τραχανόπιτα

.by rosiehardy@flickr

‘Έξυνα το κεφάλι μου με απορία όταν είχα πει στον πατέρα μου ότι θέλω να περάσω στο πολυτεχνείο και ενώ με υποστήριξε, ανέφερε και κάτι για μια πιθανή δυσκολία του να ανταγωνίζεσαι άντρες στο επάγγελμα. Δεν τον είχα ξανακούσει να θέτει τέτοιο θέμα, δεν μπορούσα να καταλάβω καν τι εννοεί, ποιος ανταγωνισμός καλέ, άριστη ήμουν στις θετικές επιστήμες και ζούσα στα σύννεφα. Και δεν το προχώρησε και αυτός το θέμα παραπάνω. Είχα δηλαδή την ευτυχία να μεγαλώσω ανυποψίαστη. Τι ανταγωνισμός, τι σχέσεις, όλα όσα μπόρεσα να κάνω μου φάνηκαν νορμάλ και αυτονόητα. Χωρίς να χρειαστεί ποτέ να νοιώσω τυχερή που τα κάνω όλα αυτά, να γίνω δυναμική για να τα διεκδικήσω, να προβάλλω τη θηλυκότητα σαν έξτρα ατού και όχι υπαρκτό δεδομένο που είναι. Στα σύννεφα.

Μετράω τις γυναίκες στη γειτονιά του χωριού μου, όπου λίγο πολύ ξέρεις τι γίνεται πίσω από τους τοίχους. Μετράω αυτές που ο γιατρός τις έδωσε αντι-καταθλιπτικά. Στα τριάντα άτομα οι τέσσερις. Μετράω τους άντρες. Κανείς. Βγάζω με το μυαλό μου ποσοστά. Δικαιολογώ τους άντρες, δεν πάνε εύκολα στο γιατρό, ντρέπονται να μιλήσουν γι’ αυτά (λες και οι γυναίκες χαίρονται να μιλάν γι’ αυτά), έχουν άλλες διεξόδους, κτλ. Δικαιολογώ και άκρη δεν βγάζω γιατί στατιστικό λάθος μπαίνει και στις γυναίκες. Υπάρχουν δηλαδή και αυτές για τις οποίες δεν ξέρω. Περιμένω περίοδο και είμαι κουρέλι στο κρεβάτι, ξυπνάω και νοιώθω ένα απέραντο κενό γκρίζο μόνο. Δυό-τρεις μέρες κάθε μήνα, σχεδόν έναν μήνα δηλαδή το χρόνο. Στην χώρα όπου ο ήλιος λάμπει και ο ουρανός είναι γαλανός περιμένω πότε θα πάω στην τουαλέτα να δω επιτέλους αίμα δεκάδες φορές τον χρόνο. Υπάρχει περίπτωση να καταλήξω σαν αυτές με τα χάπια? Και γραπώνομαι από αυτόν που κοιμάται δίπλα μου. Πού να σου εξηγώ.

Τους υπόλοιπους έντεκα μήνες ζω κανονικά και το χαίρομαι που είμαι γυναίκα. Ξεφυλλίζω κανένα χαζο-περιοδικό που και που. Οδηγίες για μακιγιάζ σε φυσικούς τόνους για το πρωί. Η απόλυτη ξεφτίλα. Αγάπη μου, ή ξέρεις να βάφεσαι ή δεν ξέρεις. Από κει και πέρα βάψου όπως σου αρέσει να φαίνεσαι. Η υποκρισία του νέο-φεμινισμού. Τα ευαίσθητα αγόρια. Η αγένεια. Η ανεπαίσθητη αγένεια. Να πλησιάζεις στη στάση του λεωφορείου και να κάθεται ο άλλος φαρδύς πλατύς και να μην κουνιέται ρούπι να σου κάνει τόσο δα λίγο χώρο για να κάτσεις και συ και να σε κοιτάει και προκλητικά μην τυχόν και του πεις και τίποτα. Ο τόνος της φωνής, ο πατερναλιστικός, ο υποδειγματικός, ο που-να-ξέρεις-εσύ-αγάπη-μου-από-αυτά. Αγόρια γεμάτα κατανόηση παντού. Μην ξεράσω.

Κορίτσια γεμάτα όνειρα παντού. Μην ξεράσω. Το ψέμα ότι μπορείς να κάνεις οικογένεια και καριέρα μαζί, ή έστω μόνο καριέρα. Ηλίθιες, αν ίσχυε αυτό δεν θα έπαιρναν συνέχεια συνεντεύξεις από κάποιες εξαιρέσεις που υπάρχουν. Και ξαφνικά ανακαλύπτεται η γυναίκα ως …γυναίκα, εξυψώνεται η μητρότητα, κάνει η άλλη εξάδυμα, υμνείται η μυστήρια γυναικεία φύση, κτλ και εγώ ασφυκτιώ. Κάτι σαν την τραχανόπιτα που υπήρχε πάντα και τώρα ανακαλύφθηκε σαν gourmet πιάτο, που χρειάζεται να το πληρώσεις κιόλας πανάκριβα, που είναι για λίγους, που είναι προνόμιο και όχι ένα απλό πράγμα. Που πρέπει να το ζηλέψεις, να το θελήσεις, να νοιώσεις και συ λίγο connoisseur ρε παιδί μου. Marketing της τραχανόπιτας, κατανάλωση της τραχανόπιτας, marketing της γυναίκας, κατανάλωση της γυναίκας. Και έχω κουραστεί να αναφωνώ ότι είναι πολύ απλό να κάνεις μια τραχανόπιτα μόνος σου. Η’ ένα τοπογραφικό σχέδιο.

in effect i am a lesser being

..photo by abdhakamabdah @flickr

Από μικρή είμαι φιλάσθενη. Το τι τράβηξαν οι γονείς μόνο αυτοί το ξέρουν και λέγανε οι γιατροί θα μεγαλώσει και θα συνέλθει, τέτοιο οργανισμό έχει, ας μη το μπουκώσουμε το παιδί στα φάρμακα. Μεγάλωσα, και μπορεί λίγο να συνήλθα αλλά περισσότερο συνήθισα να είμαι κάθε τρεις και λίγο άρρωστη. Όχι τίποτα σημαντικό. Μια λίγα δέκατα, μια λίγο ο λαιμός, να και κανένα μπούκωμα και όλα αυτά σε διάφορους συνδυασμούς. Κάθε τρεις και λίγο κυριολεκτικά. Ευτυχώς μου έμαθαν να μην μπουκώνομαι στα φάρμακα, μπορεί και από αντίδραση με δυσκολία να καταπίνω χάπι. Μπορεί να ήταν και χειρότερα τα πράγματα δηλαδή. Να τώρα για παράδειγμα, έχω λίγο πυρετό, πονάει και λίγο ο λαιμός. Την προηγούμενη βδομάδα είχα γαστρεντερίντιδα. Από κει και πέρα, τέτοιο οργανισμό έχω, το πήρα απόφαση. Προσέχεις και δεν φρικάρεις απλώς.

Με τα χρόνια παρατήρησα και πως αντιδράει αυτός ο οργανισμός. Δηλαδή, έλλειψη ύπνου και άγχος, σημαίνει αυτομάτως ότι ανεβάζω πυρετό. Δεν υπάρχει εξεταστική που να μην αρρώστησα δηλαδή. Κι αν την γλύτωσα όσο έδινα μαθήματα, την πάτησα όταν το γλεντούσα μετά. Επίσης, παρατήρησα ότι αυτά που λένε για σκληραγώγηση είναι μπούρδες. Με τέτοιο οργανισμό είναι ηλίθιο να εκτείθεσαι παραπάνω απ' όσο σε παίρνει, όπως και φυσικά είναι χαζό να υπερπροστατεύεσαι. Κοινώς, δεν κάνεις τίποτα και φέρεσαι φυσιολογικά και αυτό είναι το καλύτερο που μπορείς να κάνεις. Παρατήρησα όμως ότι βελτιώθηκε η κατάσταση με τη διατροφή. Και πάλι όχι, μη ψάχνετε μυστικά και συμβουλές κτλ, απλώς τρώω απ' όλα και μαγειρεμένο φαγητό κάθε μέρα και προσέχω να μην πεινάω ποτέ, να μην νοιώθω αδύναμη λόγω έλλειψης φαγητού κι άλλα τέτοια που έχουν γίνει ή θα έπρεπε να είναι second nature. Σας μιλάω για απίστευτη διαφορά, έτσι?

Συνηθίζεται. Αν πάω για σκι, πρέπει μόλις γυρίσω να ξεκουραστώ. Αν ξενυχτήσω να τελειώσω κάτι για δουλειά, πρέπει την επόμενη να χαλαρώσω. ΠΡΕΠΕΙ. Και έτσι αναγκαστικά μαθαίνεις να ζεις με πιο αργούς ρυθμούς, που ίσως τελικά είναι από τα πιο ωραία πράγματα που μου έχουν συμβεί. Μια φορά στο πανεπιστήμιο πέτυχα έξω στον δρόμο την γιατρό που με είχε εξετάσει τελευταία φορά, που φυσικά ήταν πρόσφατα. Με θυμήθηκε, πιάσαμε κουβέντα, της είπα ότι πάλι ψιλο-άρρωστη είμαι, ευτυχώς μπορεί να είμαι φιλάσθενη αλλά απ' ότι φαίνεται μέχρι τώρα μόνο σε κάτι κρυολογήματα και τέτοια είμαι επιρρεπής, ψιλο-πράγματα δηλαδή, γέλασε και είπε ότι είμαι τυχερή, αν ζούσα, λέει, σε άλλες εποχές, nature would had eliminated me.

Είναι τόσο απλό.

the true democracy

Night’s Mardi Gras,
(1913)
by Edward J. Wheeler

NIGHT is the true democracy. When day
Like some great monarch with his train has passed,
In regal pomp and splendor to the last,
The stars troop forth along the Milky Way,
A jostling crowd, in radiant disarray,
On heaven’s broad boulevard in pageants vast.

And things of earth, the hunted and outcast,
Come from their haunts and hiding-places; yea,
Even from the nooks and crannies of the mind
Visions uncouth and vagrant fancies start,

And specters of dead joy, that shun the light,
And impotent regrets and terrors blind,
Each one, in form grotesque, playing its part
In the fantastic Mardi Gras of Night.

painting by Jose Parla'

prey and pray

.by Andrew Hem

Καταλάβαινα ότι πάω να αρρωστήσω και εκεί που περπατούσα να πάω στο κέντρο μπαίνω σε ένα φαρμακείο και περιμένω να πάρω καμιά ασπιρίνη. Μπροστά μου ήταν δύο κύριοι, μετανάστες, σε σπαστά αγγλικά μιλούσαν, χρειαζόταν ένα φάρμακο αλλά τελικά δεν είχαν τα λεφτά να πληρώσουν όλη τη συσκευασία και ρωτούσαν αν μπορούσαν να αγοράσουν μόνο μερικά από τα χάπια. Η κυρία από μέσα ήταν πολύ ευγενική, τους είπε ότι όχι δε γίνεται, λυπάται πολύ και ενώ αυτοί συσκέπτονταν στα αραβικά τι να κάνουνε, η κυρία εξυπηρέτησε εμένα και μου έδωσε παναντόλ. Μου πρότεινε μάλιστα να πάρω το Zapp που το λένε στα φλαμανδικά, πιάνει γρήγορα. Το πήρα και έφυγα μαζί με τους δύο αραβόφωνους που μάλλον αποφάσισαν ότι δεν μπορούν να δώσουν όλα τα χρήματα τους για να αγοράσουν ένα κουτί από κάποιο φάρμακο που χρειαζόταν. Μου άνοιξαν μάλιστα και την πόρτα ευγενικά να περάσω. Και όταν μετά από λίγο συναντήθηκα με την φίλη που με περίμενε, ακόμη γυρνόφερνε στο μυαλό μου το τί φάρμακο μπορεί να χρειαζόταν.

Κατέληξα τα Zapp να μην τα πάρω και μάλιστα βρίσκονται ακόμα στο ντουλάπι του σπιτιού μου, γιατί η φίλη θεώρησε ότι ένα ζεστό ουίσκι θα με στανιάρει και ενώ της είπα ότι τα ζεστά ουίσκια, που πρώτη φορά πριν λίγες μέρες δοκίμασα, με κάναν έτσι, τελικά δεν ήταν κακή ιδέα. Είχα και καιρό να την δώ, και φουλ μπρίφινγκ, ο φίλος της, αγόρασαν σπίτι - γιοκ λεφτά από δω και πέρα, τελειώνει διδακτορικό, δεν έχει τίποτα σημασία, εξάπτεται και μόνο στην ιδέα ότι μένω κοντά σε μια λίμνη που την μοιράζονται τρεις χώρες, οι πόλεις της σκανδιναβίας, πώς την έχουν δει έτσι μερικοί τεχνοκράτες ενώ πόσο άσχετοι είναι, θάψιμο, θάψιμο, θάψιμο και γύρισμα σε κουτσομπολιό, εκείνο το ευρωπαικό και καλά, κατίνιασμα πάλι αλλά λίγο ειρωνικό, λίγο χλευαστικό, αν δεν το έχεις συνηθίσει το νομίζεις για κακία, μετά καταλαβαίνεις ότι είναι ειλικρινές τουλάχιστον και με πολύ χιούμορ πολλές φορές.

Τί νομίζεις για την οικονομική κρίση με ρώτησε. Τί να ξέρω για αυτά αλλά να σου πώ την αλήθεια χαίρομαι, καιρός ήταν, της απαντάω και συμφωνεί. Και λέω να καθίσω γιατί κουράστηκα να στέκομαι όρθια δίπλα από το μπαρ, ρωτάω τον διπλανό όρθιο αν μπορώ να πάρω το σκαμπό, ναι βεβαίως, μου λέει, και κάθομαι. Α τον καημένο, μου λέει η φίλη μου, τί ρε?, -να, μου λέει, δεν θα έχει που να ακουμπάει το πόδι του τώρα. Έκανα μια κάποια γκριμάτσα, αμήχανη. Να φανταστείς ένοιωσα ενοχές που εκείνος ο τύπος σε εκείνο το μπαρ δεν είχε που να ακουμπήσει το πόδι του οπότε κάθισα σιγά σιγά και μαζεμένα στο σκαμπό μου, που για όνομα, δεν είναι σκαμπό μου, το πήρα από τον καημένο που μέχρι πριν λίγο ακουμπούσε εκεί το πόδι του, κι ας ήμουν ευγενική, όπως και η κυρία στο φαρμακείο δηλαδή.

Δηλαδή τώρα που το σκέφτομαι νομίζω ότι ήταν η μεταφορά μιας αδιόρατης ενοχής στη φάση με το σκαμπό από την προηγούμενη φάση που οι άλλοι πριν δεν μπόρεσαν να αγοράσουν το φάρμακο που χρειαζόταν. Αλλιώς γιατί να κάτσω να σκάσω που ο άλλος δεν έχει πιά που ν' ακουμπήσει το πόδι του?

art copies life copies art copies life copies art

...by J. Bendiksen

The Places We Live - HIGHLY recommended

Και εκεί που χαζεύαμε στην τηλεόραση και στην ηρεμία της τέλειας αποχαύνωσης μια καλοφτιαγμένη και έξυπνη διαφήμιση και κάτι πήγα να μουρμουρίσω του στυλ 'ωραίος ο διαφημιστής, σκηνοθέτης ή όποια τέλοσπαντων δημιουργικά μυαλά το έκαναν αυτό', γυρίζει η Κ. και μου λέει "Ξέρεις τι πιστεύω για αυτούς?". Αναρωτήθηκα για λίγο αν είχα όντως μουρμουρίσει, γύρισα όμως με μια μεγαλύτερη απορία και ρώτησα "τί?", γιατί η Κ. τέτοιες δηλώσεις ενδοσκόπησης δεν τις συνηθίζει και ειδικά για τα "καλλιτεχνικά". Δηλαδή παρόλο που έχει ένα έμφυτο ταλέντο ή ακόμη και ένστικο για να τα αντιλαμβάνεται, απέχει πολύ από το να συνειδητοποιήσει η ίδια ότι το έχει, (blame education τι να πώ). Δηλαδή δεν την ρώτησα μόνο 'τί' αλλά παραλληλα εννοήθηκε και ένα 'μπά?', λίγο αλαζονικό και ξιπασμένο, ναι το ομολογώ. "Κοίτα", μου λέει, "πιστεύω ότι αυτοί βρίσκονται σε ένα γκρίζο γραφείο, σε ένα αδιάφορο κτίριο μιας μουντής πόλης και ονειρεύονται αυτά που εντωμεταξύ εμείς ζούμε".

Eat dust trol. Φοβερή εκτίμηση του κόσμου και συναίσθηση του ανθρώπου? Εξαιρετική αντίληψη του τί είναι τέχνη? Απίστευτη αυτοπεποίθηση ανθρώπου που ξέρει να 'βλέπει'? Σώπα ρε, σκέφτηκα και έμεινα να την χαζεύω και δεν είχα τίποτα να προσθέσω γιατί για μια ακόμη φορά ζούσα σκηνή δανέζικης ταινίας όπως τις αποκαλώ αυτές τις στιγμές και γιατί τί άλλο να πεις, ότι δεν έχεις ιδέα Κ. ότι έχεις βρει το νόημα τη στιγμή που κάποιοι ψάχνονται και οι υπόλοιποι μιζεριάζουν? Μαζί και εγώ δηλαδή. Και περνούσε η ώρα και πραγματικά δεν είχα κάτι να της πω απλά χάθηκα στις σκέψεις και φανταζόμουν πώς θα ήμουν στη θέση αυτών, δηλαδή πόσο ευτυχισμένη, λάθος, ικανοποιημένη ήθελα να πω, θα ήμουν αν είχα κοπιάσει και είχα δημιουργήσει κάτι όμορφο, το οποίο θα τύγχανε και ευρείας αποδοχής και θα απέφερε και εισόδημα, όλο το ρομαντικό πακέτο δηλαδή, και μήπως τελικά είμαι πιο ευτυχισμένη που κάθομαι στον καναπέ με την Κ. και αμπελοφιλοσοφούμε μπροστά από μια τηλεόραση και παρόλα τα κλισέ της εικόνας και το πόσες φορές την έχουμε επαναλάβει, μήπως τελικά ζω αυτό που είχα κάποτε ονειρευτεί να δημιουργήσω?

winter

.

Από τους μείον έντεκα στους μηδέν, ε μηδέν βαθμοί δεν είναι και κρύο έλεγε ο κύριος στο τηλέφωνο που περπατούσε στον πεζόδρομο και το θυμήθηκα όταν και εγώ συνειδητοποίησα ότι κάθομαι στον καναπέ με ανοιχτό το παράθυρο και έξω ακούω τα παιδάκια να παίζουν, κι ας είναι δέκα το βράδυ, sms την νύχτα που είχε πανσέληνο 'το φεγγάρι κανει τις κορυφές της Πίνδου να λάμπουν' ή κάτι τέτοιο, δεν τα πάω καλά με την ποίηση, αλλά u get the picture, ωραία εικόνα, όπως και η θέα από την κορυφή της Βασιλίτσας, πάνω από τα σύννεφα, σαν μια τεράστια θάλασσα γύρω σου και η κορυφή του Ολύμπου στο βάθος σαν ένα ακόμα νησί. Είναι ωραία να είσαι στο αυτοκίνητο και να τρέχεις στην εγνατία λίγο πριν το σούρουπο και γύρω σου όλα να είναι παγωμένα και το άσπρο μόνο σε αποχρώσεις του ροζ και του γαλάζιου, είναι ωραίες και οι μουσικές που τελευταία δεν τις ψάχνω, μόνο τις ακούω και είναι ωραία όλα αυτά γιατί είναι ένας άφθαρτος κόσμος ή έτσι σου φαίνεται κάποιες στιγμές. Και αργά το βράδυ ραδιόφωνο, έπιανε μόνο kosmos936 και με παράσιτα και κάτι σκυλάδικα σε έναν άλλο σταθμό, ρε τι ωραία εκπομπή έκανε ο τύπος χθες το βράδυ. Less noise I like. Less noise επιτέλους.