοσύνη σου στο ένστικτο σου και την κρίση σου, που νομίζεις ότι νοείς και κατανοείς, που όλα είναι καλά, πολύ καλά, και έχοντας πάρει βαθειά ανάσα, έχοντας χαλαρώσει όλους τους μυς σου, ανοίγεις σιγά σιγά τα μάτια και είσαι σίγουρη ότι ναι για μια ακόμη φορά θα καταφέρεις να δεις τον κόσμο απο απόσταση, ήρεμα και ξεκάθαρα, γαλήνια. Και εκεί έρχεται η έκπληξη, γιατί ανοίγεις τα μάτια και γίνεται η έκρηξη, σα να την προκάλεσες εσύ, σα να την περίμενες ή να σε περίμενε αυτή να έχεις όλες τις δυνάμεις σου. Και είναι μόνο η αρχή, γι' αυτό κάθεσαι ήσυχα, like a nice little girl, και ξέρεις ότι κάτω από την φαινομενικά απόλυτη αταραξία και το παγωμένο βλέμμα, ποτέ δεν ήσουν πιο volatile, ότι μια αφορμή φτάνει και θ' αρχίσεις να ουρλιάζεις. Στο μυαλό μου παίχτηκε splatter movie, και μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα τα έντερα του big man ήταν spilled all over the place και εγώ ήμουν ο μανιακός, ψυχρός δολοφόνος που πάσχει από bipolar ασθένεια και μετά σκεφτόμουνα ότι και αυτός ο καημένος, θύμα της άγνοιας του είναι, μπορεί να έχει οικογένεια, παιδάκια, μπορεί οτιδήποτε, και ποιός είναι το τέρας στη τελική.

Μπαίνει το τρένο στην πόλη και βλέπω ένα τζαμί, βγαίνω και βλέπω κι άλλο και σκέφτομαι είστε ηλίθιοι και δεν έχετε ιδέα από τέχνη, η αρχιτεκτονική είναι συνιστώσα πολλών πραγμάτων και πολλά από αυτά είναι συγκεκριμμένα του τόπου και του τοπίου, τι δουλειά έχουν τόσα τζαμιά κανονικά με μιναρέδες στην Ολλανδία, περισσότερα και από τους ανεμόμυλους έγιναν και ναι δέχομαι να υπηρετούν ένα λειτουργικό σκοπό, το functional δηλαδή της όλης υπόθεσης στην αρχιτεκτονική αλλά τίγκα σου λέω. Και μετά κατηγορώ τον big, creepy, old man ότι είναι ρατσιστής, δεν είμαι μήπως εγώ χειρότερη? Και θέλω να καταλάβετε ότι το ίδιο με ενοχλεί όταν θα δω ξωκλήσια" του Αγίου Νικολάου δίπλα από ουρανοξύστες στη Νέα Υόρκη και στα προάστια του Τζέρσευ, ένα δυό εντάξει, ενδιαφέρον το πολυ-πολιτισμικό αποτέλεσμα αλλά αυτό έχει καταντήσει domination game και η αισθητική του είναι kitsch, και μην το υποτιμάμε το αισθητικό, είναι μέτρο πολλών πραγμάτων.

Σαν εκείνη τη δανέζικη ταινία u know? Που είναι ο τύπος έτοιμος να τον αφήσουν ελεύθερο από το ψυχιατρείο και πάει για την τελευταία συνέντευξη, ο γιατρός χαμογελά, την θεωρεί τυπική, χαμογελά και ο πρώην ασθενής γιατί το ίδιο την θεωρεί και αυτός και είναι χαλαρός, γαλήνιος και ήρεμος, ώσπου πίσω από το γραφείο του γιατρού βλέπει κρεμασμένο έναν πίνακα, τάχα προσπαθεί να είναι κυβισμός αλλά είναι φθηνιάρικος, είναι προσβλητικά φθηνιάρικος, degenerate θα τον έλεγα και θαύμασα και τον σκηνοθέτη που βρήκε πίνακα τόσο εξοργιστικά άθλιο, και ο ασθενής τα χάνει, σαλεύει και τον ξανακλείνουν μέσα. Θυμήθηκα και την τύπισσα, Christine Doza, που είχε γράψει εκείνο το δοκίμιο, το "Blood love" και ήταν μόνο 16 χρονών όταν το έγραψε και έλεγε πως της ερχόταν να ουρλιάξει, πως όταν ήταν μικρή ήθελε να γίνει αστροναύτισσα, κομμώτρια, τραγουδίστρια, τώρα το μόνο που θέλει είναι να είναι ευτυχισμένη, α, και να ξέρει πoυ στέκεται in a world full of domination and hate.

Στην άλλη άκρη του βαγονιού είναι μια μαμά αφρικανή με το μικρό της κοριτσάκι και ένα μωρό και πέντε έξι βαλίτσες. Κρατάει το μωρό και του τραγουδάει 'Jesus loves you' και δεν μπορώ ούτε να χλευάσω την θρησκεία εκείνη την στιγμή γιατί έχω χαθεί στο να τις χαζεύω. Παίρνει ένα μακρύ πολύχρωμο ύφασμα, βάζει το μωρό στην πλάτη και τυλίγεται καλά καλά γύρω γύρω, σηκώνεται, έρχεται δίπλα μου και γυρίζει για να γυαλιστεί και να δει την πλάτη της με το μωρό και πως είναι δεμένο στο παράθυρο. "No worry, it can breathe ok", της λέω χαμογελώντας. Μου χαμογελάει και αυτή. "Ηis face is ok uh?", λέει. "Yeap", της απαντάω και μέσα μου είμαι χίλια κομμάτια. I love her. And her baby. Και αυτή ίσως με συμπαθεί που είμαι a nice, little girl. Απλά καμιά φορά φοβάμαι ότι nice, little girls -little, red riding hoods- are weird too. And scary. Φοβάμαι ότι παρόλη την καλοσύνη που μπορώ και είμαι διατεθιμένη να δείξω -solidarity even-, I still fight with being or not prejudiced. Είναι τρομερή διαπίστωση.

the end of the summer

2008-09-03T10:18:00.001+03:00

.
1. speaker bite me - teach me tiger (holtoug remix)
2. tetris = therapy - the end of the season
3. death & vanilla - run rabbit run
4. blue foundation - stuck in a hard place (2008 rework)
5. jong pang - small cut sensations
6. port largo - another state of mind
7. twami - he 's gone
8. rumskib - hearts on fire
9. niepoort - the bloom of a dying day
10. blue swan - chief of the tribe
11. bahnhof - a brighter day
12. antilles - you and me
13. choir of young believers - next summer

CLICK HERE

Η λίστα αφιερώνεται εξαιρετικά στη Weirdo που απεφάνθη ότι το indie experimental avant-garde alternative electro της δανέζικης επαρχίας είναι σίγουρα μέσα στις μουσικές της προτιμήσεις και τώρα όπου να' ναι ετοιμάζει εκδρομή για να πάμε να ακούσουμε επί τόπου. Αφιερώνεται επίσης στον δανέζικο λαό γιατί έτσι γουστάρουμε και γιατί δεν θα αφήσουμε τα ψώνια τους σουηδούς, τους ιταλούς του βορρά, τους down unders των αυστραλών, τους ξενέρωτους με τα μούτρα εως κάτω κτλ κτλ να πουλάνε άλλο μούρη. Η γέφυρα που ενώνει τις δύο χώρες να γκρεμιστεί τώρα αλλιώς να αναγνωριστεί η μουσική σκηνή της δανίας ισότιμα με της σουηδίας, μη σώσει και ξυπνήσει ο χόλγκερ ντάνσκε και γίνει της τρελής, νταξ? Και περιμένουμε με αγωνία τον ιδιοφυή σκηνοθέτη που θα ανεβάσει Άμλετ σε όπερα με μουσική υπόκρουση ind.exp.a-g.alt.el (βλέπε επάνω) δανέζικης επαρχίας. Αφιερωμένη κυρίως η λίστα στο τέλος του καλοκαιριού, αλλά για να μην ξεχνιόμαστε, εμείς μένουμε πολύ πιο νότια από τους προαναφερθέντες και οι down unders οι δικοί μας πιο νότια από εμένα που πια το σεντόνι δεν φτάνει, θέλει πικέ κουβέρτα. Κοινώς, κάνα μήνα καλοκαίρι ακόμη έχουμε, κίνηση για την Χαλκιδική θα έχουμε, αλλά δεν παύει να είναι -το τέλος του καλοκαιριού- μια από τις αγαπημένες περιόδους του χρόνου. Ειδικά τώρα που δεν πάω πλέον σχολείο.

just another rat out of the rat race

2008-08-29T09:06:00.017+03:00

.instrumental illness @ flickr

Ήταν ένα κοριτσάκι που στην Α' Δημοτικού σήκωνε το χέρι και ρωτούσε την δασκάλα, 'κυρία, μπορώ να βγω έξω?'. Γιατί παιδί μου, ρωτούσε εκείνη. 'Δεν μπορώ εδώ μέσα, σκάω, πνίγομαι', της έλεγε το πιτσιρίκι και σαστισμένη η δασκάλα το άφηνε να βγει έξω. Αυτό καθόταν στην αυλή του σχολείου, καμιά φορά πήγαινε και ως την πλατεία καθόταν σ' ένα παγκάκι, μέχρι να έχει διάλειμμα, να γυρίσει να παίξει με τα άλλα παιδάκια.

views aren' t the same without you

2008-07-29T09:36:00.005+03:00

8th ave - a nameless yeast@flickr

Η Σ. προερχόταν από αυτό που αποκαλείται πολλές φορές προνομιούχος τάξη και σίγουρα είχε πολλά προνόμια, αν και το μόνο που μου έχει μείνει στο μυαλό από όλα αυτά που μου έχει πει για τη ζωή της, είναι ότι για γυμνάσιο-λύκειο πήγαινε σε ένα που βρισκόταν στο φιφθ άβενιου και στα διαλείμματα τους έστελναν στο Μετροπόλιταν με κάτι καρτελίτσες για να φάνε εκεί, ω ναι, η καντίνα του σχολείου δηλαδή ήταν το Μετ. Να πω την αλήθεια, όταν την γνώρισα, στην αρχή την φοβόμουνα. Ήταν ψηλή, είχε μακριά, πολύ μακριά μαλλιά με μωβ και πράσινες τούφες, πολλά σκουλαρίκια και την όλη φάση γκόθ δεν την είχε ξεπεράσει ακόμα, αλλά δεν ήταν αυτό που με φόβιζε τόσο, όσο η τάση που είχε να δίνει αγκαλιές, -hugs καλέ-, εδώ κι εκεί και σε μένα που δεν με ήξερε αλλά με συμπάθησε αλλά ewww δεν μπορώ να με αγκαλιάζουν άγνωστα άτομα, δεν είναι υγιές ένα πράμα, από την άποψη του 'σαικαλάρεσυ?'. Μετά μου είπε ότι έπαιρνε πολλά αντικαταθλιπτικά και κατάλαβα ότι δεν ήταν καλά. Άλλα προβλήματα αυτά, αλλά τουλάχιστον την είχα συνηθίσει μετά από καιρό και δεν με πείραζε που έπαιρνε φόρα για να τρέξει και να με αγκαλιάσει και μια φορά με προσκάλεσε και σπίτι της, ένα διαμέρισμα ήταν? όροφος ήταν? σε έναν ουρανοξύστη στο φιφθ άβενιου και πάλι, και μου λέει έλα θα περάσουμε κουλ, καθόμαστε με τα άλλα παιδιά έξω από το μετ, και οι άλλοι είναι ακόμη πιο φρικιά από μένα και φωνάζουμε στους τουρίστες 'go home' και αυτοί φοβούνται, έχει πολλή πλάκα.

Οδηγούμε με την μαμά της Α. και περνάμε έξω από την πόλη, το skyline φανταστικό, παίρνω το τρένο και καθώς πλησιάζω το πρώτο ψηλό κτίριο, αυτό το γυαλιστερό, μιας γνωστής τράπεζας, glittery δεν θα το έλεγα, sleek ναι, αλλά τι να το κάνεις, κάθεσαι μέσα και βλέπεις το τοπίο γύρω που είναι προαστιακές σιδηροδρομικές γραμμές, μουντά ετοιμόρροπα κτίρια εδώ κι εκεί, κάτι άδεια τεράστια οικόπεδα γεμάτα παλιοσίδερα και παλιόχορτα και στο βάθος, ω ναι στο βάθος κοιτάζω και τρίβω τα μάτια μου, κάτι τεράστια housing blocks, που θα τα ζήλευε οποιοσδήποτε σοβιετικός σε άλλες εποχές αλλά πιά είναι η ίδια η αθλιότητα προσωποποιημένη και οκ δεν είμαστε στην ανατολική ευρώπη καν. Ούτε εξέκιουτιβ δεν θα ήθελα να είμαι σε εκείνον τον sleek γυάλινο πύργο (ή γενικότερα), δηλαδή ούτε στον τέρμα πάνω όροφο δεν θα άντεχα και απορώ πως αντέχουν. Και γύρω μια ερημιά που σου πιάνεται η ψυχή. Ξέρεις, δρόμοι, πεζοί, κίνηση, κίνηση γενικότερα, μαγαζιά, κόσμος κτλ δεν παίζει, μόνο ένα σύμπλεγμα από highways που κάποιες ώρες έχει congestion, κάποιες δεν έχει. Και όλα αυτά στα 10-15 λεπτά από το κέντρο. Κοίτα, μου λέει η Α., μη νομίζεις, έχει πολλά πράγματα εδώ, το ξέρεις άλλωστε, κουλτούρα, διαφορετικοί τρόποι ζωής και τέτοια, αλλά κάθε πόλη έχει μια βάση που την χαρακτηρίζει και είναι το πρώτο πράγμα που προσέχεις. Το Παρίσι, ας πούμε, μπορεί για κάποιον που μένει εκεί να είναι αγχωτικό, βαρετό, οτιδήποτε, αλλα κοιτάς γύρω σου και τα κτίρια, οι δρόμοι, οι κήποι, τα φώτα, όλα, παραπέμπουν σε κάτι ρομαντικό. Η Ρώμη στην ιστορία, η Στοκχόλμη στο νερό, ε έτσι και η Νέα Υόρκη, μπορεί να έχει ρομαντισμό, και ιστορία, και νερό, και όλα αυτά, αλλά παραπέμπει στο χρήμα, αυτό φωνάζει ιστορικά και αρχιτεκτονικά η πόλη, δίψα για χρήμα.

Περπατάμε με έναν φίλο και έρχεται ένας και τον αγκαλιάζει, ρε αρρώστια και αυτή, the hug disease, και ο φίλος απορεί, του εξηγεί ο άλλος ότι τελικά λάθος έκανε, νόμιζε ότι ήταν στην ίδια φυλακή παλιά, εγώ έχω σκάσει στα γέλια. Η μαμά την μίσησε την πόλη, το φαγητό της φαινόταν άθλιο και πολύ κακής ποιότητας, τι να σου κάνει που έχουν prosciutto από την Ιταλία και φύκια από την Ιαπωνία, όταν δεν έχουν μια ντομάτα της προκοπής και τις ομελέτες τις κάνουν με έτοιμα χτυπημένα αυγά που ρίχνεις κατευθείαν στο τηγάνι από το χάρτινο κουτί που μοιάζει με κουτί χυμού. Και όταν πιάνει καταιγίδα, και ο αέρας λυσσομανάει και γίνεται ακόμα πιο δυνατός μέσα στις τεράστιες στενούρες που δημιουργούν οι σειρές ουρανοξυστών και ξαφνικά όλα φαίνονται ακόμη πιο βρώμικα, οι τεράστιοι αρουραίοι στο μετρό, το τηγανητό λίπος παντού, όλα αυτά που δεν ξεπλένονται από την καταιγίδα, αλλά όταν κοπάσει, νομίζεις ότι ζέχνουν, και είναι χειρότερα. Μα καλά, ρωτάει η μαμά, φοράνε αθλητικά παπούτσια με κοστούμι? Και πίνουν τον καφέ σε πλαστικό στο δρόμο περπατοτρέχοντας? Φρίκαρε. Ναι, της λέω, και θυμήθηκα την Μ. που ήθελε να πάμε στο Central Park όχι για να αράξουμε αλλά για να κάνουμε τζόγκινγκ -'σαικαλάρεσυ?-, αλλά και την αδερφή της Π. που την γύριζε σπίτι από τη δουλειά το μισθωμένο βανάκι της εταίρειας, και μπορεί να είχε ουάου δουλειά και διαμερισματάρα στο Village, αλλά όταν γυρνούσε κατέβαινε στο υπόγειο που είχαν πλήρως εξοπλισμένο γυμναστήριο και χτυπιόταν στον διάδρομο γιατί αλλιώς δεν μπορούσε να ηρεμήσει να πάει να κοιμηθεί.

Συνεννοούμαστε με την J. να βρεθούμε, μου λέει στην τάδε γωνία δρόμου -λεωφόρου, στα Starbucks. Καθυστερώ, παίρνω ταξί, με ρωτάει ο οδηγός χαμογελαστός και ευγενικά τη θρησκεία μου, εκπλήσσομαι με τον εαυτό μου που του απαντώ 'χριστιανή ορθόδοξη', αυτός μαυρούλης είναι αλλά μου λέει κοίτα τι σύμπτωση, και εμείς στην οικογένεια μου χ.ο. είμαστε, 'χριστέ και παναγία΄θα μπορούσε να πει κανείς, 'kool' του λέω, ενθουσιασμένος αυτός. Μου λέει για τον γιο του, στην ηλικία μου θα πρέπει να είναι, είναι πολύ καλό παιδί, ευγενικό, έχει καλή δουλειά και δεν πίνει, δεν καπνίζει, δεν κάνει ναρκωτικά (με αυτή τη σειρά τα λέει κιόλας). Φτάνουμε στον προορισμό μου, μου λέει δεν θέλω λεφτά και μου δίνει ένα χαρτάκι με το τηλέφωνο του γιου του επάνω και μου λέει να του υποσχεθώ ότι θα του τηλεφωνήσω να γνωριστούμε. Σας παρακαλώ, πάρτε τα λεφτά, δεν θα τηλεφωνήσω, δεν δέχεται με τίποτα, πίσω κορνάρουν, για κάποιο περίεργο λόγο νοιώθω ότι θέλω να βάλω τα κλάμματα, παίρνω το χαρτάκι, του εύχομαι ο θεός να τον έχει καλά αυτόν και την οικογένεια του, και το εύχομαι απολογητικά και γρήγορα γιατί να τα δάκρυα, να και τα κορναρίσματα, να και ο θεός σας, κλείνω την πόρτα και έκπληκτη βλέπω ότι σε ένα μόνο σταυροδρόμι έχει 3 starbucks και σκέφτομαι ότι δεν είναι δυνατόν, δεν πάνε καλά εδώ, καθόλου καλά, θα ουρλιάξω τώρα. Με βρίσκει η J. που είναι μια πανήψυλη Χαβανέζα με τελείως χαλαρωτική διάθεση και που πιστεύει ότι η θεία της που έφυγε από τη Χαβάη για να έρθει να μείνει εδώ είναι λίγο κούκου, και πάμε για παγωτό στο δρόμο, να μας καίει ο ήλιος και να συνέλθουμε λίγο.

Το Twilo δεν υπάρχει πια. Εντάξει και οι δίδυμοι δεν υπάρχουν ως έχει γνωστόν, λίγο κάπως σου χτυπάει στο μάτι, αλλά το Twillo δεν υπάρχει. Δεν έχω ιδέα που πας για clubbing, δεν έχω ιδέα που είναι τα καλά gigs, μπορεί να μην υπάρχουν πια, μπορεί να ισχύει αυτό που λέει ο αγαπητός AA Gill, ότι σε λίγα μόνο χρόνια, οι Νεουορκέζοι πήγαν από τα κουλ υπόγεια που άκουγαν καινούριες μπάντες στα γυμναστήρια να ακούνε με iPod. Εστιατόρια υπάρχουν, γενικά έχει πράγματα, αλλά το vibe δεν υπάρχει πια. Κάθομαι κουρασμένη και περιμένω τους άλλους που χαζεύουν μια βιτρίνα στην Times Sq. Μια βιτρίνα σαν όλες τις άλλες με χίλια-δυό τζίτζιλα-μίτζιλα, από yo-yo μέχρι φωτογραφικές μηχανές. Ένας φίλος που του αρέσει η μουσική μου λέει ότι δεν πειράζει την Νέα Υόρκη την έχει συνδυάσει στο μυαλό του με τους Sonic Youth, όταν θα πάει νομίζω ότι νομίζει ότι θα ανατριχιάσει και μόνο με την ιδέα ότι έπαιζαν εκεί. Τζάμπα θα πάει δηλαδή. Α. Και συνεχίζουν μετά από τόσα χρόνια στο ίδιο μοτίβο του χτίστε-κάτι-κουλ σε μια-άθλια-γειτονιά, μια ήταν τα lofts στο SoHo, τώρα το Νew Museum, και πάει λέγοντας, οι άνθρωποι κάνουν τις πόλεις, στη Νέα Υόρκη το χρήμα και μόνο. I do not miss nyc, νομίζω.

Πετούσα μόνη στην επιστροφή και στο αεροδρόμιο έπιασα κουβέντα με μια πολύ καλή κυρία, μπορεί να ήταν και 90 χρονών. Μου διηγήθηκε όλη την ιστορία της, ότι παντρεύτηκε έναν από εδώ όταν αυτή ήταν 16-17 χρονών, στην Ευρώπη τον γνώρισε, ήταν στον στρατό αυτός, στο ναυτικό, δεν θυμάμαι, κεραυνοβόλος έρωτας, δύσκολα χρόνια, και έφτασε στον Νέο Κόσμο χωρίς να το πολυσκεφτεί και τόσα χρόνια έμειναν εδώ. Και τώρα μόνη σας, πάτε πίσω για διακοπές? Όχι μου λέει, μόνιμα, ο άντρας μου έχει πεθάνει. Και για να λέμε την αλήθεια, συμπληρώνει, στην Ιρλανδία είναι πολύ πιο ωραία από εδώ. Μου χαμογέλασε, με χαιρέτησε, καλή τύχη, επίσης, κτλ. Εγώ, - ω εγώ- είμαι ρομαντική που έμεινα να σκέφτομαι πόσο θα τον αγάπησε για να μείνει τόσα χρόνια μακριά από την Ιρλανδία? (Μη με ξενερώσει τώρα κανείς και μου πει ότι απλώς δεν είχαν να φάνε τότε στην Ιρλανδία)

aqui tem pirulito

2008-07-14T10:49:00.013+03:00

by Christos Georgalas

Εντελώς τυχαία, όπως άλλωστε πάντα συμβαίνει, χθες η μέρα εξελίχθηκε εντελώς ανυποψίαστα σε μέρα αφιερωμένη στη Βραζιλία. Ξεκίνησε όταν προσπαθώντας να ξεχάσω τον πονοκέφαλο του χαγκόβερ, αγκομαχούσα διαβάζοντας σε ένα έντυπο Κυριακάτικης εφημερίδας ένα ταξιδιωτικό άρθρο [sic] για αυτήν την μέχρι πρότινος σχεδόν άγνωστη και σίγουρα μακρινή χώρα που εξελίσσεται πια σε οικονομική δύναμη, χωρίς φυσικά να λείπουν και τα προβλήματα. Να πω την αλήθεια, και την προηγούμενη βδομάδα που διάβαζα για το Ρέυκιαβικ, τα ίδια πράγματα λέγανε για την Ισλανδία με την μόνη διαφορά, ότι στην Βραζιλία πετάνε με τα ιδιωτικά τζετ κατευθείαν στο Μαιάμι, ενώ από το Ρέυκιαβικ πάνε στην Νέα Υόρκη, έτσι βολεύει μάλλον. Το δε φωτογραφικό ρεπορτάζ που συνόδευε τα άρθρα ήταν σε κάποια σημεία τόσο ανευρηματικό που και στις δύο περιπτώσεις (διαφορετικά έντυπα, φωτογράφοι, αρθρογράφοι, κτλ και μάλιστα το ένα προερχόμενο από αλλοδαπό έντυπο τύπο) θυμάμαι το ίδιο σκηνικό, κάτι κοπέλες με πολύ ωραία φορεματάκια -ήταν ένα τέλειο που το χάζευα ώρα- να πίνουν κοκταίηλς παρέα με κάτι γιάπηδες σε κάποιον όροφο ενός ψηλού κτιρίου.

Για τους γιάπηδες έχω να πω ότι όταν στην Νέα Υόρκη έγινε το μπουμ των γιάπηδων, κάτι δεκαετίες πριν, εσείς (στην Ισλανδία) ψαρεύατε ακόμα χωρίς GPS, εσείς (στην Βραζιλία) φυτεύατε ζαχαροκάλαμα για να παράγετε ζάχαρη και όχι βιο-αιθανόλη και εσείς (στην Ελλάδα) βάζατε πατάτες στο χωριό. Εξ' ού (?!) και το γελοίο της όλης υπόθεσης με τους γιάπηδες σήμερα. Είναι τόσο μπανάλ, ξεπερασμένοι, βαρετοί και γραφικοί όσο και οι ...χίπιδες, μπορεί -όχι μπορεί, αλλά σίγουρα- και περισσότερο. Για το ταξιδιωτικό ρεπορτάζ έχω να πω ότι έχει περάσει από το να τα βλέπει όλα εξωτικά στο να τα βλέπει όλα κοσμποπολίτικα αλλά με τη ματιά του επαρχιώτη που δεν μπορεί να ξεχωρίσει βασικές διαφορές στη νοοτροπία άλλων. Απαίδευτη ματιά πείτε το, έλλειψη ταξιδιωτικής κουλτούρας ίσως, σίγουρα προβληματική παιδεία και ασυζητητί, μηδενική φαντασία και περιέργεια, που τουλάχιστον πιο παλιοί ταξιδιώτες κατείχαν. Όχι δεν είμαι ρομαντική στο να πιστεύω ότι υπάρχει κάποια 'αυθεντική' Βραζιλία -δεν έχω ιδέα- της οποίας το νόημα κάποιοι χαζοί έχουν χάσει, αλλά δεν παύει να πιστεύω ότι στέλνουν αρθρογράφους με τους οποίους μάλλον θα βαριόμουν όχι απλώς να ταξιδέψω, αλλά και να βγω έξω για ένα ποτό.

by Johan Holthof

Και αφού έφαγα κάτι τέλεια γεμιστά και ο πονοκέφαλος άρχισε να υποχωρεί και να διαβάσω στην εφημερίδα είτε για σκάνδαλα, είτε για γενική γκρίνια, είτε για οικονομική, πολιτική, κτλ κρίση δεν υπήρχε περίπτωση, έπιασα ένα βιβλίο που μου άφησε μια φίλη ενός -τι άλλο?- ταξιδιωτικού συγγραφέα ή όπως τέλοσπαντων λέγονται αυτοί και ορκίζομαι ότι τυχαία το επόμενο κεφάλαιο που είχα να διαβάσω ήταν για την Βραζιλία. Αυτό που υποπτεύομαι ότι σίγουρα δεν είναι καθόλου τυχαίο είναι ότι το όνομα του, A.A. Gill, είναι αναγραμματισμός του Ali G, και πολλές φορές έχω αναρωτηθεί τις τελευταίες μέρες που διαβάζω το βιβλίο, μήπως όπως στα αραβικά, τα σύμφωνα s, l, m παραπέμουν σε παρόμοιες έννοιες όταν γίνονται λέξεις, islam, salam, inshallah, κτλ, μήπως και τα γράμματα a, i, g, l, παραπέμπουν στην αγγλική σε ατομα με απίστευτο χιούμορ, παρατηρητικότητα, insighfulness, και διάθεση για ...κασμέρι.

Εκεί που πριν τα γεμιστά διάβαζα ηλιθιότητες για τα παράθυρα των ουρανοξυστών που βλέπουν απέναντι τα παράθυρα των φαβέλων και τάχα αυτό είναι μια ρομαντική εικόνα που πρέπει να προκαλέσει μια αδιόρατη έκπληξη του στυλ ρε-κοίτα-πως-ζουν-εκεί, ξαφνικά διάβαζα για ένα τέλειο κλαμπ στις φαβέλες που γίνεται κυριολεκτικά χαμός και πέφτει πολύ χορός, και κλασικά πολλά κοριτσάκια εκεί μέσα μένουν έγκυες, όχι μετά το χορό, αλλά κατά τη διάρκεια του χορού και κάτι τέτοια τρελά. Και σιγά μην πήγαινε να κλειστεί ο A.A. Gill σε κανέναν ουρανοξύστη με γιάπηδες και γκομενίτσες. Αναρωτήθηκε απλώς αν θα του την πουν οι φίλοι του που δεν πήγε στο Maracana να δει κανέναν αγώνα και την έβγαλε στην παραλία να κοιτάζει κώλους, τελικά τα έκανε και τα δύο και είχε και την στοιχειώση παιδεία να ξέρει ότι το άγαλμα του Χριστού είναι art deco και περιέγραψε πολύ ωραία πως φαίνεται την νύχτα. Και για την Baja είπε κάτι πολύ ωραία πράγματα που ο άλλος αρθρογράφος είπε ότι οι Βραζιλιάνοι ντρέπονται για την Baja, ότι και καλά είναι υποανάπτυκτη περιοχή και δε λέει, αυτά παθαίνεις άμα όπου πας ψάχνεις τους γιάπηδες και θυμήθηκα τον Δ. που έναν χειμώνα πήρε την σανίδα του και μια σκηνή και ενώ ονειρευόταν να σερφάρει στην Ipanema, την έβγαλε 3 μήνες στην Baja γιατί ήταν τέλεια, αλλά θυμήθηκα και γενικότερα το δικό μου μπέρδεμα να βλέπω βραζιλιάνικα επίθετα, και τη μια να ισπανοφέρνουν, την άλλη να μοιάζουν γερμανικά, όπως και οι φάτσες τους άλλωστε, τυχαία βγήκε η Giselle και άλλες τόσες όπως βγήκαν? Δλδ οκ, back to the basics, just mix some DNA, αχ πότε θα αποκτήσουμε καμιά μεταναστευτική πολιτική με όραμα δεν ξέρω.

Το βράδυ, και αφού έτρεξα εδώ κι εκεί για καφέδες όλο το απόγευμα και τους έπρηξα όλους αχ πότε θα πάμε Βραζιλία οεο, πήγα σε ένα σπίτι και εντελώς τυχαία στην τηλεόραση είχε ένα ντοκυμαντέρ με έναν τύπο που πήγε για λίγες μέρες να μείνει με μια φυλή στον Αμαζόνιο που μέχρι πρόσφατα δεν είχε έρθει σε επαφή με τον πολιτισμένο κόσμο. Ο τύπος ήταν γελοίος όταν προσπαθούσε να μιλήσει τη γλώσσα τους, αυτοί κατακαημένοι που του ζητούσαν λεφτά, μηχανήματα, ρούχα και ότι άλλο, με μια λαμογιά που απεχθάνομαι όπου κι αν την βλέπω, σε πολιτισμένο η μη κόσμο και το τροπικό δάσος ήταν γεμάτο μύγες που τσιμπάνε και στιγμιαία αναρωτήθηκα μήπως όταν πάω και εγώ Βραζιλία απλώς την βγάλω με κανένα μοχίτο σε καμιά παραλία του Ρίο να παρακολουθώ επίδειξη καποέιρα για τουρίστες. Ή έτσι ή θα με ψάχνουν στις φαβέλες, -πιο πιθανό-, μπορεί να αρχίσω και τα drugs, ή μια χαρά μέλος συμμορίας γίνομαι και πολύ γουστάρω. Όμως. Deep inside we all know what a chicken I am.

Μια φορά -ή μάλλον πολλές φορές- στο δημοτικό η κυρία μας έδινε ποιήματα να αποστηθίσουμε, να 'τα μάθουμε απ' έξω' όπως πολύ πιο ωραία λέγεται. Αλλά εκείνη τη μια φορά θυμάμαι και το λόγο που δεν το έμαθα γιατί διάβαζα ένα παιδικό βιβλίο για την Βραζιλία. Το 'πέρα στους πέρα κάμπους΄ δεν το θυμάμαι αλλά το 'ακί τεμ πιρουλίτο, ενφιάδο νο παλίτο, νάο τεμ νάο, πιρουλίτο ντε τοστάο' μια χαρά το θυμάμαι κι ας έχουν περάσει τόσα χρόνια, τόση εντύπωση μου είχε κάνει εκείνο το βιβλίο και το συνιστώ* σε όσους θέλουν μια πρώτη επαφή με τη χώρα, γενικά συνιστώ παιδικά βιβλία για όποιαδήποτε χώρα. To 'saci', βραζιλιάνικη εκδοχή του καλικαντζάρου, ένα μονοπόδαρο, μαύρο διαβολάκι που φοράει κόκκινο σκούφο και μέσα στο δάσος του Αμαζονίου το καταλαβαίνεις από το καρβουνάκι που καίει στην πίπα που καπνίζει, η τελευταία περιγραφή του A.A. Gill να κάθεται στην παραλία του Ρίο, πίσω του το τροπικό δάσος του Αμαζονίου και απέναντι κάπου χαμένη η Αφρική, η πιο kool σημαία του κόσμου και ο πατέρας μου να μου μαθαίνει να λέω βρα-ζι-λί-α πριν αμνημονεύτων χρόνων σε κάποιο μουντιάλ, είναι όλα κι όλα όσα γνωρίζω για την Βραζιλία, extra μερικά ονόματα και trivia ποδοσφαιριστών, καναδυό ταινίες και ότι ο Λούλα προέρχεται από την εργατική τάξη, πολύ πιο extra oi φωτογραφίες του Johan και του Χρήστου. Παίξαμε και ΛΟΤΤΟ προχθές με μια φίλη. 'Οταν δεν πιάσαμε ούτε έναν αριθμό μου είχε πει, ότι οκ θα πάμε άλλη φορά Βραζιλία. Εντελώς τυχαία όμως μου το είπε, ποτέ δεν έχω μιλήσει για Βραζιλία εγώ μέχρι σήμερα.

*'José Bento Monteiro Lobato - O Saci', κάπου υπάρχει και στα ελληνικά

υπολειτουργούμε

2008-07-11T10:04:00.008+03:00

photo credit - panos thx u

a feeling of safety

2008-07-01T23:30:00.018+03:00

flow market

Με ρωτάει ένας φίλος (ναι θα σας δώσω ποσοστά όλους) αν θα πάω στην πρωτοψάλτη και γελάω με το συνηθισμένο yeah sure γέλιο, και γελάει και αυτός και λέει ναι θα πάει και θα σηκώσει μια σημαία ουράνιο τόξο και γελάμε που έτσι θα δημιουργηθεί επεισόδιο στην μικρή, επαρχιακή πόλη. Και μου λέει, φαντάζεσαι κάπου πιο πέρα να βγει κι άλλη μια σημαία, και πιο πέρα μια ακόμη, και να γεμίσει σημαίες, και μετά ..μετά θα αγκαλιάζονται όλοι μεταξύ τους χαρούμενοι και θα ζητάει συγνώμη ο ένας από τον άλλο και θα κλείνει η ταινία με τον πρωταγωνιστή ευτυχισμένο να πηγαίνει στο κρεβάτι του και να τρα βά ει το κορδονάκι για να σβήσει το λ α μ π α τ έ ρ...

flicker and flutter and beat. beat.

2008-06-23T14:22:00.004+03:00

photo credit - manganite@flickr

'There is no indie music. There is only good music.', απάντησε ένας φίλος μου όταν τον ρώτησα ποιά είναι η γνώμη του όχι για το είδος, αλλά για το ότι υπάρχει (και) τέτοιο είδος. Εντάξει γενικώς τα 'είδη' πολλές φορές είναι άχρηστα, παραπλανητικά, κτλ απλά το συγκεκριμμένο 'είδος' μου προκαλεί μια επιπλέον δυσφορία. Και συνέχισε -ο φίλος- με πετυχημένο παράδειγμα, όταν πριν (πολλά) χρόνια είχαν εμφανιστεί οι Oasis και γούσταρε και κάπου μιλούσε με έναν τύπο που επίσης γούσταρε Oasis και που άρχισε να του λέει η brit-pop έτσι και η brit-pop αλλιώς και η όλη προσέγγιση του κατέληγε κάπως στο ότι οκ και εσύ brit-popας φίλε, έλα να κάνουμε παρέα. Σημείωση ότι ο φίλος μου φορούσε και adidas εκείνη τη στιγμή και κάπως, κάπου αυτό είχε φτάσει να σημαίνει μια κάποια θολή brit-pop ταυτότητα. Έχω barbie, εσύ έχεις barbie? ήταν στο νηπιαγωγείο η αντίστοιχη φάση για μένα και για πολλές άλλες. (Όχι δεν είχα barbie χεχε, έναν Snoopy μόνο που ακόμα τον έχω). Α και μην ξεχάσω να προσθέσω, ωραίες οι μουσικές της Αγγλίας, θρυλικές θα έλεγα, αλλά να παραποιήσω πετυχημένη φράση φίλης μπλογκερού: 'στην Αμερική, αδερφές, στην Αμερική'. Κι ας έχουμε παγκοσμιοποιηθεί. (Τελείως υποκειμενική γνώμη, το ξέρω.)

A perfect guide to bad music. Αγοράστε Rolling Stone, NME, κτλ, μπείτε και σε αντίστοιχες σελίδες, ναι μπείτε και στο Forkcast, που την έχουν δει γκουρού της indie, και θα καταλάβετε τι εννοώ, η σάρα και η μάρα μέχρι να πετύχεις καλό κομμάτι, νομίζω τα συγκροτήματα τα διαλέγουν απο τα πρώτα δευτερόλεπτα και από το κατα πόσο ακούγονται 'indie' και αφού 'indie' ουσιαστικά δεν υπάρχει, μπορεί να καταλάβει ο καθένας ότι απλώς θα ακούσει κάτι τελείως χλιαρό, κονσερβοποιημένο και όσο δεν πάει βαρετό. Σαν το τελευταίο κομμάτι των Sigur Ros που κυκλοφόρησε, δεν μπήκα καν στο κόπο να το κατεβάσω, και αρκετά μεγάλη και η απογοήτευση μου γιατί μου άρεσαν πολύ, αλλά αυτό που άκουσα, από τα πρώτα δευτερόλεπτα, it sounded like 'indie', δηλαδή crap. Και είπα οκ ας του δώσω μια ευκαιρία να το ακούσω ολόκληρο, ίσως εγώ δεν ...άκουσα καλά. Έμεινα με τον ίδιο μορφασμό αηδίας και αφού το ξανα-άκουσα. Για να μην μιλήσω για διάφορα hypes, πρόσφατο παράδειγμα οι Fleet Foxes, μιλάμε για ανελέητο promotion, και άντε να πεις ότι προωθούνταν ένα-δύο συμπαθητικά κομμάτια everyone is raving about 'Mykonos'. Δηλαδή, έλεος, ακόμα και οι ξένοι το έχουν χαμένο αν τους αρέσει αυτό το απαράδεκτα μέτριο κομμάτι, γιατί κατά τ άλλα εμείς πολλές φορές ακούμε ένα τραγούδι που έχει όνομα από ελληνικό νησί, είναι και ο τραγουδιστής ελληνικής καταγωγής και βουρρρ...Ρε άιντε απο δω.

Κατά τ άλλα όμως σαν Έλληνες τα εγχώρια δεν μας συγκινούν. Γυρίζει η Όλγα Κουκλάκη από τα εξωτερικά, βγάζει έναν πρώτο δίσκο, που είναι πολύ καλός και διαβάζεις μετά ότι μα, μου, οκ καλός είναι αλλά πρώτος δίσκος είναι, να δούμε τι άλλο έχει να μας δείξει. Δηλαδή, την έχουμε δει λίγο και ψαγμένοι κριτικοί, ε? Ρε, η κοπέλα έκανε γ.... δουλειά, ο δίσκος είναι ουάου και just for the record, κατά την ταπεινή μου γνώμη, είναι μια ώριμη, ωριμότατη δουλειά και μπράβο της. Ενώ κύριοι κριτικοί, οι Fleet Foxes είναι αυτοί από τους οποίους περιμένουμε να μας δείξουν ωριμότητα γιατί και τα φόντα έχουν και τα προσόντα και ελπίζουμε να μην πάνε χαμένοι.

Με έχουν ρωτήσει μερικοί γιατί στο Casbah radio δεν παιζω ηλεκτρονική μουσική αφού έχω κατά καιρούς δηλώσει ότι αυτός είναι ο χώρος μου. Εντάξει, πρακτικά να πω ότι το να γεμίσω μια ώρα με 4 κομμάτια (ή δύο ώρες με 8, κτλ) μου φαίνεται κάπως, άσε που είπαμε ήδη ότι καλύτερα να παίζουμε από όλα, όχι λίγο απ όλα, αλλά το παραπάνω που λέγαμε, ότι there is only good music, ή αλλιώς, there is only my music, και φυσικά ο καθένας με τα γούστα του. Και μετά ίσως είναι και το ραδιοφωνικό του όλου θέματος, 'τραβάει' άλλα πράγματα. Ναι είμαι λίγο old-fashioned.

Αλλά είναι και κάτι άλλο. Πέρα από τις δυνατότητες μου να παίξω ηλεκτρονική, -άλλο το να βάζεις κομματάκια που είναι έτοιμα για να παιχτούν και άλλο να κάνεις dj set-, μιλάμε για όχι απλώς δύο διαφορετικά είδη μουσικής, -είπαμε δεν υπάρχουν είδη-, αλλά δύο διαφορετικές εμπειρίες. Η μουσική που έχω παίξει στο ραδιόφωνο μου φαίνεται καμιά φορά σαν τις παλιές κορνίζες που έχει η γιαγιά πάνω στο κομοδίνο με το σεμέ. Περνάω, τις κοιτάω, είναι όμορφες, διαφορετικές, πλάκα έχει, ωραίες είναι δεν λέω. Ή πάμε σε ένα μπαράκι παρέα και βάζει ωραίες μουσικές, και άλλες φορές ξεσηκωνόμαστε, άλλες φορές σιγοτραγουδάμε, άλλες χανόμαστε στις σκέψεις μας -για 3-4 λεπτά- και τελικά λέμε τι ωραίος ο dj να δούμε τι άλλο θα βάλει. Είναι δηλαδή η μουσική σαν να κρέμεται από επάνω, πολυέλαιος, συοδευτικό, κτλ. (Τα live άλλη ιστορία και άλλη φορά).

Ενώ όταν ένας χώρος γεμίσει με ηλεκτρονική μουσική που σου αρέσει, ω τότε, τότε στο χώρο μπαίνει ακόμη μια διάσταση ή μάλλον κατανοείς ότι ο χωροχρόνος έχει κι άλλες διαστάσεις, επαναπροσδιορίζεις τα όρια του τι είσαι, είναι υπέροχα ενδοσκοπική, και παράλληλα άκρως εξωστρεφική και όχι δεν παίρνω, ούτε έχω πάρει ποτέ χάπια και αν μου ζητήσει κανένας να του εξηγήσω γιατί νομίζω ότι συμβαίνουν αυτά τα πράγματα στον εγκέφαλο μου όταν ακούω ηλεκτρονική μουσική, like your average nerd, θα απαντήσω ότι έχει να κάνει με τους νευροδιαβιβαστές και το τι σήματα δίνουν σε ποιό σημείο του εγκεφάλου και λοιπά μπλα, μπλα, άντε να εξηγήσεις δηλαδή τι είναι αυτό που κάνει το σεξ ωραίο. Pointless.

καλικαντζούρες

2008-05-14T09:48:00.005+03:00

.http://autographcollectors.blogspot.com/

under my skin

2008-05-07T11:20:00.000+03:00

Proposal for the new EU flag by Rem Koolhaas

Θα τα γράψω λίγο ανακατεμένα οπότε μην δίνετε σημασία. Εδώ και μερικές μέρες μένω αναγκαστικά σε ένα άλλο σπίτι που τυχαίνει να έχει τηλεόραση. Καθόλου καταναγκαστικά, κάθομαι και παρακολουθώ με μια πρωτόγνωρη ευχαρίστηση σχεδόν, τα πάντα, -ειδήσεις, διαφημίσεις, εκπομπές, και μάλιστα παράλληλα, αλλάζοντας 5 κανάλια το λεπτό και για πολλή ώρα. Τι ευχαρίστηση δηλαδή, ένα περίεργο πράγμα, έτσι θα πρέπει να είναι εκείνα τα καταθλιπτικά επεισόδια των βουλιμικών που τρώνε τρώνε για να ξεράσουν, και έτσι νοιώθω και εγώ, οτι θέλω να ξεράσω. Όχι, και ξανά όχι, δεν με φταίει η τηλεόραση και τα κακά της χάλια, δεν είναι μόνο χάλια, έχει κάτι διαφημίσεις ας πούμε που έχουν πολύ γέλιο, άσε που τώρα κατάλαβα ένα σωρό αστεία που ακούω εκτός και γελάω μόνη μου, και γενικά έχει και εκπομπές που έχουν γέλιο, στις ειδήσεις συνοπτικά ψιλομαθαίνεις και κανένα νέο, μη πω ότι σε αυτή την εκπομπή που διαγωνίζονται ποιός θα χορέψει καλύτερα, μαθαίνεις σε μια ώρα όλα τα είδη του χορού (να τα αναγνωρίζεις, όχι να τα χορεύεις), στο τέλος μάλιστα έχεις και άποψη, κάποια άποψη τέλοσπαντων, έτσι για να λες πιο πολύ μάλλον -μη ξεράσω.

Πριν μερικές μέρες και στην (dys)glorious συμπρωτεύουσα, περιμένοντας μια φίλη που είχε αργήσει στο ραντεβού, μπαίνω σε ένα μαγαζάκι μπροστά μου να ρωτήσω για καναπέ για το σαλόνι. Όχι δεν χρειάζομαι καναπέ, πόσο μάλλον να χρειάζομαι σπίτι με σαλόνι και σεμεδάκια, αλλά όπως τότε που μπήκα σε ένα ταξιδιωτικό γραφείο και ρωτούσα για πλάκα πόσο κάνουν τα εισητήρια για Kuwait, έτσι και τώρα είπα να ρωτήσω για τον καναπέ. €3700 μου είπε η κυρία ότι κάνει ο διθέσιος καναπές που μου άρεσε, της είπα ότι θα προτιμούσα ένα κάλυμμα καλύτερης ποιότητας, αν γίνεται να κάνουμε ειδική παραγγελία (αν αποφασίσω να τον πάρω), βεβαίως μου είπε, και αν τον θέλω τριθέσιο? την ρώτησα, ε 1000+ euros παραπάνω μου είπε, μια χαρά είναι, της είπα. Φεύγοντας, πήρα και ένα προσπέκτους με πολυθρόνες, διαφορετικές από τον καναπέ, και πιο ακριβές από τον καναπέ, για να το κοιτάξω, γιατί όπως της είπα "θέλουμε να κάνουμε σαλόνι με άποψη". Βεβαίως, μου είπε. Το προσπέκτους στον κάδο πέντε λεπτά αργότερα, εγώ για μπύρες ένα τέταρτο αργότερα. Απλά, μετά το σκηνικό ένοιωσα εκείνη την αμυδρή αναγούλα, όχι δεν με ενοχλεί που ο κόσμος αγοράζει ακριβά πράγματα, καλά κάνει, αν μπορεί και θέλει, ελάχιστα με ενδιαφέρει, αλλά δεν παύω να νοιώθω να θέλω να ξεράσω, όπως και με την τηλεόραση, αλλά για λόγους που δεν μπορώ να προσδιορίσω και συνοψίζονται στο πολύ απλό γεγονός ότι ο καναπές που είδα πραγματικά ΔΕΝ ήταν ωραίος, ούτε οι πολυθρόνες, και η κατά τ' άλλα ευγενικότατη κυρία ΔΕΝ είχε ιδέα από καλό γούστο, όχι ότι έχω εγώ, αλλά τουλάχιστον δεν πουλάω, και βλακωδώς ίσως γιατί βλέπεις ότι πιάνει να πουλάς μούρη, αλλά δεν μπορώ, θα ξεράσω τώρα και όχι δεν είναι θέμα ηθικής, κτλ.

Είναι μερικές φορές που παίρνω την μικρή βόλτα και άλλες μαμάδες με περνάνε και μένα για μαμά, και αρχίζουν και με ρωτάνε πόσο χρονών είναι το κοριτσάκι, κτλ, και τις ρωτάω και εγώ η δικιά τους πόσο χρονών είναι, καμιά φορά που έχω όρεξη και μου λένε τι γλυκό κοριτσάκι, χαμογελάω και λέω ευχαριστώ, και αρχίζω και λέω ότι ναι γλυκύτατο αλλά ακόμη μας ξυπνάει τα βράδια, τι πράγμα είναι αυτό ρε παιδί μου, εσείς πως την μάθατε να κοιμάται χώρια, και γενικά ότι μου έρχεται στο μυαλό. Ξέρω, ξέρω, δεν είναι σαν να κοροιδεύω τον κόσμο, τον κοροιδεύω αλλά δεν κάνω κακό σε κανέναν και μου βγαίνει αυθόρμητα και το κάνω μόνο και μόνο γιατί αρρωστημένα έτσι διασκεδάζω καμιά φορά. Δεν το συζητώ ότι πολύ πιο διασκεδαστικό είναι όταν τα μαζεύω όλα τα μικρά και τους λέω είμαι ο μπαμπούλας, κοιταζόμασστε συνωμοτικά και με το πρώτο 'ουου' που κάνω ξεσηκώνουν κόσμο από τις τσιρίδες. Αλλά οκ, μετά κοιτάζει ο κόσμος, μην ξεράσω.

Περίεργο θα το βρει όποιος με ξέρει και ξέρει ότι με κάποια πράγματα εεε ...χμμμ ψωνίζομαι, ότι όταν σε περιοδικό, εφημερίδα, κτλ πετυχαίνω άρθρο για το νέο μουσείο της ακρόπολης, προσπερνάω γρήγορα, και ποτέ δεν ασχολήθηκα παραπάνω, λίγο χαμογέλασα όταν προέκυψε το θέμα με τα διατηρητέα της Αεροπαγείτου, περισσότερο πάλι μια αναγούλα μου ήρθε και πάλι δεν ξέρω για τι πράγμα ακριβώς, νομίζω ότι σίγουρα η ιστορική ή όχι, συνέχεια μιας πόλης πολεοδομικά είναι απίστευτα ενδιαφέρον θέμα, αλλά τι λέμε τώρα, εδώ έχουμε τον Bernard Tschumi να χτίζει, disjunction, με μια λέξη η αρχιτεκτονική του και βραβευμένος για αυτό, τι περιμένατε δηλαδή. (Φυσικά το να παραμείνουν στη θέση τους τα διατηρητέα, ενισχύει το disjunction, και αναδεικνύουν το έργο καλύτερα, αλλά οκ το συζητάμε κιόλας). Απλά, όλοι αυτοί οι μεγαλο-αρχιτέκτονες, όχι αυτοί καθαυτοί, αλλά όλο το star architect system με κάνει καμιά φορά να ξεράσω, γιατί μπορεί το Μουσείο στο Bilbao να σημειοδοτεί ακόμη και το paradigm shift που είχε αρχίσει από καιρό στην πολεοδομία, όσο καταχρηστικός κι αν ακούγεται ο όρος, αλλά από εκεί και πέρα, κάθε πόλη να θέλει να κάνει έναν Calatrava, έναν Gehry, μια Hadid, κτλ, οκ έχει αρχίσει να γίνεται υπερβολικά κουραστικό αυτό που κάποτε θαύμαζα. Και όχι, όχι, όχι, το μέλλον της αρχιτεκτονικής (σαν τέχνη, techne, mestiere, κτλ και όχι σαν utility) δεν βρίσκεται στα βιοκλιματικά, green whatever buildings, έλεος η οικολογία δεν είναι στυλ που υιοθετείς, ούτε απλώς μια ακόμη επιλογή. Απλά είναι.

Η συζήτηση περί ανωνυμίας του ίντερνετ, απώλεια της ταυτότητας του ατόμου, του χαρακτήρα της πόλης και κάτι τέτοια, επίσης μου φέρνουν αναγούλα. Συζήτηση με λάθους όρους, με παντελή έλλειψη κατανόησης βασικών εννοιών μου φαντάζει. Ποιά ανωνυμία και ποιά απώλεια, ίσα ίσα το ονλάιν είναι η παραδοχή πολλαπλών ταυτοτήτων, επιτέλους δηλαδή φτάσαμε στην εποχή μας να δούμε αυτό που πάντα ίσχυε, ότι έχουμε πολλαπλές ταυτότητες και εφευρίσκουμε ακόμη περισσότερες αν θέλουμε. Αλλιώς τόσο άνετα, ούτε μαμά θα το έπαιζα με την μικρή, ούτε θείτσα που ψάχνει καναπέ για το σαλόνι, ούτε τηλεορασόπληκτη - δεν θα είχε ουσία, δεν θα είχα κοινό για να το κάνω, δεν θα ήταν διασκεδαστικό αν δεν υπήρχε η ελευθερία πολλαπλών ταυτοτήτων, θα είχα μια-δυό και αυτό θα ήμουνα. Περισσότερες ταυτότητες, περισσότερη αυταπάτη, λιγότερες αληθινές επιλογές θα σου πουν οι πολύ αριστεριστές. Άλλη μια συζήτηση περί αληθινού που με μπερδεύει και είναι άχρηστη. Γιατί απλά είτε είσαι online, είτε είσαι χαμένος σε μια μεγαλούπολη, είτε πήρες τα βουνά να ησυχάσεις, έρχεσαι αντιμέτωπος τελικά με τον εαυτό σου και άλλες τέτοιες κοινοτοπίες. Αλλά πιο πολύ απ' όλα, this is all you have. Την αναγούλα.

fuego fatuo

2008-04-21T09:12:00.022+03:00

Στο τελευταίο μέρος του ανατριχιαστικότατου El Amor Brujo (Ο Μάγος Έρωτας) και εν μέσω χαρμόσυνων καμπάνων αναγγέλεται ο ερχομός μια καινούριας μέρας, ανοιξιάτικης, κατάφωτης και γιορτινής, -δοξασμένης, την περιγράφουν πολλοί-, όπου οι δύο ερωτευμένοι νέοι ξανασμίγουν μετά από τα μύρια δεινά που πέρασαν. Και ενώ δεν παύει να είναι ένα πολύ ωραίο και ανακουφιστικό τέλος, προσωπικά το θεωρώ μια ανιαρή κατάληξη και ίσως το πιο βαρετό κομμάτι της όλης σύνθεσης, η επιβεβαίωση απλώς ενός happy end. Μη μου αρχίσετε τώρα ότι δεν είμαι ρομαντική και τέτοια, δεν τα μπορώ αυτά όντως, αλλά από την άλλη, το ρομαντικό είναι τελείως προσωπική, και μάλλον πιο σιωπηλή, υπόθεση για μένα, οπότε ας το αφήσουμε εκεί. Αλλά, με τον ίδιο τρόπο με ενοχλεί που ονομάζεται στα χωριά ο γάμος, Χαρά, και το Πάσχα, Λαμπρή. Όχι ότι δεν είναι χαρά το ένα και λαμπρό το άλλο, απλά δεν περιγράφουν ολόκληρο το έργο. Πολλοί όμως εκεί, στο happy end, επικεντρώνουν το ενδιαφέρον τους, αυτό προσμένουν, αυτό προσδοκούν, αυτό φαντασιώνονται. Σε όλο το έργο, σε όλη τη ζωή. Ελπίδα στους ανέλπιδους, έρωτας στους ανέραστους, πίστη στους άπιστους, και πάει λέγοντας, σκέφτομαι συχνά για οποιοδήποτε happy end μου προβάλλεται (αν και όχι για τα happy end που ζω).

Μου αρέσει η περιφορά του Επιταφίου γιατί είναι αναπαράσταση κηδείας, γιατί μαζεύονται και πάνε να τον στολίσουν με πανέμορφα λουλούδια, γιατί κρατάει όλος ο κόσμος κεριά, θρήνος και άνοιξη μαζί, και καμιά φορά σκέφτομαι ότι το Πάσχα μας, εκτός πολλών άλλων, δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τον γοητευτικότατο τρόπο που οι Μεξικανοί, και άλλοι λαοί, παντρεύουν την θρησκεία με ντόπιες δοξασίες. Την δε Ανάσταση όπου σύσσωμοι όλοι ακούμε -και θεωρητικά πιστεύουμε- σαν να μη τρέχει τίποτα, ότι ο Χριστός ανασταίνεται και χαρίζει ζωή και στους υπόλοιπους νεκρούς, εμείς εδώ πηγαίνουμε νυχτιάτικα και τη γιορτάζουμε στα νεκροταφεία, πανω από τα μνήματα των αγαπημένων, και ναι έρχονται και μικρά παιδιά. Μάλιστα η περιοχή του νεκροταφείου έχει και ωραίο όνομα, ...Kρεβατάκια :) Οι πιο σουρεαλιστικές συζητήσεις με όλο το σόι εκεί γίνονται και μάλιστα πολύ φυσιολογικά, από το πότε θα παντρευτείς μέχρι το να δοκιμάσουμε τα μέτρα του τάφου αν χωράμε, για όταν χρειαστεί ρε παιδί μου. Και είναι πανέμορφα. Μια μαγεία που χάνεται πια την ημέρα της Λαμπρής.

Cancion del Fuego fatuo - Το τραγούδι της Φωτιάς που ξεγελάει. Το Fuego fatuo, φαινόμενο παρόμοιο αλλά πιο σπάνιο από το βόρειο Σέλας, παρατηρείται χαμηλά, πάνω από βαλτώδεις περιοχές, μια χαρά επιστημονική εξήγηση έχει αλλά στη λαική παράδοση η φωσφορίζουσα φωτιά αυτή, είναι στοιχειά και κακά πνεύματα πεθαμένων που έχουν κάνει συμφωνίες με το διάολο και τριγυρνάνε το σούρουπο, και ένα σωρό άλλες υπέροχες ιστορίες. Τραγούδι αφιερωμένο στο Fuego fatuo λοιπόν έγραψε ο Manuel de Falla, και μάλιστα για τον έρωτα, ότι είναι σαν το Fuego fatuo, το κυνηγάς και δεν μπορείς να το πιάσεις, το αποφεύγεις και έρχεται και σε βρίσκει, γοητευτικό, μυστήριο και τρομακτικό μαζί. Άπειρες φορές στην τέχνη ο έρωτας και ο θάνατος μαζί, από τα καλύτερα του εδώ. Τί να μας πει το ρομαντικό τέλος του El Amor Brujo όταν πριν έχει ακουστεί αυτό το τραγούδι? Και τι να μας πει και η Λαμπρή, όταν η Μεγάλη Βδομάδα έχει ένα πολύ ξεκάθαρο μήνυμα: We are only here to suffer. In joy, in love, in everything. And gladly so.

Μαζοχισμός το να κάθεστε και να περιμένετε το happy end. Και ανυπόφορο. Σαν νοοτροπία, σαν τρόπος ζωής, σαν οτιδήποτε. Χάνεις κυριολεκτικά τα πάντα.
Διασκεδάστε το τώρα. Καλή Ανάσταση και Καλή Άνοιξη!!

radio casbah - 16 abr 08

2008-04-16T10:16:00.002+03:00

radio casbah - 09 abr 08

2008-04-09T10:21:00.002+03:00

Μην περιμένετε post, βρήκαμε άλλη ασχολία τώρα :) Damned u που με παρασύρατε στο βούρκο, damn u που κάθε Τετάρτη φτάνω στη δουλειά καθυστερημένη -αλλά αλήθεια και ότι αργά τη νύχτα ακούγονται όλα καλύτερα, οπότε όχι δεν θέλουμε άλλη ώρα, damn u τότε που ξενυχτάτε, που σας αρέσει να ακούτε μουσική, damn u down unders hehe, damn u και εσείς up north, damn σκληρέ δίσκε που κόλλησες και με κοψοχόλιασες, κτλ. Το playlist down under :) Η πρώτη ώρα δηλαδή. Τις επόμενες μπορεί και να μην θυμάμαι damn me.

radio casbah - 02 abr 08

2008-04-02T01:27:00.002+03:00

thnx all for listening!!
thnx juiced and dr funkenstein for hosting,
support, directions,
thnx nerds for internet

playlist right here
λείπουν μόνο μερικά που δεν μπορούσα να τα ανεβάσω

best gigs ever

2008-03-28T11:43:00.021+02:00

Στην αλλαγή του χρόνου και εκεί γύρω στις 23.30 της 31/12 του 2007 (άκου τι θυμήθηκα τώρα) ήμασταν μαζεμένοι σε ένα σπίτι, άλλος προσπαθούσε να συνέρθει από τις μεσημεριανές ρακές, άλλος έψαχνε στο ψυγείο τί άλλο να φάει, άλλος έλεγε τις ίδιες ιστορίες ξανά, μάλλον για τον στρατό -τι κόλλημα κι αυτό, (και κανένας δεν άκουγε), οι περισσότεροι ήταν σωριασμένοι σε έναν καναπέ μπροστά από την ανοιχτή τηλεόραση που ανάθεμα κι αν θυμάται κανείς τι ακριβώς έδειχνε, φαντάζομαι τα κλασικά που δείχνουν εκείνη την ημέρα. Σε ανύποπτο χρόνο κάποιος σχολίασε ότι 'όπου να 'ναι μπαίνει', κάποιοι γύρισαν το κεφάλι, ίσα που το σημείωσαν, οι υπόλοιποι δεν ξέρω αν το πρόσεξαν. Κάποια στιγμή ήταν και ο Νικήτας στην τηλεόραση έλεγε τα δικά του, έναν ατελείωτο λόγο περί ανέμων και υδάτων, άκουσα μια φίλη να ενημέρωνει τον Ισπανό που φιλοξενούσαμε ότι αυτός είναι ο δήμαρχος. Πολύ που τον ένοιαζε τον Ισπανό, αλλά είχε γουρλώσει τα μάτια και μας κοιτούσε, κάτι έλεγε στα ισπανικά, μπορεί να μας έκανε και νοήματα, ίσα που θα πρέπει να είπε και στα αγγλικά κάτι, τον πήραμε χαμπάρι ότι κάτι θέλει να πει, υποψιάστηκε τι ένας φίλος και αναρωτήθηκε κι αυτός φωναχτά 'τί ρε? μπήκε?', κουνήθηκαν μερικά κεφάλια με απορία γύρω γύρω με κάποια έκπληξη κιόλας σαν να έγινε κάτι απρόσμενο, άλλος κοιτούσε το ρολόι να δει αν όντως είναι 00:00, άλλος ρωτούσε αν είπε ο Νικήτας 'καλή χρονιά', άλλος κοιτούσε από το παράθυρο αν φαίνονται τίποτα βεγγαλικά, και μετά από αυτή την μίνι αναστάτωση αποφάνθηκε κάποιος ότι θα πρέπει να μπήκε. Οπότε κανένα τέταρτο αφού μπήκε και ενώ είχαν ήδη αρχίσει να χτυπούν τηλέφωνα, είπαμε και εμείς τα χρόνια πολλά, ο Ισπανός μουρμούριζε μονάχος και γελούσε 'ano nuevo, big deal, greek style' και κάτι τέτοια και οι υπόλοιποι επιστρέψαμε σε μια κάπως πιο χαοτική κατάσταση με κάποιους να θέλουν να φάνε κι άλλο, με άλλους να ρωτάνε αν θα βγούμε, μερικούς να βρίζουν τα κινητά τους που δεν έβγαζαν γραμμή, αυτούς που σέρνονταν από τις ρακές να έχουν αποφασίσει ότι κανένα ποτηράκι ακόμα μπορεί και να τους στανιάρει αλλά προς θεού μη βγούμε έξω. Αν υπολογίσουμε και την διαφορά ώρας με τον πολιτισμένο κόσμο (sic), είχε φτάσει 1 η ώρα, και άρα μεσάνυχτα στη δυτ. ευρώπη οπότε έπεσε νέος γύρος τηλεφώνων, να 'ναι καλά η ξενιτιά, και μέχρι τις 2, όλοι είχαμε μισοφάει, μισοπιεί, είχαμε κάνει κανα 2 τηλεφώνηματα αλλά τα επόμενα άσ'τα για αύριο, είχαμε μισοαποφασίσει να ετοιμαστούμε για καμιά βολτά έξω, αλλά στην πραγματικότητα λυώναμε στους καναπέδες, ο Ισπανός που είναι πολυταξιδεμένος μας είχε πει -με παραδείγματα- πως γιορτάζουνε πανηγυρικά την Πρωτοχρονιά σε διάφορες άλλες χώρες, δεν δώσαμε σημασία, και έτσι ωραία και καλά περάσαμε εκείνο το βράδυ.

Βέβαια όταν επέστρεψα εδώ, δεν χρειάστηκε να περιμένω παρά κανα δυό μήνες+, για να ξαναγιορτάσω την νέα χρονιά, γιατί εδώ λένε χρόνια πολλά στις Απόκριες. Τις προηγούμενες χρονιές φυσικά και το είχα ακούσει αλλά νόμιζα ότι ήταν κανα δυό γραφικοί που εύχονται καλή χρονιά αποκριάτικα, αλλά φέτος μπήκα στο νόημα και είπα σε όλον τον κόσμο χρόνιαπολλά και με κάθε σφηνάκι που πίναμε μας ευχόμουνα καλή χρονιά. Για το ότι μπήκα στο κλίμα με τέτοια όρεξη φέτος, μπορεί να φταίει αυτό που έλεγα στα προηγούμενα σχόλια, ότι είχα την ατυχία να γιορτάσω την Τσικνοπέμπτη κάπου down under* όπου την υπέροχη αυτή μέρα (και νύχτα) διαλέγουν να την γιορτάσουν (και να την καταστρέψουν) ακούγοντας άσματα όπως το 'Πέρα, στους πέρα κάμπους, όπου να οι ελιές..'. Τελείως εκτός κλίματος δηλαδή, και έχω να πω ότι αν δεν μπορείτε, μην το γιορτάζετε. Κάτι τέτοια βλέπουν οι χαμουτζήδες, -κάτοικοι της πρωτευουσας της down under land-, και μας έχουν βάλει όλους που ζούμε εκτός, στο ίδιο τσουβάλι που το ονομάζουν 'επαρχία' οι άσχετοι, τι σχέση έχουμε εμείς εδώ με κάμπους και ελιές και μοναστήρια-666? Τέλοσπαντων, και μουσικά να το δεί κανείς το θέμα, ένοιωσα σαν να ήμουν σε φεστιβαλ πόλκας στο Milwaukee και την έκανα άρων άρων για να επιστρέψω εδώ, που σε ανtιστοιχία με τον πολιτισμένο κόσμο (sic), μου φάνηκε μετά το φεστιβάλ πόλκας στο Milwaukee, σαν να πηγαίνω στην Καλιφόρνια αλλά χωρίς την έρημο και την θάλασσα, μόνο τα βουνά και να είναι οι Calexico στους δρόμους να παίζουν live και παράλληλα να θυμίζει κάτι από την γιορτή της βασίλισσας στην Ολλανδία αλλά χωρίς το πορτοκαλί theme, στην τελική σαν να ήμασταν ξανά στην Guca, Σερβία, δηλαδή ότι πιο κουλ. Άσχετο, -Kosovo je Srbjia- συμφωνώ και επαυξάνω αλλά παιδιά την πατήσατε, σόρυ. Έχω ξεφύγει πολύ από το θέμα αλλά να κλείσω και αυτήν την παράγραφο λέγοντας ότι για μια ακόμη φορά περάσαμε πολύ ωραία ευχόμενοι ο ένας στον αλλον καλή χρονιά και γιορτάζοντας το. Αν δηλαδή το μέγεθος του πόσο καλά περάσαμε είναι ανάλογο του πόσες μέρες περάσαμε με πυρετό μετά στο κρεβάτι, τότε περάσαμε σούπερ.

Λοιπόν, να φτάσουμε επιτέλους σε αυτό που ήθελα να γράψω. Δεν λέω, ωραία και καλή η πρόσφατη αργία, διπλή γιορτή μάλιστα, -για το θρησκευτικό της μέρος, όσοι πιστοί προσέλθετε, ur business -για το ιστορικό της μέρος, σαν να αφορά και πάλι πιο πολύ τους down under, ήταν πιο κοντά στα πράγματα που έγιναν τότε ή έτσι με (sic) φαίνεται, -α και για το φαντασμαγορικό της μέρος και δη παρελάσεις, κλαπ, κλαπ, κλαπ και μπρρρρρ, ανατριχίλα. Ας παραδεχτούμε ότι η συγκεκριμμένη γιορτή ωχριά μπροστά στην Πρωταπριλιά, όπου οι ευκαιρίες για πανηγυρισμούς, γιορτές και ξανά ευχές για καλή χρονιά είναι περισσότερες. Δεν ξέρω πως ακριβώς θα φανταζόμουνα το περνάω-καλά και σε αυτήν την γιορτή, αλλά όπως και στις προηγούμενες θα έλεγα ότι θα έπρεπε να είναι κάτι ανάμεσα στο ότι-προκύψει, χύμα δηλαδή και μια χαρά περνάμε, και στο τρελό πάρτυ, που δεν είναι πάρτυ ακριβώς, αλλά ακόμη καλύτερα, είναι όλοι έξω και έχουν όλοι όρεξη. Συν το κατιτίς παραπάνω που προσφέρει η μέρα, μα κασμέρι το λέτε, μα φάρσα :/ ξενερώνεις και μόνο που την ακούς αυτή τη λέξη, τέλοσπαντων αυτό το κατιτίς της ημέρας που δεν μπορώ να το εκφράσω αλλά ευτυχώς αφθονούν οι ευκαιρίες για να συμμετέχετε και εσείς. Ενδεικτικά:

-Καζανακότουμπα 08, τραβάμε όλοι μαζί το καζανάκι συντονισμένα, μετατοπίζεται ο άξονας της γη, εναλλάσσονται για λίγο μέχρι και οι εποχές, για πολύ λίγο δηλαδή βρισκόμαστε στη θέση των down under (των αληθινών)? ουάου

-World Freeze Day 2008, ειδικά αν είστε χαμουτζήδες είναι καλή φάση γιατί είστε πολλοί, εμπνευστείτε από τους αληθινούς Down Under, που το έχουν ήδη οργανώσει.

-Ωπ τι βλέπω, κάτι κινείται και εδώ, άντε μην είστε ξενέρωτοι πάτε μια βόλτα.

'Εχετε μάλλον ακούσει αυτό που λένε για τις γιορτές 'Πάσχα στο χωριό, Χριστούγεννα στην πόλη'. Χαζομάρες. Χριστούγεννα στο χωριό και με γιαπράκια, Παραμονή Πρωτοχρονιάς στο σπίτι κι ας είναι όπου να'ναι, Απόκριες μακριά από την down under land (επίσης σίγουρα όχι Θεσσαλονίκη) και Πρωταπριλιά στην πόλη, γιατί είναι μέρα για τέτοια πράγματα που απαιτείται κόσμος πολύς. Για μια στιγμή κόλλησα και λέω, ωχ στεφάνι που θα κάνει ο κόσμος, αλλά μετά συνειδητοποίησα ότι αυτό είναι Πρωτομαγιά και εκεί δεν φτάσαμε ακόμα.

Να πω και κάτι άλλο? Να πω. Καλό το freeze day δε λέω και μπορεί όντως να έχει πλάκα, αλλά το καλύτερο που έκαναν ever οι Improvise Everywhere (και είμαι μέσα να το κάνουμε και εδώ anytime), ήταν σίγουρα το Best Gig Ever, που βρήκαν μια άσχετη μπάντα από το Vermont να παίξει live και κανονικά πήγαν πλήρωσαν μόνο 3 άτομα να δουν την συναυλία, που φυσικά θα ακυρωνόταν, αλλά ήρθαν και άλλοι 40 και χτυπιόταν κιόλας κανονικότατα, εντάξει μέχρι και το Rolling Stone ήρθε μετά, αλλά για την μπάντα εκείνη η συναυλία σίγουρα ήταν το Best Gig Ever, και επίσης σίγουρη είμαι ότι όσοι πήγαν πέρασαν τέλεια.

Εντάξει, as one can see, μάλλον στάνιαρα από την γρίππη και μου επέστρεψε η όρεξη. Pheww.

*για το down under, θα γίνει ξεχωριστό post

rock the casbah

2008-03-24T23:26:00.004+02:00

Artois: "Aυτό το ραδιόφωνο έγινε για όσους δεν χορταίνουν τους συγκεκριμένους σε απλή μπλογκοέκδοση; Σούπερε ταλεντάρες βρε παιδί μου οι μπλόγκερς! Μαζί και ποιητές και κριτικοί, και φιλόσοφοι και δημοσιογράφοι και διανοητές και δι τζέις, και παρουσιαστές... Όλα σε μία συσκευασία. Μόλις κάνουν και θίασο, πες μου πού θα παίζουν να κόψω εισητήριο πλατεία." (από το MantalenoBlog)

radio casbah

cullo inquieto

2008-03-05T09:01:00.004+02:00

soulsurfing @ flickr

Καμιά φορά λες για πλάκα 'θα τα παρατήσω όλα να πάω να μείνω εκεί'. 'Οπου 'εκεί' είναι το πλέον άσχετο μέρος και απορείς και εσύ πώς σου ήρθε. ..Καλά θα ήταν, απαντάνε οι γύρω, γιατί κατά τ'άλλα τι να πας να κάνεις 'εκεί'. Καλά θα ήταν, λες και εσύ, και πιστεύεις ότι στην πραγματικότητα όντως τί να πας να κάνεις εκεί, δεν έχει τίποτα. Επειδή έχουμε πολύ γέλιο σαν άνθρωποι, κάποια πράγματα μας γίνονται εμμονές. Και τι καλύτερη στιγμή να τις εμφανίσουμε, από όταν μόλις γνωρίζουμε κάποιον. (! Tactic known as you really freak out people at the beginning so it can just go smoothly from there on). Γνωρίζοντας έτσι πριν απο πολύ καιρό μια κοπέλα και εκεί που τα λέγαμε, τι κάνεις εσύ, εγώ τι κάνω, κτλ, το πέταξα. Μάλλον δεν το πέταξα, αλλά μου βγήκε, ασυνείδητα και τελείως αβίαστα. Ότι εγώ δλδ λέω να τα παρατήσω όλα (σιγά τα όλα, αλλα τεσπα) και να πάω να μείνω 'εκεί'. Προβληματίστηκα μόνο όταν μου απάντησε 'αλήθεια?' γιατί και στα σοβαρά φάνηκε να με παίρνει, και καλή ιδέα θα πρέπει να της φάνηκε. Μάλλον μουρμούρισα κάτι του στυλ 'ξερω γω'. Ρε λες? σκέφτηκα πολύ αργότερα. Μπα, ξανασκέφτηκα και η ιστορία ξεχάστηκε για περίπου ένα χρόνο. Και βέβαια δεν ξεχάστηκε, ούτε θάφτηκε. Όταν ήρθε μια ευκαιρία, όσα 'μπα' και όσα 'δε νομίζω' να είχα πει, όλα εξαφανίστηκαν, σαν να μην υπήρξαν ποτέ, μπορεί και ένα ηλεκτρικό ρεύμα να διαπέρασε την ραχοκοκκαλιά μου (μα κάτι φράσεις που χρησιμοποιεί ο κόσμος), μου κόπηκε και λίγο η ανάσα γιατί ήταν σαν ν' απευθυνόταν σε μένα αυτό που είδα και το βράδυ πριν ξεκινήσω το ταξίδι για να πάω να δω τι γίνεται, δεν μπορούσα να κοιμηθώ. Having said that, όλοι ξέρουμε ότι πιό προβληματισμένος γυρνάς, παρά πας. Και έτσι εγένετω.

something fuzzy I - la macedonija

2008-02-20T12:00:00.003+02:00

davyjonesfx@flickr

Ελλάδα δεν είναι μόνο η Αθήνα, και Μακεδονία δεν είναι μόνο τα Σκόπια, οπότε καλά είναι λέω εγώ να μην λέμε Σκόπια ολόκληρη τη χώρα γιατί και εδώ και εκεί (βόρεια) και παρέκει (βουλγαρία στην άκρη-άκρη) Μακεδονία είναι, απορώ πως δεν βγήκε κανένας δικός μας να πει να την λέμε όλη αυτή την περιοχή Θεσσαλονίκη. Τελοσπάντων, χαμός γίνεται από Μακεδονίες και προσωπικά είμαι πολύ περήφανη αν η Μακεδονία είναι ένας όρος και καλά πολυσυλλεκτικός, με όλη την ελληνικότητα που αυτό εμπεριέχει, εννοείται. Αυτός πια ο Μ. Αλέξανδρος δεν ξέρω αν απλώς ήταν ένας επαρμένος νέος αλλά ένα τέτοιο όραμα λένε ότι είχε και η γειτονική μας χώρα κάπως έτσι είναι ή προσπαθεί να είναι. Απλά νομίζω ότι με το σύνθημα 'η Μακεδονία είναι μία και ελληνική' της αρνηθήκαμε (της ευρύτερης Μακεδονίας -γεωγραφικά, ιστορικά και πολιτιστικά) δύο πολύ βασικά στοιχεία. Πρώτον, την πολυσυλλεκτικότητα της και δεύτερον ακυρώσαμε την ελληνικότητα της, ναι ναι, έχω σοβαρές επεκτατικές τάσεις και βλέψεις και μεγάλη ιδέα για το τι σημαίνει ελληνικότητα - προσαρμοστικότητα ανάμεσα σε πολλά άλλα). Και όσοι επιμένουν να το φωνάζουν αυτό το σύνθημα νομίζω θα πρέπει να είναι λίγο ανθέλληνες και ξενοφοβικοί. Τελοσπαντων ας βρούνε κάποιο σοβαρό όνομα να την λέμε, γιατί το σημερινό είναι σαν να λέμε FIR Athinwn. Ένας έλληνας κύριος μου είπε ότι πήρε ταξί από τα σύνορα και είπε στον ταξιτζή να τον πάει στα Μπιτόλια. Η γιαγιά του ήταν από τα μέρη και είχε συνηθίσει να την λέει έτσι την πόλη. Ο ταξιτζής παραξενεύτηκε που την λέει έτσι, ο ίδιος μουσουλμάνος και τουρκόφωνος, Μοναστέρ την έλεγαν στην οικογένεια του και έτσι επιμένει να την λέει και αυτός. Τέλοσπαντων για το ίδιο μέρος λέγανε. Έχουμε χάσει μήπως την πίστη μας στη δύναμη της ελληνικότητας μας? Είμαστε λίγο κομπλεξικοί? Να οχυρωθούμε λέω εγώ καλύτερα και να φωνάζουμε είναι όλα δικά μας, είναι όλα δικά μας, μην τυχόν και δεν έχει καταλάβει κανένας μορφωμένος άνθρωπος ότι ο ελληνικός πολιτισμός είναι σημαντικός και κάνουν ντου οι δυό χούφτες λαοί που ζουν στην γειτονική χώρα και μας τον κλέψουν.

something fuzzy III - breaking away and into reality

2008-02-20T11:57:00.002+02:00

thomas hawk @ flickr

Δεν μπόρεσα ποτέ να εκτιμήσω το θέατρο. Όταν χαμηλώνουν τα φώτα και ανοίγει η αυλαία με πιάνουν τάσεις φυγής, κάπως ασφυκτιώ, η θέση μου φαίνεται άβολη. Τα φανταχτερά σκηνικά δεν ταιριάζουν σχεδόν ποτέ σε μια αξιόλογη παράσταση, τα αφαιρετικά σκηνικά έχουν πολλά να ζηλέψουν από όλες τις άλλες τέχνες, ζωγραφική, αρχιτεκτονική, ακόμη και ποίηση, τα καλύτερα σκηνικά είναι αυτά που είναι ή φαίνονται ανύπαρκτα. Το ότι οι ηθοποιοί πρέπει να μιλάνε δυνατά για να ακούγονται κάνει το λόγια τους να ακούγονται με κάποιο στόμφο. Οι δραματικές σκηνές μου φαίνονται στην καλύτερη περίπτωση πρόβες για κάτι πιο αληθινό, οι κωμικές απλώς όχι και τόσο αστείες ή σπάνια τόσο μαύρες όσο θα άρμοζε στην γκροτέσκ αισθητική που ένας θεατρικός χώρος νομίζω ότι αποπνέει. Καλά δεν έχω πάει στα Λονδίνα να δω θεατρική παράσταση, μπορεί να μου άρεζε, αλλά αν πήγαινα στο Λονδίνο, σιγά μην πήγαινα να δω θεατρική παράσταση, είναι η αλήθεια. Δύσκολα μπορώ να εκτιμήσω το υποκριτικό ταλέντο. Η μάλλον, να το παρακολουθήσω σε μια παράσταση πχ. Κατά κάποιο περίεργο τρόπο, εμείς οι πολλοί που δεν μπορούμε (?) να υποκριθούμε μια ευρεία γκάμα ρόλων όπως ένας καλά εκπαιδευμένος ηθοποιός μπορεί, μάλλον δεν ζούμε και την πραγματικότητα στο μέγιστο της, μάλλον δεν μπορούμε τον ίδιο μας τον εαυτό να κοιτάξουμε ειλικρινά, μάλλον ζούμε μια απάτη που η απόλαυση του να παρακολουθούμε θέατρο επιβεβαιώνει και αυτό είναι ένα ανθρώπινο χαρακτηριστικό μεν, απεχθές δε. Κατά περίεργο τρόπο αυτό δεν το νοιώθω με τον κινηματογράφο και για να πω κάτι ακόμη πιο άσχετο που μου ήρθε τώρα νομίζω ότι πια οι συλλογικές φαντασιώσεις, επιθυμίες, αγωνίες δεν αποτυπώνονται καλύτερα πουθενά αλλού παρά σε αμερικάνικες σειρές τύπου lost, prison break, heroes κτλ. Η απομόνωση, η ανάγκη για αλληλεγγύη, η δύναμη του εγώ, κτλ κτλ η υπέρβαση τέλοσπαντων μια ασφυκτικής πραγματικότητας, όλα εκεί. Καλή η διαχρονικότητα των κλασσικών έργων και χρειάζεται αλλά να θυμόμαστε και το τώρα καμιά φορά.

something fuzzy IV - the video

2008-02-20T11:56:00.000+02:00

Πολύ μου άρεσαν!

anything to declare?

2008-02-04T09:32:00.000+02:00

nothing at all

maybe i just want to fly

2008-01-24T09:54:00.001+02:00

Ένα πράγμα που με ξενίζει στα χιονοδρομικά είναι ότι πολύ συχνά ακούγεται δυνατά μεταξύ άλλων ρέγκε μουσική από τα ηχεία. Με ξενίζει, όχι γιατί προφανώς δεν είμαστε στην Καραιβική/Τζαμάικα/whatever, αλλά ίσα ίσα γιατί μια χαρά πάει και η ρέγκε με το χιόνι. Βέβαια, μπορεί να ήταν που εγώ είχα ενθουσιαστεί για την υπέροχη, πεντακάθαρη, χωρίς αέρα μέρα που πετύχαμε προχθές και ότι και να μου έβαζαν ...θα χόρευα. Όπως έχω ξαναπεί, θάλασσα, καλοκαιράκι, κτλ, φακ ιτ, όχι ότι δεν μου αρέσουν αλλα οκ δεν μου λείπουν κιόλας όσο έχουμε χειμώνα, ούτε ανυπομονώ ιδιαίτερα πότε θα ξαναέρθουν, θα χαρώ τότε για αυτά. Προς το παρόν έχει ξαπλώστρα μέσα στα χιόνια, ο ήλιος να χτυπάει ανελέητα και κανένα σαλέπι να ταιριάζουμε με το κλίμα γύρω, και να χαζεύουμε τον κόσμο. Φαεινή ιδέα φίλης -να πάμε στη Σκανδιναβία στα χιονοδρομικά, ή και στο δρόμο, γιατί όχι? να πουλάμε σαλέπι, θα ρωτήσω τον Σουηδό επί του θέματος-. Φαεινή ιδέα δικιά μου, να (ξανα)κάνω σκι.

Αν κάποιος δεν ξέρει σκι και με δει να κάνω, θα πει ότι ξέρω να κάνω. Αν κάποιος ξέρει, θα πει ότι δεν ξέρω. Και κάπως έτσι ορίζεται μέσα στη θολούρα, το επίπεδο μου σε αυτό το τόσο ωραίο άθλημα. Αν προσθέσουμε ότι ένα ατυχηματάκι πριν τρία χρόνια με άφησε εκτός των ...αγωνιστικών πιστών τους προηγούμενους χειμώνες, ή τελοσπάντων διέκοψε (άδοξα) την λαμπρή μαθησιακή (:-?) πορεία μου, τότε τα πράγματα είναι ακόμη πιο θολά. Αλλά επιτέλους, το πόδι δεν έχει κανένα πρόβλημα και με μεγάλη χαρά φόρεσα μπότες, πέδιλα, μάσκες, γάντια, κτλ και πήγα πρώτα χαμηλά να δω αν θυμάμαι τίποτα. Λίγο διστακτικά στην αρχή, πιο άνετα σε λίγη ώρα, το ευχαριστιόμουνα και φυσικά προσπαθούσα να αγνοήσω την (διαολική) φωνούλα στο μυαλό μου που μου έλεγε να πάω στην κορυφή. Δεν είμαι σίγουρα φαν των extreme sports, απλώς να ευχαριστιέμαι θέλω, άσε που από τα ηχεία ακουγόταν ένα τραγούδι της kate havnevik (!!!!), κοινώς, μια χαρά περνούσα. Και ας γνωρίζω πολύ καλά ότι μόνο αν πας στην κορυφή και κατεβείς, θα μάθεις καλά. Αλλά δεν βαριέσαι, σκέφτηκα, και χτύπησα άνετα ένα τρίωρο να τσουλάω στα χαμηλά. Ρε σεις, αυτοί οι εκπαιδευτές σκι δεν έχουν αλλάξει στυλάκι καθόλου ε? Το ίδιο μακρύ, ημίξανθο μαλλί, ο ίδιος βαθμός μαυρίσματος, το ίδιο γυαλί ηλίου, ρε όπως τα άφησα, έτσι είναι. Α, με μια μικρή λεπτομέρεια. Περισσότερος κόσμος ξέρει σκι. Επιτέλους δηλαδή, δίπλα τα έχουμε τόσα χρόνια. Σαν να σου λέει νησιώτης, ότι δεν ξέρει να κολυμπάει.

Τελοσπάντων, μπορεί να μου πήρε λιγότερο και από ένα δευτερόλεπτο να το αποφασίσω, όταν ο τύπος στα μικρά λιφτ με ρώτησε γιατί δεν παίρνω το άλλο λιφτ να πάω να κάνω σκι επάνω. Ε, για να το λέει αυτός, που τόσους βλέπει κάθε μέρα, κάτι θα ξέρει, δίκιο έχει, σταμάτησα να σκέφτομαι και ένα λεπτό αργότερα περίμενα στη σειρά να ανεβώ στην κορυφή. Το λιφτ είναι πολύ ωραία φάση γιατί με τελείως ξεκούραστο και ευχάριστο τρόπο βλέπεις σιγά σιγά να σου αποκαλύπτεται το τοπίο γύρω και σου κόβεται η ανάσα από το πόσο όμορφα πραγματκά είναι. Δεν είναι τυχαίο το ότι ενώ θα έπρεπε να κατεβώ νωρίτερα και σε πλαγιά με χαμηλότερη κλίση, δεν μου πέρασε καν από το μυαλό και συνέχισα να χαζεύω γύρω μου τις κορυφές που φαινόταν όλο και πιο καθαρά. Και όταν τελείωσε η βόλτα, ήμουν στην κορυφή. Πολύ κοντά στον ήλιο, όλα, μα όλα άσπρα, κάτασπρα, πεντακάθαρη ατμόσφαιρα, ο Όλυμπος να φαίνεται στο βάθος, hell, η μισή Ελλάδα να φαίνεται (αν εξαιρέσεις την Πελλοπόνησο και κάτι άλλα άγνωστα στον κόσμο μέρη) και εγώ να νοιώθω θεά.

Μέχρι που κοίταξα κάτω και είδα μια πλαγιά που μου φαινόταν κυριολεκτικά κάθετη, άσε που είχε και δέντρα εδώ κι εκεί και συνειδητοποίησα ότι όχι μόνο σκι δεν ξέρω, αλλά επιπλέον είμαι κουρασμένη, και αν ήταν να κάνω την υπέρβαση σήμερα και να κατεβώ από την κορυφή, απλά δεν μπορούσα. Φρίκη και απορία που δεν κόβουν τα δέντρα και δεν ισιώνουν λίγο την πλαγιά όταν κάνουν πίστες. Κοίταξα ξανά γύρω μου την θέα, μπας και νοιώσω πάλι θεά, αλλά με το που ξανακοίταξα κάτω, μου κόπηκαν τα γόνατα, που έτσι κι αλλιώς κομμένα ήταν από την κούραση. Φυσικά να βγάλεις τα πέδιλα και να περπατήσεις δεν γίνεται με τέτοια κλίση, κάθισα κάτω και άρχισα να σκέφτομαι εναλλακτικές. Είδα και απόειδα, ρωτησα έναν κύριο που μόλις είχε ανέβει αν υπάρχει πιο εύκολος δρόμος, -μπαααα, μου είπε, γελώντας, πήγαινε σιγά, -καλά τα λες, σκέφτηκα. Ξανακάθισα κάτω, ξανασκέφτηκα και αποφάσισα ότι αντί να σκέφτομαι εναλλακτικές, να το πάρω απόφαση και να κατεβώ.

Προς μεγάλη μου έκπληξη έκανα τα πρώτα ..20 μέτρα άνετα, μετά με προσπέρασε ένα μπουλούκι 16ηδων με snowboard, τρέχοντας με ιλλιγιώδη ταχύτητα, ξεφωνίζοντας με χαρά ότι θα σκοτωθούν, "kool, και εγώ" σκέφτηκα, μετά είχα πάρει πολύ φόρα, μετά είπα να μην φρικάρω αφού ακόμη ισορροπούσα, μετά ίσα που γλύτωσα σύγκρουση με ένα δέντρο, μετά είχα πάρει ακόμη περισσότερη φόρα και δεν υπήρχε χώρος για να στρίψω και μετά αποφάσισα ότι το να πέσω είναι η μόνη επιλογή που είχα και τουλάχιστον 100 μέτρα έτσι κι αλλιώς θα έπρεπε να είχα κάνει. Το σκηνικό επαναλήφθηκε κανα δυό τρεις φορές ακόμα, σταματώντας ανάμεσα για κανένα 20λεπτο μέχρι να ξαναβάλω το πέδιλο που μου έφυγε και λίγο πολύ κατέληξα να κάθομαι εξουθενωμένη, ιδρωμένη, διψασμένη, και τελείως απελπισμένη κάτω από ένα δέντρο, με το μεγαλύτερο μέρος της πλαγιάς ακόμη μπροστά μου και έτοιμη να αρχίσω να φωνάζω ΧΕΛΠ, ΧΕΛΠ, για να με ακούσουν κάτι αυστραλοί δίπλα που έκαναν τούμπες στην ακόμη πιο απόκρυμνη πλευρά του βουνού, αλλά ντράπηκα, άσε που έμεινα να απορώ αν έχει χιονοδρομικά η Αυστραλία. (Ναι, Αυστραλία είπαν, όχι Αυστρία)

Κάποια στιγμή θα με βρούνε, σκέφτηκα και ξάπλωσα κάτω από τον ήλιο και σκεφτόμουνα τι ωραίο μαυρισματάκι θα κάνω αν δεν καώ. Και φυσικά με βρήκανε οι δύο φίλοι μου που είχανε έρθει μαζί μου αλλά είχαν πάει για ορειβασία στην κορυφή με κάτι παπούτσια με καρφιά και κάτι τέτοια περίεργα, crazy people eh? Και ευτυχώς κατέβαιναν από την μεριά του βουνού που ήμουν και εγώ και με μάζεψαν, τους φόρτωσα και τα πέδιλα κατά το βοήθα-με-να-με-βοηθώ να-κατέβω-το-βουνό και κατέβηκα στα χαμηλά όπου τα ξαναφόρεσα και έκανα σλάλομ σε 5% κλίση πουλώντας μούρη στους αρχάριους, oh yeah, για λίγα λεπτά πριν πάω και σωριαστώ σε μια ξαπλώστρα.

Στην ξαπλώστρα φυσιολογικό ήταν να αναλογιστώ ότι δεν χρειάζεται να παιδεύομαι, μια χαρά είναι και η εκδρομή, ακόμη και αν δεν κάνεις σκι ή οκ να κάνεις μέχρι εκεί που σε παίρνει, αλλά δεν αναλογίστηκα το φυσιολογικό, typical me. 'Oλη τη βδομάδα δεν μπορώ να κοιμηθώ από την ευτυχία που νοιώθω όταν σκέφτομαι ότι θα καταφέρω να την κατεβώ την πλαγιά. Όχι κάποια στιγμή αόριστα. Σε δυό μέρες, ακριβώς. Yeah. Βουνά και χιόνι. YEAAH. And gonna live forever.

(Η φώτο είναι από την κορυφή αλλά την βρήκα στο ίντερνετ, κάπου την έβαλε ένας τύπος, thank you τύπε)

a little ping of happiness

2008-01-09T21:10:00.000+02:00

petervanallen@flickr

There's some deep part of your brain that instinctively wants to make connections with other human beings. Even when you do something as superficial as click a button on a website to confirm that somebody you've already known for ten years is your friend, that bit of your brain experiences a little 'ping' of happiness. This is why social networks like Friendster, MySpace and Facebook work. Once they've tricked you into signing up, you have to find everyone else you know who is also on the service and connect to them. When you run out of people to connect to, you have to tell everyone you know to get an account so you can connect to them again. Because it's fun. And it's fun because people are fun, even if they're people you see every day, and have no need to interact with over the Internet. Eventually you run out of real friends to add. At this point you have three options:

1. Find some other feature of the site to keep you logging in
2. Gradually lose interest, returning every month or two to see if anyone else has added you
3. Radically lower your standards

-- Charles Miller, "On Social Networks" (Sept 14, 2007)

2k8

2008-01-04T11:09:00.000+02:00

photo by g. karamanis @flickr

το 2007 δεν αρρώστησα σχεδόν ούτε μια φορά - ανέβηκα σε λίγες ώρες από την έρημο στη χιονισμένη κορυφή ενός βουνού - πέρασα τουλάχιστον έναν μήνα κλεισμένη μέσα να διαβάζω ωραία βιβλία - ξαναβγήκα - έπαιξα κρυφτό στις κατακόμβες ενός παραμυθένιου κάστρου - ήμουν στη θάλασσα όταν όλοι είχαν φύγει - έστειλα πολλά sms, παραδόξως λιγότερα emails, έγραψα ένα γράμμα (!) - κατέβασα πολλή μουσική και δεν την έχω ακούσει όλη ακόμη - χτύπησα με το αυτοκίνητο - δεν πήγα και πάλι ισλανδία, και δεν πειράζει λέμε - στους καύσωνες προσπάθησα να κάνω πισίνα το μπαλκόνι - την ανατολή του ηλίου την είδα τουλάχιστον καμιά δεκαριά φορές, είτε γιατί γυρνούσα απ' έξω, είτε γιατί ταξίδευα, είτε γιατί με ξύπνησαν για να την δω - απάντηση σε ένα σωρό αιώνια ερωτήματα φυσικά και δεν βρήκα - παραδόξως υπήρξε και μια αρκετά μακριά περίοδος που πήγαινα για τρέξιμο - το καθαρό μυαλό μετά και η ηρεμία της αναπνοής είναι από τα καλύτερα πράγματα που έχω ζήσει - σιχαίνομαι τις φωτογραφίες και όμως από αυτή τη χρονιά έχω τουλάχιστον μια που μου αρέσει και την χαζεύω - χάθηκα επίτηδες ή όχι σε γειτονιές πολλών ξένων πόλεων - με πήρε ο ύπνος στην άκρη μιας λίμνης τυλιγμένη με την κουβέρτα - είδα από κοντά έναν από τους αγαπημένους μου πίνακες και δεν μπορούσα να ξεκολλήσω - μια γύφτισσα προσπάθησε να μου μάθει να χορεύω όπως αυτή - πολλές φορές βαρέθηκα, ξενέρωσα, νευρίασα και είχα πάντα κάπου να γκρινιάξω - γέλασα όταν βρήκα τάπερ με φαγητό κρεμασμένα έξω από την πόρτα μου - αγάπησα ακόμη περισσότερο ότι ήδη αγαπώ - μας έπιασε βροχή και αντί να φύγουμε καθίσαμε κάτω από ένα δέντρο - τα μαλλιά μου έχουν μακρύνει λίγο ακόμη - πέρασα ώρες μόνη μέσα στην μούγκα φαινομενικά να χαζεύω τον τοίχο, στο μυαλό έκρηξη - πέρασα ώρες με παρέα και πάλι στην μούγκα και ήταν απολαυστικότατο - πέρασα ώρες να μιλάμε ή όχι - έφαγα πολύ παγωτό σοκολάτα και βύσσινο - και πολλά, πάρα πολλά άλλα, μερικά λεπτομέρειες που μπορεί να ξεχάσω δυστυχώς, μερικά καθόλου λεπτομέρειες που δεν είναι καν ο χώρος εδώ για να τα γράψω

και τις τελευταίες μέρες ήρθαν από παντού και ο καθένας με την ιστορία του - είμαι ...περήφανη για όλους και μπορώ να πω τυχερή που τους ξέρω - κοιμηθήκαμε ελάχιστα, ήπιαμε/φάγαμε πολύ και ναι χορέψαμε - μπήκα σε ένα σπίτι και κάπου τον ξέρω αυτόν τον τύπο σκέφτομαι ξανά και ξανά - παντρέψαμε μια φίλη - τα χαρτάκια για τα τσιγάρα τα κολλήσαμε στο μέτωπο - με τα φωτάκια από το ικεα τυλιχτήκαμε και βγήκαμε έξω - έξω από το σπίτι περίμενα μέσα στο κρύο μπας και ξεράσω εκεί για να μην γίνω ρεζίλι μετά μέσα - δύο κοπέλες που δεν γνώριζα με τράβηξαν να χορέψω μαζί τους στο δρόμο - μια κοπέλα που παραθερίζαμε μαζί όταν ήμασταν μικρά με αναγνώρισε - έχουμε όλοι ερωτευτεί συμπεράναμε, σιγά το δύσκολο, αλλά ναι καταφέραμε να το κάνουμε και αυτό και επιβιώσαμε - ήμασταν πτώματα, σβήσαμε τα φώτα και μείναμε να μιλάμε μέχρι το πρωί - ο κόσμος κατα βάση πιστεύω ότι ακολουθεί τα όνειρα του ή τέλοσπάντων εμείς διαλέγουμε πολλά πράγματα άσχετα με το τι μας έχει συμβεί - ορμήξαμε σε ένα ζαχαροπλαστείο αργά το βράδυ όταν άνοιξαν τις πόρτες για χάρη μας και μόνο - τι θα γράψεις μετά από όλα αυτά αναρωτήθηκε ένας φίλος - ότι είμαστε ευτυχισμένοι

το 2008 just has to compete with all that,
καλή χρονιά σε όλους

the longing feeling one gets

2007-12-26T23:01:00.004+02:00

κατά τ' άλλα, γιαπράκια*, κρασί, και σπίτι και παρέα που μου έλειψε και μουσική, πολλή μουσική
*με αρμιά
the budos band - up from the south

and the party just continues :-)
mgmt - electric feel

απλώς

2007-12-21T16:45:00.000+02:00

Κόλιαντα μπάμπου , κόλιαντα
κι μένα κουλιαντίνα

Σαν δε μου δίνεις κόλιαντα
δώσ' μου ένα κουρίτσι

-Και τι του θέλεις γάιδαρι
του ξένου του κουρίτσι;

-Να να του φιλώ, να του τσιμπώ,
να μι ζισταίνʼ τις πλάτες

Mωρ καλή νοικούκυρα
που δεν ανοίγς την πόρτα

Kι κατσαρώνεις τα δαυλιά
Kι κατουράς τις στάχτες

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!!!

thanx to zouri, πάμε όλοι μαζί:

«Κόλιαντα, μπάμπου μ’, κόλιαντα

κι μένα κουλιαντίνα».

Πόσα στου νού μ’ δε μ’ ίφιραν

σαν τάκσα, αρά Ντίνα!

Θυμήθκα, όταν πάιναμι

κι ιμείς όλ’ η παρέα

Πόσου καλά μας φαίνουνταν

τα κόλιαντα κι ουραία

Μέρις τα καρτιρούσαμι

κι είχαμι στου νού μας

σι ποιο σπίτ’ θα πάιναμι

γνουστά του καθινού μας.

Κι η μέρα όταν έφτανιν,

π’ του βράδ’ χά να τα πούμι

που ποιο σπίτ’ θ’ αρχινούσαμι

κι που θ’ ανταμουθούμι.

Όν’ τ’λ’ νύχτα δεν κοιμούμασταν.

Γυρνούσαμι στου στρώμα!

Θαρρούσαμι ξημέρουσιν.

Σκουτάδ ήταν ακόμα!

Απ τα ιννιά μισάνυχτα

μας έγλιπις στου δρόμου.

Στου χέρ’ τουν τσιώκου είχαμι

κι του σακκούλ’ στουν ώμου.

Τα τ’φάνια δεν μας τρόμαζαν,

οι παγουνιές τα χιόνια!

Τραγδούσαμι, γιλούσαμι,

-ιφτυχισμένα χρόνια!!!-

Οι πόρτις όλις έτριζανα

πού του τάκα – τάκα.

Κι αν πουθινά δεν άνοιγαν

χπούσαμι μι τα’ τζιουμάκα.

.Αλλοίμουνου αν δεν άνοιγαν!!!

Απού του χτύπα – χτύπα,

τσιώκ’ κι τζιουμάκις θάνοιγαν

σην πόρτα καμμιά τρύπα.

Μα ου κόσμους μας πιρίμινιν

κι απού νουρίς ξυπνούσιν.

Μας άνοιγιν, μας δέχουνταν

κι μας φιλουδουρούσιν.

Καρύδια, μήλα, κάστανα,

κόλιαντα ζυμουμένα,

όσα η χούφτα έπιανιν

έδουναν στουν καθένα.

Στου Βαμβακά μας έδουκαν

κι μανταρίν’ θυμούμι.

Τα γέλια που μας έπιασαν

ακόμα τ’ αδουκιούμι.

Πώς άραγις να τρώγιτι

καθένας μας ρουτιούνταν;

Μι ν πέτσα ου Λιόλιους τώφαγιν

κι γλύφουνταν κι φτυούνταν!

Κι μι του δίκιου τ’. Άγνουστου

ήταν αυτό του φρούτου.

Σην Κόζιαν’ τότι τούξιραν

αυτοί πούχαν τουν πλούτου!

Κι τα σακκούλια γιόμουζαν

κι ιμείς καμάρουνάμι!

Μ’ απου καμμιά φρα τύχινιν

κι άσχημα ν πάθινάμι.

Γιατί οι τρανοί μας έστηναν

ιτότι καραούλια

κι ούτι τσιώκουν μας άφιναν

κι ούτι τα σακκούλια!

Τι άλλου απ’ τα κόλιαντα

να αδουκθώ ρα Ντίνα;

Που να τραγδίσου ντρέπουμαν

κι ίλιγα ισένα αρχίνα;

Στου μοίρασμα π’ τσακώθκαμι

μια φρα κατά του Δόκου

κι χίρσαμι να χτπιούμαστι

κιά οι δυό μας μιν του τσιώκου;

Σι λίγου όμως τα’ αστόησαμι

κι είπαμι κι μπέντια,

-τότι τα μαλώματατα

είχαμι για γλέντια!

-20

Σ’ όλα τα σπίτια ίλιγιν

πώς έχ’ Τζιτζίκου ου Μήκας

κι είκουσ’ μαμάννις μέτρησα

να λέει πώς έχ’ ου Τζήκας!

Κι ξένις πόρτις χπούσαμι

μα τόχαμι στου νού μας

μην τύχ’ κι αστουχήσουμι

να πάμι σπίτ’ τ’ νουνού μας.

Γιατί ικεί μας έδουναν

ιτότι κι παράδις,

ινώ οι άλλ’ δεν έδουναν

ικτός απ’ τς αρχουντάδις.

Μι τς ώρις πιρπατούσαμι!

Όλ’ ν Κόζιαν’ ν αλώντζάμι!

Ψόφχ’, σκουτουμέν’ γυρνούσαμι

στου στρώμα έπιφτάμι.

Κοιμούμασταν κι στ’ όνειρου

κι πάλι ίγλιπάμι,

ότ’ πρέπ’ να ανταμώσουμι

στα σούρβα για να πάμι!!!

white

2007-12-20T12:34:00.000+02:00

χιόν'
ο χιόν'
πούντο το χιόν'?
:)

till the 19th of Jan

2007-12-17T11:22:00.003+02:00

Μπήκα στο κλίμα των γιορτών και είμαι σούπερ ευτυχισμένη και δεν καταλαβαίνω αυτούς που λένε ότι τους πιάνει μελαγχολία τέτοιες μέρες, άσε που έχει χιονίσει κιόλας, να χθες το βράδυ παίζαμε χιονοπόλεμο στο δρόμο, μετά από κάποιες μπίρες φυσικά. Αλλά σούπερ, ε? Παράλληλα συνέβη και ένα ακόμη συγκλονιστικό γεγονός το οποίο με κράτησε μακριά από το ίντερνετ. Ενώ είχα αποφασίσει ότι δεν θα ξαναδώ αμερικάνικη σειρά γιατί κολλάω και χαζεύω και στο τέλος, δλδ περίπου στο season 3, τρως και ξενέρωμα με το πως εξελίσσεται η ιστορία και λες άι στο διάολο και από πάνω, τελικά την πάτησα. Το απέφυγα μια, δυό, ε κάποια στιγμή το πήρα και το είδα. Prison break, ναι πίσω από τον κόσμο, θυμήθηκα τώρα να το δω και εγώ. Σε δυό βδομάδες, και πάνω κάτω 8-12 επεισόδια την ημέρα, πολύ ξενύχτι, και αγωνία, έχω φτάσει τον υπόλοιπο κόσμο και όοοοοοολοι μαζί τώρα περιμένουμε τη συνέχεια του season 3. Νταξ' τι να πω. Αφήστε τα κουλτουριάρικα στην άκρη, this is great entertainment, αφήστε τις αναλύσεις στην άκρη, όλα τα λεφτά οι σεναριογράφοι, θεός ο scofield, ηθοποιάρα ο t-bag, και επειδή χθες μια φίλη μου είπε ότι καλά μιλάμε για άλλο budget, γι' αυτό κάνουν και τέτοιες σειρές εκεί....νταξ' άλλο budget, αλλά it really takes more than that. Γι' αυτό δεν κάθομαι τώρα να αναλύσω ούτε πως αποτυπώνεται το collective imagination σε τέτοιες σειρές, ούτε πως στην συγκεκριμμένη γίνονται πολύ insightful αναφορές σε ταξικές διαφορές, στο ρόλο της θρησκείας, τη σημασία της οικογενείας για τους αμερικανούς, κτλ κτλ γιατί πρώτον, οι Έλληνες έχουν μείνει λίγο πίσω στο να κατανοούν την σύγχρονη αμερικάνικη κουλτούρα, δεν την ξέρουν, και δεν θέλουν να την μάθουν, κολλημένοι μια ζωή (όσο ζω και θυμάμαι εγώ τουλάχιστον) σε αναχρονιστικούς αντι-αμερικανισμούς, έχουν χάσει ακόμη και το νόημα αλλά και τα επιχειρήματα για αντί-λογο οπότε άντε γεια, και δεύτερον, νταξ' μια σειρά είναι που για σειρά καλογυρισμένη είναι, παίζει ένας τύπος που είναι πολύ, πολύ, πολύ hot, ενδιαφέρον και εκπλήξεις για να σε κρατάει έχει ένα σωρό και επειδή there are only so many hours one can spend playing with the snow outside, τις υπόλοιπες ώρες, μέσα, καναπές + κουβερτούλα και michael scofield και γουστάρουμε, οκ? Bliss :)

six feet under

2007-11-24T19:44:00.000+02:00

Μόλις γύρισα από μια μεταθανάτια εορτή, κοινώς μνημόσυνο, και πριν προλάβετε να συλλυπηθείτε να πω ότι δεν πειράζει, η εκλιπούσα και αγαπημένη ήταν και κασμερτζού και πολλά χρόνια έζησε, οπότε με αυτό το πνεύμα πήγα και εγώ στο event. Ευτυχώς συντονίζεται και η οικογένεια σε αυτό το κλίμα και δεν με παρεξηγούν, ίσα ίσα χαρά μας που περάσαμε τόσα χρόνια με την αγαπημένη.

Στην εκκλησία είχα χρόνια να μπω. Χάζευα, τι ωραία κηροπήγια, α μα και τι ωραία πολύφωτα, και μετά σκεφτόμουν ότι κρίμα που το σύγχρονο desing δεν έχει υιοθετήσει στοιχεία του βυζαντινού στυλ παρα μόνο σε κακογουστιές, γιατί πλάκα πλάκα υπάρχει παράδοση και ακόμη και το μίνιμαλ θα είχε πολλά να πάρει, κτλ κτλ γιατί μετά κρύωσα και τυλίχθηκα στο μπουφάν μου. Αρχαία ελληνικά δεν γνωρίζω, και τα ελληνικά ...ξέρετε, οπότε ίσα που καταλάβαινα τι έλεγαν οι ψάλτες, αλλά να λέμε την αλήθεια λέγανε φρικιαστικά πράγματα. Κοιτούσα γύρω και αναρωτιόμουν αν όλοι αυτοί που είναι γύρω μου καταλαβαίνουν ότι σκοπός μας εκείνη τη στιγμή είναι να βοηθήσουμε την ψυχή της εκλιπούσας να περάσει επιτυχώς τελώνια και άλλα τρομερά πράγματα για να ησυχάσει. Δηλαδή τρία χρόνια τώρα και παίζεται το αν η αγαπημένη μας είχε ξεμπερδέψει, ε? Μετά είπαν και τα παραμύθια για τόπο χλοερό και κατάλαβα ότι η ακολουθία φτάνει στο τέλος.

Να προσθέσω ότι οι ψάλτες είχαν πολύ ωραίες φωνές και πολύ όμορφο το κλίμα, σε συνδυασμό κιόλας με όλα αυτά για τα φαντάσματα και τον χαμηλό φωτισμό και τον παπά να κάνει γύρες και όλοι να προσκυνάνε, ήταν ωραία, να παραδεχτώ ότι σκέφτηκα ότι βρίσκομαι στο στοιχείο μου, από κάποια οπτική πλευρά τέλοσπαντων.

Μετά όμως είχε περισσότερο γέλιο. Πήγαμε σπίτι και ήρθε κόσμος για να φάει όλα αυτά που είχαμε μαγειρέψει. Τους δώσαμε πρώτα καφέ που βράζαμε σε μικρές κατσαρολίτσες, και όταν μια κυρία μου είπε ότι αυτήν τον πίνει σκέτο και όχι μέτριο, έδειξα κατανόηση γιατί μπορεί να έχει σάκχαρο, αλλά όταν μια άλλη μου είπε ότι αυτή τον θέλει μέτριο απλά με λιγότερη ζάχαρη, μου ήρθε να της πω τίποτα, αλλά για να μην ντροπιάσω την οικογένεια κρατήθηκα. Μετά ήταν το φαί. Χλαπάκιασαν όλοι πίτες, γιαπράκια, μπακαλιάρο, σαλάτες και δεν μπορώ να πω ότι δεν ενοχλήθηκα να βλέπω την κάθε άσχετη θείτσα να χλαπακιάζει στο σπίτι της αγαπημένης μας. Σε ένα δίσκο μου έβαλαν ποτήρια με πορτοκαλάδα, λεμονάδα, κόκα κόλα και έκανα γύρο και κερνούσα. Α, η μία λέει θέλει νερό, 'θα περιμένετε κυρία μου' σκέφτηκα, 'αμέσως' είπα φωναχτά; α η άλλη άφησε μου το ποτήρι εκεί, 'βλέπετε δεν μπορώ τώρα με γκοτζάμ δίσκο΄ σκέφτηκα, 'μισό λεπτό' της απάντησα. Πολύ κουλ η γιαγιά που έψαχνε την κόκα κόλα, την βρήκε και λέει χαμογελώντας 'α ευχαριστώ, αυτό είναι το ποτό μου εμένα'. Τελείωσα, πήρα και εγώ ένα πιάτο να φάω κανένα γιαπράκι και δεν πρόλαβα να καθίσω και με φώναζαν να τους μαζέψω τα πιάτα ή να φέρω αλουμινόχαρτο να τυλίξουν το φαί να το πάρουν σπίτι. Και μιλάμε με απαίτηση ε? Το 'ευχαριστώ/παρακαλώ', το απλό και τυπικό και μουρμουριστό έστω, ζήτημα αν το άκουσα 2-3 φορές.

Δεν πειράζει όμως, μέσα στα φερσίματα μεγαλώσαμε οι περισσότεροι και σιγά μην αρχίσω και τους πετάω μπηχτές και δώσω εγώ δικαίωμα να πούνε, κτλ κτλ. Οπότε ήμουν μέσα στη γλύκα όταν άκουσα τις καλές ευχές τους να έχω καλή τύχη όταν βρω γαμπρό, απάντησα με προθυμία ερωτήσεις που δουλεύεις-παίρνεις καλά λεφτά-θα σε κάνουν μόνιμη, και όταν πήγε να παραγίνει το κακό τους διαβεβαίωσα ότι ολα κατ'ευχήν θεού πάνε (λέμε τώρα) και άρχισα να τους ρωτάω για τα δικά τους παιδιά και επιτέλους το βούλωσαν...νόμιζα. Έπιασαν μετά κουβέντα για το ποιός είναι άρρωστος, τι αρρώστια έχει, τη νύφη που δεν τους κοιτάει και εκεί είναι να έχεις μια κάμερα και άστην να γράφει. Priceless footage, σκέφτηκα. Θαύμασα επίσης την έξοχη διπλωματική ικανότητα και νεαρότερων αλλά και μεγαλύτερων γυναικών. Ότι τους συμφέρει ακούνε και αν απαντήσουν θα σε στείλουν. Μπράβο, μπράβο, κρίμα που ήμουν λίγο μικρή όταν έφυγα από το χωριό και διακόπηκε έτσι απότομα αυτή η πολύτιμη εκπαίδευση. Τέλοσπαντων.

Πήγα και κάθισα δίπλα από την καλύτερη φίλη της εκλιπούσας, μια γιαγιά κοντά στα 90, που έχει απίστευτο χιούμορ και είναι μια ευγενικότατη γυναίκα χωρίς να είναι απλώς τυπική, και είναι και πάρα πολύ έξυπνη, σοφή μάλλον αν και μου πέφτει βαριά η λέξη, αλλά τα λέει πολύ απλά και δεν έχω τίποτα να προσθέσω και είναι και πολύ άνετη, αν με δει εμένα ή οποιοδήποτε ντυμένη είτε φρικιό, είτε κυριλέ δεν θα της ξεφύγει ούτε ένα βλέμμα παραξενιάς, δεν την νοιάζει δηλαδή. Αλλά τη νοιάζει, γιατί θα με ρωτήσει πάντα τι κάνω, με πολύ ωραίο τρόπο. Το έχω ξαναπεί ότι με αυτές της ηλικίες συνεννοούμαι άνετα?

Καλά θα το ποστάρω τώρα αυτό αλλά θα δω μήπως γράψω τίποτα άλλο πιο μετά γιατί το θέμα είναι εεεε κάπως χεχεχε. Πάντως αν θέλετε να διαβάσετε και για την κηδεία της συγκεκριμμένης να σας δώσω το λινκ, κάπου εδώ μέσα είναι, και εκείνο το κείμενο ήταν πιο ωραίο. Άντε καλό σαββατόβραδο τώρα.

box of chocolates: a banal gift

2007-11-23T12:14:00.000+02:00

photo by someone at flickr, will look it up at some point, ok?

δ ε ν έ χ ω ό ρ ε ξ η γ ι α τ ί π ο τ α

αλλά που θα πάει, θα έρθει, δεν θα 'ρθει?
(s)porca miseria

dog eat dog

2007-11-17T19:34:00.000+02:00

Μμμμ, για να δούμε ...οδοντόβουρτσα. Πάντα την ξεχνάω. Και σπίτι έχω 5-6 γιατί κάθε φορά αγοράζω καινούρια. Α. Τα εισιτήρια και το διαβατήριο αν μη τι άλλο. Μουσικούλα να πάρω..? να μην πάρω..? να πάρω..να μην πάρω...να πάρω...ποιός το φορτίζει τώρα το ρημάδι και σιγά τι έχω μέσα...να μην πάρω, καλά θα δούμε. Να πεταξω τίποτα από το ψυγείο ..αλλά μπα κρατάνε μερικές μέρες ακόμα...θα τα φάω όταν γυρίσω δηλαδή? Ewww. Ε να το καθαρίσω και να τα πετάξω αν είναι. Πιό μετά όμως. Ρούχα, μμ για να δούμε ....ότι είναι καθαρό και (σχεδόν) σιδερωμένο, εύκολο αυτό. Οπότε μετά κι αυτό. Μπλινκ, μπλινκ στο μέσεντζερ. Βλέπει ταινίες όλη μέρα και είναι ξάπλα. Pas mal, pas mal, ζηλεύω λίγο δηλαδή γιατί ψιλοβαριέμαι τώρα που να τρέχω κτλ κτλ. Συγκεντρώσου, μου λέω. Α να επιστρέψω και τις ταινίες. Πιο μετά κι αυτό. Κοίτα να δεις βρήκα και κάτι λογαριασμούς που δεν πλήρωσα. Καλά, σε λίγες μερούλες, δεν χάθηκε ο κόσμος. Τί άλλο? Για να δούμε τι καιρό έχει... Μμμμ, πάνω κάτω τα ίδια. Δηλαδή? Τέλοσπάντων. Ουφ, χαμός γίνεται σπίτι. Να βγω καμιά βόλτα? Ώπα, επίφοβο. Λες? Σκρατς, σκράτς το κεφάλι. Θα δούμε. Για να βάλουμε μια σειρά από την αρχή. Μουσικούλα θα πάρω? Και θα πάρω καινούρια ή ότι έχει μέσα? Και ποιά να πάρω δηλαδή, χαμός γίνεται, αυτά που δεν έχω ακούσει ακόμα, ή τα άλλα, ουφ, ας μην πάρω, πήρα όμως καινούρια ακουστικά, τα παλιά τα είχα πατήσει, ρε κάτσε να δούμε αν δουλεύουν αυτά πρώτα και βλέπουμε για μουσική μετά. Τί να φάω τώρα για να μην πετάξω πολλά πολλά? Τυρί με μήλα και γλυκό κυδώνι? Να κάνω μακαρόνια για να βάλω το τυρί από πάνω? Όχι μόνο του το τυρί αλλά σε καμιά σάλτσα. Ε? Εεεε. Τι εεε, δηλαδή. Άστο. Ποιός τα πλένει μετά όλα αυτά. Θα δούμε. Κάτσε να βάλω γρήγορα τα ρούχα να τελειώνω με αυτό, να αδειάζει και ο χώρος λίγο. Α, κάτσε να δούμε αυτό το παντελόνι έχω να το βάλω από πέρσυ, ρε μια χαρά μου κάνει, κάτσε να δω τι άλλο έχω. Πωπω μια χαρά τόσα ρούχα έχω τελικά, τι κάθομαι και λυώνω το τζιν, βρε βρε και κάτι μπλουζίτσες, τι να πρωτοπάρω, κάτσε να τα δοκιμάσω λίγο. Ωραιότατα, ποιά παπούτσια να πάρω όμως. Μμμμμ. Και μπουφάν? Παλτό? Καλά. θα βγούμε αλλά μέσα στην κυρίλα θα είμαστε? Μμμμ. Δεν ξέρω. Μπορεί, αφού αύριο είπαμε dinner. Ουφ. Κάτσε να πούμε καμιά βλακεία στο μέσεντζερ. Κρύωσε λέει, και δεν ξέρει αν κάνει να πιει μπίρες. Νερό τις έχετε κάνει αγαπητέ, τι να πω. Βρέχει έξω? Έχω κάτι ταινίες να επιστρέψω :/ Πωπω πως τους ξέχασα και τους λογαριασμούς. Καλά είπαμε, σε λίγες μέρες αλλά πού είναι το μυαλό μου? Οδοντόβουρτσα. Να βάλω τουλάχιστον αυτήν στην άκρη, να τελειώνει αυτή η δουλειά. Δουλειά, δουλειά, δουλειά. Ρε πότε θα το ψάξω για μια δουλειά που ήθελα? Άσχετο, αυτό. Καινούριο σπίτι? Α μα κάτι πράγματα που σκέφτομαι ώρα που είναι. Ω, και πρέπει να πάω να αφήσω το αυτοκίνητο. Σκρατς, σκρατς, το ρημάδι το κεφάλι. Λοιπόν, εισιτήρια, διαβατήριο, οδοντόβουρτσα και βλέπουμε, οκ?

Ωπ, βρήκαμε και το πρώτο τραγουδάκι για τη λίστα.

the time i met the queen

2007-11-15T13:00:00.001+02:00

photo by wiseacre@flickr

Το έχει απορία ο μπιριμπίρης το πως γνώρισα την Kim. Ε να μην τον αφήσω με την απορία. Μια φίλη μου δούλευε στο νηπιαγωγείο που έστελνε η Κιμ το μικρό και την κάλεσε σπίτι, φέρε και όποιον θες, και ο όποιος θες, ήμουν εγώ. Δηλαδή τυχαία, είπαμε και το εννοούμε. Το παράδοξο είναι ότι τυχαία γίνονται όλα, μα όλα. Όταν το προκαλούμε, ξέρουμε πολύ καλά ότι κάτι κάναμε και μεις και όσο να 'ναι το περιμένεις λίγο πολύ. Με τις λίρες πως έγινε? Αν ήξερα ότι τόσος κόσμος ψάχνει να βρει λίρες και παρόλ' αυτά εμένα θα μου τις άφηνε κατά λάθος ένας eor παππούς ένα βράδυ, δεν θα έτρεχα σαν τρελή να τον βρώ νυχτιάτικα σε όλη την πρωτεύουσα, αλλά θα είχα ξεπεράσει ενοχές, κάνε-το-σωστό, κτλ, θα τις είχα πάρει και βουρ για διακοπές. Και καλά, όλα αυτά δεν είναι τίποτα. Όρεξη όποιος έχει να ακούει ιστορίες, να μαζευτούμε να λέμε και να μην τελειώνουμε. Εντωμεταξύ, είναι μια περίοδος ιδιαίτερα αγχωτική για μένα, ελπίζω φυσικά όχι μόνο σε αίσιο αλλά και σύντομο τέλος, γιατί νοιώθω πολύ κουρασμένη, αλλιώς όποιος μπαίνει στο βλογ ποιός ξέρει τι θα ακούει. Από την άλλη, το σκέφτηκα από δω, το σκέφτηκα από κει, ε εντελώς τυχαία και πάλι κάτι θα γίνει και όπως πάντα όλα θα συνεχιστούν κανονικά. Δηλαδή με εκπλήξεις, ανατρεπτικά γεγονότα, αυτό που δεν μπορούσα ποτέ να φανταστώ ότι θα γίνει, το απρόβλεπτο κτλ. Ε τί να κάνω, να κάτσω να σκάσω? Άντε μωρέ.

back to the basics

2007-11-14T11:20:00.000+02:00

photo by Konrad@flickr

Πολλοί λένε ότι η ηλεκτρονική μουσική άρχισε να χαλάει τότε που έγιναν πιο μεγάλα τα πάρτυ, που μπήκαν τα χαπάκια στην ...μαζική κατανάλωση, -όχι καλέ δεν λέω τα πρόζακ-, που δόθηκε αρνητική δημοσιότητα, που εμφανίστηκαν μάνες ρέιβερ στα κανάλια και ούτω καθεξής. Άλλοι λένε ότι φταίει το ότι διαδόθηκε και έγινε mainstream, το ότι ήρθαν οι προσμίξεις με άλλα είδη και ανατριχιάζουν και ανατριχιάζω και εγώ (όχι-ευχαριστα) όταν ακούω ακόμη και τον όρο latin-house. Κάποιοι αποστασιοποιήθηκαν, και δήλωσαν το προφανές: άλλο η ηλεκτρονική μουσική -έχει ιστορία- και άλλο your average μπιτάκι. Κάποιοι δέχθηκαν την αναπόφευκτη εξέλιξη και παραδέχθηκαν ότι έχει και τα θετικά της, δηλαδή όλο το φάσμα της mainstream μουσικής επηρρεάστηκε και καλά έκανε και ας ψάχνουν όσοι θέλουν τι σημαίνει το post-, στη μουσική και εκτός. Δεν παύει να ισχύει όμως ότι η dance σκηνή, και μιλάμε για dance απλώς, nothing more, nothing less, και καθαρίστε λίγο το μυαλό από electro, techno, trance, goa, gabber, etc κράτησε πολύ λίγο πριν διασπαστεί στα πάντα. Νομίζω η καταστροφή άρχισε όταν αυτοί που πήγαιναν σε πάρτυ, ένοιωσαν κάποια αόριστη ανάγκη να αυτοπροσδιοριστούν ως "κοινότητα", να ονομαστούν ρέιβερς, να βγάλουν ηλίθια μότο όπως το PLUR (peace-love-unity-respect) και γενικά να την δούνε νεο-χίπιδες και να επικρατήσει και μια ανάλογη αισθητική. Ναι, εκεί ήταν που δήλωσα πρώτη φορά στη ζωή μου ότι τους χίπιδες δεν τους χωνεύω. Η αρχή του τέλους ακριβώς εκεί. Μετά ήρθε η ευρεία διάδοση. Η μουσική? Ξανά στο παρασκήνιο. Προσωπικά δεν ασχολήθηκα, απλά δεν σταμάτησα να δηλώνω ότι αυτή είναι η μουσική μου, όσο κι αν ακούω κυριολεκτικά σχεδόν απ' όλα, αλλά αν με ρωτούσες σαν ποιό συγκρότημα εννοώ, μάλλον δεν θα είχα και τίποτα να απαντήσω, μπορεί να επέμενα στα επί χρόνια κλασικά, underworld or something. Μπορεί να έλεγα κανένα συγκροτηματάκι που έβαλε τον ηλεκτρονικό ήχο μια χαρά μέσα σε άλλο είδος, μπορεί απλώς να άκουγα κάποιο άλλο είδος και είπαμε, τα 'είδη΄δεν έχουν σημασία. Αλλά. Αλλά δεν μπορώ να ξεχάσω ότι ενώ υπάρχουν άπειρα τραγούδια, από όλο το φάσμα, παλιά και καινούρια, που λατρεύω, που με συγκινούν, που απολαμβάνω, που ακούω ξανά και ξανά, υπάρχει και κάποιος ήχος που κάποτε απλώς με έκανε να ...ξυπνήσω? με ταρακούνησε? πως να το πω? my first love and unforgettably sο? Ε αυτό δεν ξεχνιέται. Και πάλι στο δικό μου great resource of awesome music, αν θέλετε ένα album εκ σουηδίας και ουχί σουρ-δίας, που λίγο πολύ θα έλεγα ότι είναι a basic guide to the dance sound. Μπορείτε να το προσμίξετε, να το κάνετε ότι θέλετε, αλλά μπορείτε και απλώς να το ακούσετε. Αχχχχ για να μαθαίνουν οι νέοι και να θυμούνται οι παλιότεροι στην τελική. χεχε

the post i did not erase

2007-11-07T20:09:00.000+02:00

Εδώ και καιρό ήθελα να το κάνω. Να γράψω ενα drunken ποστ. Όχι tipsy, τι-γελοία-λέξη. Αλλά drunk. Και να που τώρα δεν έχω τίποτα να γράψω, άσε που επείγει να πάω τουαλέτα or sth και μου φαίνεται μακριά. Ναι, Δευτέρα. Το έχω ξαναπεί. Σαββατοκύριακο δεν βγαίνω, και αν βγω το μετανιώνω. Βράδυ, δεν βγαίνω. Απόγευμα, και όσο πάει. Επιρρεπής. Σε αυτές τις ιδιοτροπίες. Αλήθεια λέω, για ένα τσάι βγήκα στις 5. Δεν ξέρω πότε έγιναν μπίρες και πότε σφηνάκια. Πολύ γρήγορα. Και ενώ κάθομαι σπίτι μέρες/βδομάδες ολόκληρες και δεν βγαίνω γιατί δεν γουστάρω καθόλου, μα καθόλου, και όλα είναι ήσυχα, ε μόλις βγω, και είμαι πιο επιρρεπής από ποτέ, να τσουπ κι ένα μήνυμα. Και δεύτερο. Τί ψάχνεις να βρεις όταν όλα, μα όλα έχουν ειπωθεί? Κοιτάζω το ποστ που ετοίμαζα νωρίτερα. Μια φωτογραφία που είχα τραβήξει στο Μαρόκο από κάτι γυναίκες μαζεμένες σε ένα σοκάκι. Κρυφά την τράβηξα, και βράδυ και ένας θεός ξέρει πως βρέθηκα σε μια άσχετη και απόμακρη συνοικία του Μαρακές ένα βράδυ. Και μπορεί να είχα κάτι να πω για αυτές τις γυναίκες αλλά δεν έχει πια σημασία. Σημασία έχει ότι λίγες μέρες πριν είχα αρνηθεί να δω την Καζαμπλάνκα, ναι την ταινία, και τώρα η ίδια πόλη ήταν μόλις μερικά χιλιόμετρα μακριά, και όχι ούτε εκεί θα πήγαινα. Too much. Τελικά η ζωή δεν είναι σαν τις ταινίες. Είναι χειρότερα/καλύτερα. Πιο έντονα τέλοσπάντων. Ωραίο το Μαρόκο δεν λέω, αλλά όταν έφτασα, το μυαλό μου είχε μείνει πίσω. Και η αλλαγή σκηνικού δεν βοηθούσε καθόλου. Το πολύβουο, πολύχρωμο, out-of-travel-zines Μαρακές, η απέραντη και καταπιεστική έρημος, τα μικρά χωριά ανεβαίνοντας στο βουνό, ο Άτλας, τα χιόνια στην κορυφή του. Μόνο όταν έφτασα εκεί, όχι στην κορυφή, δεν-μπόρεσα, αλλά κοντά, ίσα να τρέμω ολόκληρη από το κρύο και ας φορούσα μπουφάν και ας στην έρημο πριν είχε καύσωνα, που πήρα μια κάρτα και έγραψα και είπα σε έναν οδηγό να βεβαιωθεί ότι θα την στείλει. Ήμουν σίγουρη όταν είχε περάσει πια μήνας, ότι δεν την έστειλε και κράτησε τα χρήματα για τα γραμματόσημα για την πάρτη του. Και κάποια στιγμή η κάρτα έφτασε. Νομίζω ήταν εκεί πάνω σε ένα χιονισμένο βουνό της Β.Αφρικής που αποφάσισα ότι δεν-αντέχω-άλλο. Και φυσικά δεν το παραδέχτηκα. Να που ήταν η Καζαμπλάνκα. Ναι, my biggest secret. I am not strong. At all. I crack and very easily so. Ok? Ωραία, να πάω να κοιμηθώ τώρα για να ξυπνήσω αύριο, μια καινούρια μέρα και λοιπές μαλακίες, όπου τίποτα δεν θα αλλάξει και καλύτερα έτσι γιατί η-ρ-ε-μ-ί-α...is precious και επιτέλους. Και να βρω την φώτο που ήθελα και να γράψω και καμιά βλακεία για την διαφορετική κουλτούρα που είναι τόσο εξωτική και παράλληλα τόσο γνώριμη. Ταξίδια my ass. I 've seen enough.

----και φυσικά τέτοια ποστ αφιερώνονται σε όλα τα νυχτοπούλια, στον mickey-dual band που του χάλασα τον κεφτέ όταν σχολίασε κάποια στιγμή στη μαύρη νύχτα και μετά το κατέβασα, στον biribiri-morphine που έγραψε νυχτιάτικα ένα από τα καλύτερα ποστ, καλύτερο και από εκείνο που είχε jeff buckley και όλους που τελείωσαν νωρίς, και στον juiced-crucial που και αυτός το ψάρεψε το παραπάνω κάποια στιγμή γύρω στις 4 και έχει δίκιο ότι όταν νομίζεις ότι δεν έχεις τι να πεις, λες αυτά που θες, καλά τώρα έβαλα και βίντεο για downιάρισμα, πείτε ότι θέλετε ο νοέμβρης μια χαρά μήνας είναι

Why does the poet take his wife out to McDonald's?

2007-11-06T11:02:00.001+02:00

by Jalal El-Hakmaoui Conceited you sit with your legs crossed while the waves are asleep under your feet, you look like a herd of wild camels as you eat American hamburgers for the first time in your life, patting meanwhile your wife's fat neck as you tell her about Al-Nifarri's washing machine and about Othman's shirt with the hole in it and about the blond American fly you have recently swallowed - unwittingly. And she talks to you about your hideous car that resembles a scabby greyhound, telling you that you ought to barter it for a respectable donkey before she herself barters you, together with all your critical theories, for anything that would do to decorate the bedroom. Your wife giggles aloud as she boisterously cries, opening the feathers of her legs to the tongue of the air. You wish you could place her between your teeth and crack her as you would crack a rotten walnut, or lay her inside the empty matchbox on the table. But you are a faithful person. You believe that your own marriage was the culmination of a love story, that you got married to a pig having the countenance of Al-Manfaluti and the trotters of Nazik Al-Mala'ika, and therefore commit suicide daily by swallowing 100 classical poems. Surely you do not joke with swine. And the swine (this is what is important) have no time to waste joking with you. For as soon as you press your mouth against the mouth of the whale sitting before you, you realise that the earth cannot sink in a glass half-filled with chilly water, and that you are a poet at the peak of happiness. The skinny girl with the tiny head that resembles a tennis ball reads Femme Actuelle and stupidly stares at the couples in the McDonald's as happiness rushes out of their big mouths like spit, while they, with such paternal affection, put their hand on the bums of their blond kids who keep crying as they point to the street with their little plastic fingers: PAPA… PAPA… Regarde… regarde… Cet homme pisse sur notre voiture. The McDonald's laugh and scratch his tail and the true poem is a net with huge holes intended to trap as many hyenas as possible. I do not trust the poet's wife - who has the countenance of Al-Manfaluti, nor do I trust the eyes of the net. The same is true of the skinny girl who reads Femme Actuelle and from time to rime glances at her watch without drinking her glass of Coke.

----------------------------------------------------------------------------------------------

Γειά σου ρε fling thing. E. Hopper λοιπόν. Πού πήγες και το θυμήθηκες. Nyack, so far from New York, so close to Newark. (Πως λένε για το μέχικο, poor Mexico, so far from God and so close to the us...ε κάτι τέτοιο)