to haunt of a wide world a spot

..to which i could not love the less

έτσι πρέπει να περνάνε οι Κυριακές..σε ωραία τοπία, με παρέα, νωχελικά και αργά

limni poliphitou

now suck it up

Oren-Ishii, Kisama to Ore wa, mada keri ga tsuite inai n da yo!!*

Αφού είχαν φύγει κάποιοι φίλοι αργά χθες το βράδυ, έμεινα στον καναπέ να ξεφυλλίζω ένα βιβλίο που διαβάζω αυτό τον καιρό. Ήμουν σε κατάσταση πλήρης ηρεμίας, σχεδόν ευτυχίας για το τι ωραία μέρα ήταν. Χωρίς να γίνει κάτι ιδιαίτερο. Κοιτούσα το οπισθόφυλλο του βιβλίου όπου φέρει την πολλά υποσχόμενη κριτική "αν έχετε δύο μέρες για να ζήσετε ακόμα, διαβάστε αυτό το βιβλίο για να πεθάνετε χωρίς ενοχές". Ένιωσα σχεδόν ευτυχισμένη που και χωρίς να διαβάσω το βιβλίο, νομίζω έτσι θα ...πέθαινα. Την ίδια στιγμή ήρθε ένα μήνυμα στο κινητό. Από κάποιον που μου έλεγε ότι κοιτούσε παλιές φωτογραφίες και γράμματα (ναι, υπάρχουν και αυτά εκτός του email) και ένιωθε σχεδόν δυστυχισμένος με το πόσο σκληρό άτομο είχε γίνει κάποτε και είχα δίκιο για το πόσο δύσκολος χαρακτήρας μπορεί να είναι. Ένα μήνυμα απλώς και η απάντηση μου χαλαρή.. 'ξεκόλλα', άλλαξες, πέρασε ο καιρός. Μερικές ώρες συνομιλίας αργότερα και όταν χάραζε, δεν ήμουν σίγουρη για τίποτα, είχα χάσει το έδαφος κάτω από τα πόδια μου. Τίποτα χαλαρό στο πρώτο μήνυμα. Ποιος καιρός πέρασε; Ταξίδια σε ξεχασμένα μονοπάτια της μνήμης, μου λέει, δεν συνιστώνται εκτός κι αν είσαι απόλυτα σίγουρος ότι θες να έρθεις αντιμέτωπος με το παρελθόν σου. Και εκτός και αν έχεις παρέα μαζί σου και μπόλικο αλκοόλ, λέω εγώ (και καλά, νόμιζα ότι εγώ ξέρω πως να τα κάνω - μουαχαχα....μουαχαχα) Αλλά δυστυχώς, το χθεσινό ταξίδι έγινε χωρίς να ισχύει κανένα από τα δύο παραπάνω. Και γυρνάς πίσω εξουθενωμένος. Με όλες τις ενοχές που τελικά κρύβεις, με το πόσο πλήγωσες τους άλλους και τον εαυτό σου, τον καιρό που έχασες, τις αποφάσεις που δεν πήρες...Νομίζεις ότι δεν σε άγγιξαν, ότι δεν ήταν τίποτα, ότι τα ξεπέρασες και ξαφνικά ξεπετάγονται όλα μπροστά σου, κατευθείαν στα μούτρα σου. Πιο ξεκάθαρα από ποτέ, πιο αμείλικτα από ποτέ. Επιτέλους. Κάθαρση τώρα. Που βρίσκει κανείς δύναμη να κλείσει ανοιχτούς λογαριασμούς με τον εαυτό του? Το μόνο που έχω υπόψη μου αυτή τη στιγμή για βοήθεια είναι απλώς ένα βιβλίο. Και ακόμη και οι πιο κοντινοί φίλοι μοιάζουν απίστευτα μακρινοί. Πολύ βαθιά μέσα μου, νομίζω ότι παλεύω με κάτι πολύ δυνατότερο από μένα. Δεν φοβάμαι ότι δεν θα αντέξω ή δεν θα οδηγήσουν όλα σε κάτι καλύτερο. Απλώς νοιώθω κουρασμένη.

*oren-ishii, you and i have unfinished business (kill bill great quote and scene)

this is about stupidity

common sense is the least common thing

το ίντερνετ στην ελλάδα κάνει ένα βήμα μπροστά και δέκα πίσω...as usual, δηλαδή

this is about love

Να μεταμπλογκάρω λίγο και εγώ? Παρασκευή είναι. Έχει έναν υπέροχα όμορφο καιρό και θα το εκμεταλλευτώ στο έπακρο. Θα κολλήσω στη συνηθισμένη θέση δίπλα από την μπαλκονόπορτα να χαζεύω έξω, να σκέφτομαι που θέλω να ταξιδέψω, να μην σκέφτομαι τίποτα, να ακούω μουσική. Θα πάρω και την κουβερτούλα μου. Θα βαρεθώ να κάνω οτιδήποτε. Μπορεί να ζωγραφίσω όμως. 'Ολο και κάποιος θα με ψάξει για να βγούμε. Καλά να πάθει. Σπίτι μου θα καταλήξει. Και ευτυχώς μερικοί έμαθαν και δεν κρατάνε τις τυπικότητες. Εμφανίζονται πλέον και στη μέση της νύχτας και έχουν ευτυχώς την υπομονή να χτυπάνε το κουδούνι μέχρι να ξυπνήσω, να καθίσουμε αγκαλιά μέσα στη βουβαμάρα, έξω να βρέχει, να χιονίζει, να λυσσομανάει, να κάνει ότι θέλει. Γιατί ωραίες και οι γιορτές αλλα εμείς είμαστε περίεργα πλάσματα, δημιουργούμε μόνοι μας τον υπόκοσμο μας, για να έχουμε ένα σπίτι, να το αφήνουμε μόνο για το πιο τρελό, ξέφρενο, ατελείωτο πάρτυ, να επιστρέψουμε κατάκοποι, να σκεπαστούμε πάλι με την αγαπημένη πλέον κουβερτούλα, να κοιτάμε τα γκρίζα, βαριά σύννεφα έξω από το παράθυρο, να νιώθουμε την υγρασία πάνω στο τζάμι, να έχουμε μόνο κανένα κεράκι αναμμένο και έτσι να λέμε τι ωραία που είναι η ζωή. Μισοσκόταδο και μάλιστα μουντό, σε απόχρωση γκρι, το αγαπημένο μου φως. Αυτό που περιμένουν τα καλικαντζάρια για να βγουν και αυτό που φοβούνται και πιο πολύ γιατί μπορεί να είναι και χάραμα. Έτσι είναι όταν βάζεις δύο αντίθετα πράγματα μαζί, φως και σκοτάδι, τα αγαπάς και τα δύο μαζί. Έτσι μαθαίνεις να αγαπάς γενικώς. Όταν ενθουσιάζεσαι και φοβάσαι μαζί. Και είναι ωραία έτσι.

roscoe

(οδηγίες: τα 2 πρώτα βιντεάκια, όταν παιχτούν ξεχωριστά το καθένα, είναι soundtrack για το τρίτο, δοκιμάστε, θα με καταλάβετε χεχε)







Σε μια χρονιά που δεν ήταν το 2007, ούτε καν το 2006, σε μια χρονιά που πλέον είναι μακρυνή, συνήθιζα να πέρνω το ποδήλατο μου, να περνάω την Erasmus brug, να πάω στο Rotown να ακούσω κανένα καλό live, να γυρίσω αργά τη νύχτα, να μισοβλέπω από τον αέρα και την βροχή πάνω στη γέφυρα, να τρεκλίζει το ποδήλατο από τις πολλές μπίρες που ήπια, ενίοτε να κουβαλάω και κανέναν πίσω μου και να πέφτουμε μαζί κάτω και άντε πάλι από την αρχή. Δεν νοσταλγώ σε αυτό το post. Χαίρομαι απλώς για ένα μέρος της καθημερινότητας μου που πια δεν υπάρχει αλλά έχει μείνει πολύ έντονο μέσα μου. Μόλις πριν λίγους μήνες κάποιος βιντεοσκόπησε την αγαπημένη μου πλέον γέφυρα σε timelapse. Κατά κάποιο τρόπο, το βιντεάκι έχει τον ρυθμό της πόλης που τόσο προσπαθώ να εξηγήσω με λόγια και δεν μπορώ. Πριν λίγες μέρες, κάποιος άλλος τράβηξε και το βιντεάκι με τους Midlake να παίζουν στο Rotown. Το τέλειο soundtrack για το ρυθμό που έχει το βιντεάκι με τη γέφυρα. Και τόσο κοντά το ένα με το άλλο. Και χρονικά, και ως τοποθεσίες, και ως άποψη. Δεν ξέρω γιατί. Εγώ πάντως το βλέπω. Και φυσικά τελικά νοσταλγώ, μην κρυβόμαστε. Εύχομαι για το 2007 ταξίδια, live, να βρω καινούριους και παλιούς φίλους. Αυτά βέβαια τα είχα και το 2006. Τώρα εύχομαι να με συγκινήσουν όπως παλιά, και ίσως ακόμη περισσότερο για να με κρατήσουν. Καλή χρονιά.

red

Τα Χριστούγεννα στην Κοζάνη σημαίνουν διαγωνισμός μεταξύ των νοικοκυρών για το ποιά θα κάνει τα καλύτερα γιαπράκια, για τα παιδιά ποιό θα φάει τα περισσότερα και για τους νοικοκυραίους ποιός θα βγάλει το καλύτερο κρασί. Κάθομαι στο τραπέζι με την (extended) οικογένεια και κοιτάζω το μπουκάλι με το κρασί που άφησε ο πατέρας μου επάνω. Όταν το δοκίμαζα παλιά μου φαινόταν ξυνό, αλλά τότε έπινα και γάλα, μάλλον ήμουν μικρή ακόμα. Με τα χρόνια μου άρεσε ή γιατί ήταν όντως καλό ή γιατί είχα συνηθίσει τη γεύση του. Κάποιες φορές παραπονιόμουν για το χρώμα, μα καφετίζει λίγο, μα δεν είναι πολύ βαθύ, αυτά τα εμφιαλωμένα γιατί έχουν βαθύ κόκκινο χρώμα και τέτοιες βλακείες. Παρόλ' αυτά το έπινα με την ίδια χαρά που πατούσα τα σταφύλια με τις τεράστιες πλαστικές μπότες του παππού που γλυστρούσαν. Όχι λίγες φορές βρέθηκα να κολυμπώ μέσα στον μούστο. Κάποια στιγμή έχοντας φύγει από το σπίτι, σπουδαγμένο και κοσμογυρισμένο κορίτσι σε ξένες πολιτείες, τρύπωνα μέσα σε κάβες και χάζευα τις ετικέτες των κρασιών που έβλεπα. Και δοκίμαζα ότι μπορούσα πέρα από το συνηθισμένο φοιτητικό 'ξινοφάλιασμα' που λένε ότι είναι κρασί. Ποτέ δεν έγινα conosseur, πως λέγεται δηλαδή το ένα κρασί και πως το άλλο και από ποιό κτήμα ήταν, αποτελούσαν λεπτομέρειες. Μου αρκούσε η γεύση που άφηναν στον ουρανίσκο για να καταλάβω αν κάτι είναι καλό ή όχι. Πιο μικρή νόμιζα ότι το κρασί είναι κάτι που το κάνουν όλα τα σπίτια, απλά είναι και μερικοί που είναι άσχετοι και τους βγαίνει ξύδι μερικές χρονιές. Πρόσφατα, άρχισα να συνδέω στο μυαλό μου ονόματα κρασιών με γεύσεις. Πολύ βολικό γιατί επιτέλους μπορούσα να προτείνω σε φίλους τι να δοκιμάσουν, από φθηνά Χιλιανά μέχρι άγνωστα Σέρβικα. Και φυσικά τους πήγαινα όταν μπορούσα και κανένα μπουκάλι από το οικογενειακό μας κρασί, το ανώνυμο. Το οποίο αποσπά διθυραμβικές κριτικές, εγώ νόμιζα από ευγένεια τα λέγανε ή γιατί είχαν συνηθίσει και αυτοί που τα λέγανε αντίστοιχα δικά τους σπιτικά κρασιά. Οπότε κάθομαι στο χριστουγεννιάτικο τραπέζι και συνεχίζω να κοιτάζω το μπουκάλι με το κρασί που άφησε ο πατέρας μου σε πλαστικό μπουκάλι από νερό γιατί μόλις το έβγαλε. Ρε μπαμπά, του λέω, έχω μια απορία. Το κρασί μας, τί κρασί είναι? Περίμενα να μου πει, χαζό είσαι? Αλλά κατάλαβε και αυτός ότι φυσικό είναι να μην ξέρω γιατί όλοι στην περιοχή τέτοιο κρασί βγάζουν και μετά μιλάμε για τις διαφορές μεταξύ τους με τοπικούς όρους. Είχα δηλαδή μια υποψία για την ποικιλία αλλά δεν ήξερα ότι είναι αυτή ακριβώς, μπορεί αυτή που είχα στο μυαλό μου απλώς να έμοιαζε με αυτό που έπινα από μικρή. Ξυνόμαυρο, μου λέει. Αληθινό ξυνόμαυρο? τον ρωτάω. Αυτό ναι ήταν χαζή ερώτηση. Δηλαδή, οκ πιο αληθινό δεν γίνεται. Ναι μερικοί βάζουν κι άλλες ποικιλίες κατά το 1/5 της παραγωγής αλλά το συγκερκιμένο που έπινα ήταν 100% ξυνόμαυρο και άρχισαν να μου εξηγούν με τον παππού γιατί τυχαίνει να είναι και άψογο δείγμα ξυνόμαυρου, αρχίζοντας από το πως είναι τα αμπέλια στην πλαγιά, πως τα χτυπάει ο ήλιος, πως τα προστατεύει η πλαγιά, πλήρη ανάλυση μικροκλίματος να τη ζηλέψει ο καλύτερος οινοπαραγωγός μέχρι τα βαρέλια που βάζουνε στο κελάρι της γιαγιάς που φοβόμουνα παλιά να μπω γιατί ήταν κρύο και σκοτεινό και πως καθαρίζουν τα βαρέλια και για κάτι γαλλικά βαρέλια που πλέον είναι ανοξείδωτα απλά ρίχνουν μέσα ξύσμα από ξύλο για να πάρει το κρασί τη μυρωδιά, αλλά εμείς δεν έχουμε τέτοια γιατί είναι ακριβά, όχι ίσως καλύτερα απλά πιο βολικά γιατί αυτοί βγάζουν κρασί μαζικής παραγωγής, πού να τα καπνίσουν ολα τα βαρέλια και κάθε πότε να τα αλλάξουν, κτλ κτλ. Ναι, ναι κόντεψαν να περάσουν 30 Χριστούγεννα για να καταλάβω τι κρασί πίνουμε τα Χριστούγεννα στο σπίτι. Τύφλα να έχει ο Κυρ Γιάννης.