Όπως το είπε ένας φίλος σε πρωινό email τη Δευτέρα.. "Τι μέρα ήταν και αυτή η χθεσινή...Ξεκίνησε τόσο άσχημα και μετά όσο περνούσε η ώρα ομόρφαινε και γλύκαινε..." Και έκλεισε με ένα υπέροχο ηλιοβασίλεμα, με τις πιο γλυκές φάτσες, την παιδικότητα που βγήκε αβίαστα απ΄όλους. Και ένα καλό ταξίδι για αυτούς που έφυγαν.
Λήθαργος, η μόνιμη αρρώστια μου. Για να ξεχνάω, για να αντέχω, για να πονάω λιγότερο. Και αναπάντεχα έρχεται η αγρύπνια, να μου θυμίσει, να ξυπνήσει τις αισθήσεις, τις αναμνήσεις, να τα ζωγραφίσει με έντονες σκιές, να με στοιχειώσουν, να σηκωθώ από το κρεβάτι, να βάλω ένα ποτήρι κρασί και να κοιτάξω όλα κατάματα, να τα κάνω μαριονένες σε ένα τρομακτικό θέατρο που το πρωί θα μου φαίνεται αστείο. Μεγάλη παρηγοριά κάποιοι στίχοι...και μια ωραία συναυλία, καλοκαιρινή
Κάτω απ' το μαξιλάρι είναι ένα βαθύ πηγάδι που μέσα κατοικούν οι ψυχές που σ' αγαπούν. Παλεύουν κάθε βράδυ με τα κιούγκια στο σκοτάδι να φτάσουν στα ψηλά, πλάι στο μαχαραγιά. Να σου μιλάν στον ύπνο, να σε μπάζουνε σε κήπο με αϊ-γιάννη και λωτούς, με χειμωνανθούς. Κι όταν σ' αναταράσσει -για τα σκάρτα που 'χεις πράξει- κύμα φαρμακερό, να σου δίνουν φυλαχτό. Χαϊμαλί από μετάξι, που 'χουν μέσα του φυλάξει άχυρο απ' τη γη, που 'χει μείνει απάτητη. Έρχονται και σε μένα πρόσωπα λησμονημένα, άδεια και χλωμά από πριν κι από μετά. Μου κρατάν το χέρι στο ταξίδι, στο καρτέρι, στον ύπνο το βαθύ. Είναι λίγοι, είναι πολλοί. Μέσα στο πηγάδι, κάτω απ' το μαξιλάρι ρίχνονται οι ψυχές. Ήλιε μου τώρα βγες! - Θανάσης Παπακωνσταντίνου Photo. Edvard Munch
Βροχερό Σάββατο βράδυ. Σχεδόν ξημερώματα. Δύο άνθρωποι κάτω από μια ομπρέλα. Και παντού υγρασία. Αγκαλιασμένοι. Κοιτάζονται και μιλάνε για κάτι. Πρόσωπο με πρόσωπο. Σε απόσταση αναπνοής. Κάποιες στιγμές της χαιδεύει το πρόσωπο αυτός, κάποιες στιγμές αυτή τον αγκαλιάζει πιο δυνατά. Τρυφερές κινήσεις. Συνεχίζουν να μιλάνε και στις λίγες παύσεις πέφτουν τα βλέμματα στο κενό. Αν κάποιος βρισκόταν στον μικρό χώρο ανάμεσα τους ίσως άκουγε κάποιο λυγμό, ίσως διέκρινε το βούρκωμα στα μάτια. Αλλά από μακριά ίσως δείχνουν δύο αγαπημένοι, ευτυχισμένοι, σε μια κινηματογραφική σκηνή που όλοι έχουμε ζηλέψει κάποια στιγμή. Αν πάλι κάποιος τους άκουγε να συζητάνε θα άκουγε αυτόν να της λέει ότι ο ίδιος είναι ότι χειρότερο έχει γνωρίσει αυτή, ότι αυτά που ζήσανε ήταν ένα ψέμα και αυτή σχεδόν να τα επιβεβαιώνει αυτά που λέει, να μην θελει αυτή τη σχέση που ουσιαστικά δεν υπήρξε. Θα μπερδευόταν κάποιος αν τους άκουγε. Άλλα τα λόγια που λένε και άλλη η εικόνα που δείχνουν. Και χωρίζουν με δυσκολία, μεταξύ φιλιών και δακρύων. Αυτός έτοιμος να διαλύσει ότι βρει μπροστά του, αυτή σχεδόν τρέχοντας να μπει στο κοντινότερο club να χορέψει και να προσπαθήσει να ξεχάσει τα πάντα. Υπάρχουμε μέσα στα λόγια ή στις πράξεις μας?
Ένας φίλος μου έκανε κάποια στιγμή για μια εργασία στη σχολή του ένα ντοκυμαντέρ για τον ύπνο. Προσωπικές εμπειρίες και εικόνες για τον ύπνο. Αν παραμιλάει κανείς, αν στριφογυρίζει όλο το βράδυ, αν κοιμάται σαν πουλάκι. Το περιβάλλον του ύπνου. Ακατάστατο δωμάτιο, στη μπανιέρα, στον καναπέ με την τηλεόραση ανοιχτή.
Και κάπου εκεί, αφού μας κινηματογράφησε τάχα να κοιμόμαστε σε μπανιέρες, ακατάστατα δωμάτια, κτλ, ήρθε να μου πάρει συνέντευξη για τον ύπνο. (Ναι, είμαι πολύ περήφανη που έδωσα τέτοια συνέντευξη. Γνωστικό αντικείμενο: 'Υπνος). Με ρωτούσε για σχετικές συνήθειες στην Ελλάδα. Τί ώρες κοιμόμαστε, απογεύματα, αργά το βράδυ, κτλ ...μεγάλη συζήτηση. Ναι, του λέω όπως οι Μεξικάνοι έχουν την σιέστα, έτσι και εμείς, έχουν ανάλογο ωράριο τα μαγαζιά και πάει λέγοντας. Και σε λίγα λεπτά είχα φτάσει να του λέω μισο-αστεία μισο-σοβαρά ότι και πάλι εσείς οι Αμερικανοί δεν έχετε κουλτούρα, ακόμα και στον ύπνο φαίνεται, είναι απλά ύπνος. (Το ότι επιστημονικά η έρευνα για το ύπνο στην usa είναι πολύ προχωρημένη ήταν άσχετο, για κουλτούρα μιλούσαμε).
Πώς, μου λέει, έχουμε και εμείς. Tα power naps.
Δεν είχε άδικο. Και ήταν κάτι που δεν μου είχε καν περάσει από το μυαλό. Να ετοιμαζόμαστε με τις αμερικανίδες συμφοιτήτριες να πάμε σε κανένα πάρτυ και λίγο πριν την ώρα που θα συναντιόμαστε, να την πέφτουν για κανένα 20λεπτο και κυριολεκτικά να κοιμούνται. Δεν μιλάμε για χαλάρωση, που το κάνουμε και εμείς. Ύπνος κανονικός. Και μπορούν και το κάνουν όλοι, όχι μόνο όσοι λένε ότι και καλά τους παίρνει εύκολα ο ύπνος.
Εξετάσεις. Πολύ διάβασμα, πολύ ξενύχτι, υπερβολικές δόσεις καφείνης. Και εκεί που σκεφτόμουν εγώ πότε επιτέλους να πάμε να γράψουμε να ξεσκιστώ μετά στον ύπνο, έβλεπα τους συμφοιτητές να εξαφανίζονται και πάλι σε εκείνο το μυστήριο 20λεπτο. Και να επιστρέφουν με ενέργεια στο φουλ. Ρε παιδιά, πως το κάνετε; Εγώ δεν μπορώ, ή θα με πάρει ο ύπνος τελείως, ή απλώς θα χαλαρώσω λίγο, αρκετά όμως για να με δυσκολέψει να επανέλθω στην ένταση των finals.
Σάββατο απόγευμα. Αυτό που μας πέρασε. Λέγαμε με μια φίλη πως θα θέλαμε να βγούμε, αλλά μας είχε πιάσει μια τρελή σπαρίλα και τις δυο. Και μου ήρθε η φαεινή ιδέα. Να 'πάρουμε' ένα power nap. 8 η ώρα το βράδυ και μετά ξυπνάμε, κάνουμε μπάνιο, ετοιμαζόμαστε για έξω. Ξύπνησα μετά από 12 ώρες. Αυτή είχε ξυπνήσει νωρίτερα. Κατά τις 2 το βράδυ, αλλά χωρίς power. Οπότε συνέχισε να κοιμάται.
Έπρεπε να το είχα υποψιαστεί ότι θα μου την έφερνε ο ύπνος. Στην Βουδαπέστη έμεινα μια μέρα και μια νύχτα, με σκοπό να την δω και μέρα και νύχτα, και έχασα τη νύχτα λόγω power nap. Για μια Βουδαπέστη δεν συγκινήθηκα να ξυπνήσω, θα ξυπνούσα για μια Κοζάνη Σάββατο βράδυ? Μην τρελαθούμε κιόλας.
Προτεινόμενο βιβλίο: Banana Yoshimoto - Γυναίκες σε λήθαργο. Αλλά εκεί περνάμε πια στο ονειρικό. Ενδεικνύεται και για αυτούς/ές που αρκούνται σε ένα power nap και συνεχίζουν το πάρτυ και για αυτούς/ές που ένα 12ωρο + καμιά ώρα χουζούρεμα είναι συνήθης πρακτική.
Ξημερώματα στο αεροδρόμιο της Βαρκελώνης. Τέλος καλοκαιριού. Στον απόηχο των γιορτών της πόλης. Και του κόσμου στις πλατείες, των συναυλιών στο Barrio Gottico. Στον απόηχο των φίλων που αποφασίσαμε να βρεθούμε εκεί και των καινούριων που γνωρίσαμε. Ξάπλες στην παραλία, διακτινισμός από το ένα σημείο της πόλης στο άλλο, πυρετός όπως λέμε saturday night fever, το πόδι μου χτυπημένο, νοσοκομείο και πλαστικοποίηση διαβατηρίου για να μην πληρώσω (yes, arrest me), φαγητό, μπίρες, κρασί... Και το τελευταίο βράδυ όλοι μαζεμένοι, να τα δίνουμε όλα, να χορεύουμε, να αγκαλιαζόμαστε, να συγκινούμαστε. Υπόσχεση να ξαναβρεθούμε. Και ελπίδα να ειμαστε πάντα έτσι. Ξένοιαστοι. Νέοι, όσων χρονών κι αν είμαστε. Με δυσκολία θυμάμαι πως έφυγα ξημερώματα από το club που είχαμε καταλήξει. Έτρεχα να προλάβω, να πάρω τη βαλίτσα, να βρω ταξί, να φτάσω στο αεροδρομίο και να μην σκέφτομαι τι αφήνω πίσω. Και όλα αυτά στο σκηνικό μιας πόλης που γλεντούσε 3 μέρες και 3 βράδια. Κόσμος στους δρόμους, 5 η ώρα ξημερώματα. Ζέστη. Ο ξενοδόχος να μου λέει ότι βούλιαξε η πόλη εκείνη την χρονιά. Και εγώ να περιμένω το έρμο το ταξί, αν θα έρθει. Έτοιμη να κλάψω που τελείωσε η γιορτή. Που ήμουν πάλι μόνη να κυνηγήσω αεροπλάνα, λεοφςρεία, τρένα, να επιστρέψω, να μην μπορώ καν να περιγράψω πως πέρασα και να απαντάω με ένα σκέτο 'καλά'. Και στο φθάνοντας στο αεροδρομίο, να βρίσκω τον Chris με την κοπέλα του. Αρρώστησε βαριά ο πατέρας του και την έκανε άρων άρων. Προσγείωση στην πραγματικότητα. Άσχημη. Μην ανησυχείς, αυτός μου είπε και όχι εγώ. Θα ξαναβρεθούμε και θα ξαναπεράσουμε καλά, αυτή είναι η ζωή. Λίγες ώρες αργότερα προσγειώθηκα και εγώ στο αεροδρόμιο της Θεσσαλονίκης.
