your gloom is not my gloom
.
Επ, τί έγινε? Έχουμε κρίση? Χιχιχιχιχιχί....
20100303
20091122
indifference [almost]
.
Μπήκα στο σταθμό των ΚΤΕΛ να βγάλω εισιτήριο και μπήκα γρήγορα γιατί είχα αργήσει κι ας είχα όλο το πρωινό μπροστά μου για να ετοιμαστώ και να που θα έχανα το λεωφορείο και έδειχνα ανυπόμονη όσο περίμενα τον μπροστινό, μπας και τελειώσει πιο γρήγορα, αλλά είδα ότι δεν είχα βγάλει και λεφτά, πετάχτηκα να βγάλω και λεφτά, έτσι κι αλλιώς κάπου μέσα στην ανυπομονησία είχα ακούσει ότι το λεωφορείο είχε γεμίσει και θα έπαιρνα το επόμενο, και το μηχάνημα δεν είχε λεφτά και ξαναπήγα στην ουρά να κάνω τουλάχιστον κράτηση μη γεμίσει και το επόμενο, και ο κύριος μου είπε δεν μπορώ να κάνω κράτηση και έδειχνα πολύ τσατισμένη αλλά μάλλον απελπισμένη όταν τον ρωτούσα πού είναι η κοντινότερη τράπεζα, όπου πήγα περπατώντας γρήγορα και κόντευα να κλάψω πηγαίνοντας γιατί είχα περίοδο αλλά και γιατί είχα κανονίσει να με περιμένει ένας φίλος όταν φτάσω και έπρεπε να τον πάρω τώρα τηλέφωνο να του πω ότι κοίτα έλα πιο αργά ή μην έρχεσαι και σιγά το πράμα αλλά αν έχεις περίοδο αυτό είναι αρκετό για να σε συγχύσει σε τέτοιο βαθμό που να μη θέλεις ούτε τηλέφωνο να πάρεις, για την ακρίβεια να θέλεις να το πετάξεις κάπου μακριά, να γυρίσεις πίσω σπίτι και να μπεις κάτω από την κουβέρτα σου.
Φυσικά την τράπεζα δεν την βρήκα αμέσως, φυσικά ρώτησα κανα δυό άλλα άτομα που δεν ήταν σίγουροι πού είναι η τράπεζα ή μου είπαν να ρωτήσω ‘το παιδί στην πόρτα’. Και θα πρέπει να έδειχνα πολύ βασανισμένη καθώς ρωτούσα 'το παιδί στην πόρτα' γιατί όντως βιαζόμουν, όντως ήμουν ευγενική, όντως μου ερχόταν να ουρλιάξω. Και όταν γύρισα στο σταθμό και έβγαλα επιτέλους εισιτήριο πήγα και κάθισα σε μια καρέκλα, (θέλοντας να) δείχνοντας νευρική, με μισό νεύμα χαιρέτησα έναν από δίπλα που ήξερα γιατί δεν ήθελα και να μιλήσω, καταλαβαίνεις, μη-με-πλησιάζετε. Και δεν μπορούσα να καθίσω, άσε που φοβόμουνα μη μου πιάσει κουβέντα ο άλλος γιατί την προηγούμενη φορά που μου μίλησε μου είχε πεί για ανθρώπους που είναι όρνια με κοφτερά νύχια που θέλουν να σε ξεσκίσουν, το έκανε μάλιστα και παραστατικά (!), και μου χε δώσει το τηλέφωνο του και μου είχε πει αν θέλω την επόμενη φορά που θα είμαι 'επάνω' να πάω να μείνω μαζί του και επειδή στην συζήτηση ήμασταν τρεις, αυτός, εγώ και ο πατέρας μου, και οι τελευταίοι δύο δεν δείξαμε ούτε ένα μυϊκό σπασμό ρε παιδί μου στο πρόσωπο, ο άλλος χάρηκε που αυτή την ανταλλαγή κουβέντων την βρήκαμε νορμάλ και μας συμπάθησε, εμένα λίγο παραπάνω, αλλά καμιά φορά σκέφτομαι ποιοι είμαστε εμείς να πούμε ότι αυτός είναι το φρικιό, όπως και να ‘χει όταν φύγαμε από τη συζήτηση δεν μου είπε τίποτα και ο πατέρας μου γιατί και αυτός το ίδιο θα σκέφτηκε(!) αλλά και εγώ όταν πήγα 'επάνω' δεν τον πήρα τηλέφωνο. Ε, από τότε όταν τον βλέπω τον τύπο έξω, θέλω να τον αποφύγω γιατί ίσως πιστεύει ότι σε εκείνη την συζήτηση τον είχαμε κοροϊδέψει που το παίξαμε νορμάλ και κουλ, αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν προσποιηθήκαμε ούτε εγώ, ούτε ο πατέρας μου, απλά ήμασταν όντως νορμάλ, τώρα το ότι δεν τον πήρα εγώ τηλέφωνο ή τι σκέφτηκε ο πατέρας μου όταν μου είπε ο άλλος να πάω να μείνω σπίτι του, αυτά είναι τόσο πολύ ζητήματα εσωτερικής φύσεως που συγνώμη, αν μείνατε στη σκέψη σας σε προφανείς λόγους τότε δεν έχετε ιδέα για τι πράγμα μιλάμε.
Έτσι λοιπόν απομακρύνθηκα από τον τύπο και προχώρησα στην άλλη πλευρά των ΚΤΕΛ, έχοντας πια να διαχειριστώ την κρίση της περιόδου, ας συγκεντρωθούμε σε αυτό, είναι πιο πεζό, πιο κοινότοπο, και στην τελική το περνάω κάθε μήνα. Φευγαλέα μου πέρασε και από το μυαλό ότι ο τύπος με τα όρνια έχει και έναν αδερφό, πώς μου ήρθε αυτό τώρα δεν ξέρω, απλά πάντα κάποιος θα με ρωτούσε, εμένα ειδικά, αν γνωριζόμαστε με τον αδερφό του, σε σημείο που να αναρωτιέσαι γιατί επιμένουν να ξέρουν και μήπως οι άλλοι ξέρουν κάτι για σένα και τον άλλον που ούτε καν εσείς οι ίδιοι δεν γνωρίζετε. Τι θέλω και τα σκέφτομαι τώρα αυτα, ο άλλος μάλιστα λείπει χρόνια. Και έτσι μέσα στη σύγχυση και με ξινισμένη φάτσα χάζεψα εφημερίδες, περιοδικά, κόσμο, και όταν χαζεύω ηρεμώ, μπορώ να χαζεύω για ώρες, και με πολύ λίγα άτομα μπορώ να καθίσω ευχάριστα και άνετα για ώρα και να χαζεύω, και να πώ την αλήθεια, αυτό θα έπρεπε να το έχω σαν κριτήριο, ότι δηλαδή με ανθρώπους που συνδέθηκα βαθιά και αληθινά είχε σίγουρα προ-υπάρξει κάποια στιγμή που καθίσαμε σιωπηλοί για ώρα και ήταν όμορφα και πολύ άνετα. Ακόμη κι αν, ή μάλλον ιδιαιτέρως αν, είχαμε μόλις γνωριστεί. Αλλά ήταν τόση η ξινίλα μου εκείνη την ώρα που δεν μπορούσα να ευχαριστηθώ το χάζι, ήταν κάτι φοιτητές δίπλα μου που κάπνιζαν και ερχόταν όλος ο καπνός επάνω μου και μ’ ενοχλούσε απίστευτα. Το πιο γελοίο? Και εγώ καπνίζω. Μετακινήθηκα μάλιστα φανερά ενοχλημένη πιο πέρα όπως έχω δει να κάνουν όσοι έντονα δυσανασχετούν με τον καπνό, αν και αλήθεια εκείνη την στιγμή τόσο πολύ με ενοχλούσε και ευτυχώς είχε περάσει η ώρα και επιτέλους θα φεύγαμε, τουλάχιστον θα καθόμουν σε μια θέση για την επόμενη μιάμιση ώρα, εγώ και τα νεύρα μου, και θα αγνοούσα τον διπλανό μου, μπορεί να έκανα και πως κοιμάμαι.
Και καθώς περίμενα να μπω στο λεωφορείο, έρχεται κάποιος, ή μάλλον διαισθάνθηκα ότι έρχεται κάποιος προς το μέρος μου -περίεργο ε?-, οπότε γύρισα και είδα ότι όντως έρχεται κάποιος προς το μέρος μου(!), αλλά δεν τον ξέρω αυτόν που έρχεται προς το μέρος μου, -σκέφτηκα-, προς κάποιον άλλον θα πηγαίνει, παραξενεύτηκα όμως με τη διαίσθηση μου -τί με έκανε άραγε να γυρίσω?- και την ίδια στιγμή θα πρέπει να τον κοιτούσα με πολύ μπλαζέ ύφος επειδή αλήθεια πιστεύω ότι ΔΕΝ τον ξέρω τον τύπο -θα τον θυμόμουν ρε παιδί μου, 'κάτι' έχει, γοητευτικό και σκοτεινό θα το έλεγα-, προσπαθώ να μείνω αποστασιοποιημένη από αυτό που βλέπω και παράλληλα δεν μπορώ να τραβήξω το βλέμμα μου γιατί ο τύπος με κοιτάζει στα ίσια, -εμένα κοιτάζει τελικά?-, και λάμπουν τα μάτια του περίεργα, όλα-τα-λεφτά βλέμμα (aka to-die-for), -από πού κι ως πού με κοιτάζει έτσι?-, σα να με ξέρει πάρα πολύ καλά, μιλάμε για τα έγκατα, -πόσοι με ξέρουν τόσο καλά?-, μιλάμε ότι έτσι σε κοιτάει ο τύπος που σε ξεγύμνωσε, δεν έχει σχέση με τον έρωτα αυτό, ούτε το σεξ, είναι ένα βήμα πιο πέρα ή κάπου αλλού απλώς, -είναι δυνατόν? σκέφτηκα-, ένας τρίτος θα αναρωτιόταν 'τί έγινε ρε παιδιά?' (και όχι αν απλά γνωριζόμαστε) και εγώ δεν προλαβαίνω να περάσω από την απάθεια στο μου-κόβονται-τα-γόνατα γιατί πολύ απλά στέκεται πια μπροστά μου, ο γύρω κόσμος έχει εξαφανιστεί/σταματήσει και μου λέει ‘"τρολ" με θυμάσαι?’ και εγώ μένω τόσο κουλ και νορμάλ όσο ήμουν όταν άκουγα τον αδερφό του να μου λέει για όρνια και να πάω να μείνω μαζί του.
20091110
for free
.
copyright || sillyrabit
copyright || sillyrabit ΧΑΡΙΖΕΤΑΙ πόλη 1.500.000 κατίκων, παραθαλάσια, ευάερη, με πολά μνημία, θέατρα, σινεμάδες, ω-ραίες βόλτες, εκθέσεις, σιναυλίες, 12 μουσεία, καλές εκδιλόσεις για βιβλία και αυτόνομο φεστιβάλ κινηματογράφου.
ΚΑΙ
με ερκοντίσιο
ΚΑΙ με δίμαρχο οδοντογιατρό
ΚΑΙ νομάρχι Ζορό
ΚΑΙ με πωδιλατόδρομο.
KAI με πολα κομοτιργια για να βαφοντε αι γκομενιτσες μες σαντρε
...και με πολιουχο...!!
20091020
anybody with a heart votes love
.
King Kong, in Cannes, on a date with Spiderman. Dan Dar's sitting there, scared by the killer teddy bears. Down town, Mini mouse is slippin Micky's in the famous grouse, while big bird spreads the word. Judge Dredd, found dead, face down in Snoopy's bed. Outside, Tweetie Pie's getting itchy on more supplies. Meanwhile, Snow White gets ready for work tonight, turning tricks with crystal tips. Trying to make the best of it's absurd. Puppy dogs and pussy cats in suspect suicide attacks. Captain Kirk from Planet Earth, fights it out with Papa Smurf Some phoney little ponies, preying on old and lonely, making friends, robbing them The X men taught them everything. Betty Boop, tired of life, took vows, became a bride of Christ While Tin Tin's been playing at Caesar's palace live on ice. Babar Kumbayahs with the mighty Morphin movie stars, as big bird spreads the word. Anybody with a heart votes love.
Μπορεί να μην έγιναν όλα αυτά καν την ίδια χρονιά αλλά το Halloween το θυμάμαι σαν τότε που μας είπε η διπλανή μας ότι το προηγούμενο βράδυ πρέπει να πάμε σε ένα πάρτυ που είναι θρυλικό, που είναι must, που γίνεται χαμός, που έρχεται η αστυνομία κάθε χρόνο, που παρέες οδηγούν ακόμη και 8 ώρες για να έρθουν, που κόσμος μπαίνει από τα παράθυρα, που δε χρειάστηκε να μας πεί τίποτα άλλο και εννοήθηκε ότι θα πάμε και πραγματικά δεν ξέρω αν ήταν ότι το πάρτυ ήταν το γνωστό Immorality πάρτυ όπου έπρεπε να πας από γυμνός μέχρι ντυμένος με σεξουλιάρικα εσώρουχα σε μια σούπερ πουριτανική περιοχή που περιμένετε ρε παιδιά, ποιός πουριτανισμός, δεν το σκεφτήκαμε ούτε στιγμή ότι έτσι φυσικά θα πάμε και άλλοι τόσοι (και μάλιστα πολλοί άλλοι) και όλοι έτσι ήταν τελικά. Δηλαδή στην τελική ένοιωθες τόσο άνετα όσο και σε μια παραλία γυμνιστών. Δεν μπορώ να πω ότι δεν γινόταν όργια, προφανώς γινόταν - σε άλλα πάρτυ δεν γίνονται? όχι ε? καλά..., απλώς ήταν φανερά και μπροστά σου και no big deal αν συμμετέχεις, αν όχι, αν ψιλο-συμμετέχεις, αν στην τελική το ρίχνεις στο χορό και ουρλιάζεις μαζί με άλλους τόσους που ζεις το πάρτυ της ζωής σου. Νομίζω μάλιστα ότι πιο πολύ ήταν ένα τέλειο πάρτυ που μόνο κάγκουρες με ανύπαρκτη σεξουαλική ζωή το σκέφτονται με γουρλωμένα μάτια από την λιγούρα και το ονειρεύονται με ένα στυλ σχεδόν ..καφρίλας, οι υπόλοιποι απλώς εεε χμμμ ...διασκεδάζουν απλώς, ξέρω γω χορεύουν, χαμουρεύουνται, πηδιούνται, χαζεύουν, whatever, ένα πάρτυ απλώς.
Και μπορεί να συμβεί σε ένα τέτοιο πάρτυ, εκεί πάνω στο καλύτερο να έρθει η Μ. να σε τραβήξει από το χέρι και να σου πεί ρίξε κάτι πάνω σου και συνεχίζουμε και λίγη ώρα αργότερα να είσαι σε ένα club που παίζει την πιο απίστευτη μουσική που έχεις ακούσει ποτέ και να βρίσκεσαι πάλι στο λεπτό να ξεσκίζεσαι στο χορό, να σε τραβάνε να χορέψεις και εδώ και εκεί, να ξέρεις ότι εκείνο το βράδυ δεν είναι καν το αλκοόλ, δεν είναι το θα βρω να πηδηχτώ σούπερ, μπορεί και να μην το κάνεις τελικά γιατί παιδιά σόρυ i have to party, δεν είναι ούτε το απλό ποιός-παίζει-μουσική, είναι ότι σου είπε η κολλητή σου είναι Halloween, we 'll party και το κάνεις με κλειστά μάτια. Η' ίσως είναι αυτό που είπε η Μ. Ότι δηλαδή μπορεί μερικοί να έχουμε στο μυαλό μας κάτι χημικά ανεβασμένα που μπορείς να τα πειράξεις και με τη διάθεση σου μόνο, όπως άλλοι κάνουν με drugs, και βοηθάει και η μουσική και το ένα και το άλλο, και κάπως το τεκμηρίωσε και επιστημονικά με neurotransmitters and all και το κατέθεσε και στο Department of Neuroscience για να κάνει έρευνα, να μάθουμε γιατί στην τελική γουστάρουμε τόσο πολύ. Εγώ και η ίδια, τα πειραματόζωα.
Το δέχθηκαν, εμείς δεν προλαβαίναμε, δεν χορταίναμε μάλλον. Είχε κι άλλο. Είχε και ένα πάρτυ που εκεί δεν οδηγούν απλώς για να πάνε, εκεί μερικοί παίρνουν το αεροπλάνο για να πάνε και εμάς ήταν πάλι μέσα στα πόδια μας, παραμονή Halloween, χιλιάδες κόσμου μέσα στα δάση της Νέας Αγγλιάς, τα δέντρα να είναι κίτρινα, πορτοκαλί, κόκκινα, μωβ, να απορείς τόση ομορφιά από πού έρχεται, να έχεις περάσει όλο το απόγευμα να περπατάς στους πίσω δρόμους των αυλών ενός χωριού κάπου μέσα σε όλο αυτό το τοπίο, να έχουν στολίσει τις αυλές τους με κολοκύθες, κεριά, ψεύτικους τάφους με ότι επιγραφή του έρχεται του καθενός να γράψει επάνω. Να σε πλημμυρίζει εκείνη η ευτυχία που τη νοιώθεις μόνο σα παιδί, πού κάποια στιγμή πίστεψα ότι βρίσκομαι πίσω στο χωριό μου στην Ελλάδα σε εκείνη την ηλικία και παίζω στα σοκάκια. Εκείνη τη στιγμή κοίταξα έναν ψηλό τοίχο και χαμογέλασα, σκαρφάλωσα επάνω, προσπάθησα να ισορροπήσω για να περάσω και να πηδήξω στην απέναντι αυλή, να την περάσω γρήγορα για να κάνω το ίδιο και δίπλα και παραδίπλα, να έχει ένα υπέροχο σούρουπο, να κάνει λίγο κρύο, μούχλα πάνω στις πέτρες, τα δέντρα να είναι υγρά, το πρόσωπο μου ξαναμμένο, να στέκομαι μπροστά από μια καγκελόπορτα με ένα πρόσωπο επάνω που έμοιαζε με της Μέδουσας και να χαζεύω πίσω ένα σπίτι που λένε ότι είναι στοιχειωμένο, που σε ένα χωριό τόσο δα σε κάθε γειτονιά έχει και από ένα σπίτι που μοιάζει στοιχειωμένο, μακριά από τουρίστες, μακριά από φανταζί καταστάσεις και σπετάκολα, μακριά από ότι τρέντυ, εκεί ήταν η καρδιά του Halloween, αυτό που εμείς το λέμε βαρετά 'παραδοσιακό' και θέλουμε να συμμετέχουν και οι νέοι.
Μα τί λέω. Το ίδιο σπίτι στο οποίο έμενα λεγόταν Wilder, ήταν στο Elm Str, δίπλα από το Paradise Pond. Το πιο άγριο σπίτι δηλαδή στο δρόμο με τις λεύκες και δίπλα από τη λιμνούλα του Παραδείσου, όπου φημολογείτω (!!έτσι γράφεται? :p) ότι στη σοφίτα του είχε αυτοκτονήσει μια κοπέλα που πληγώθηκε από έρωτα και τα βράδια πολλοί λένε ότι ακόμα την ακούνε να κλαίνε, μάλιστα τα γράμματα που της έστελνε αυτός ακόμα υπάρχουν. Δεν την άκουσα να κλαίει αλλά η διπλανή μου ορκίζεται ότι της έτυχε το άλλο, ότι την πήρε τηλέφωνο ένα βράδυ η Whispering Woman. Αυτή πάλι λένε ότι έχει καμιά δεκαριά χρόνια που το κάνει αυτό και αυτές τις μέρες παίρνει τηλέφωνο το βράδυ τυχαία σε διάφορους στο σπίτι και τους μιλάει ψιθυριστά. Μπορεί ίσως κάποιος να καταλάβει σε αυτό το σημείο ότι ένα όργιο σε ένα πάρτυ που λέγεται immorality δεν ήταν παρά ένα ακόμη μικρούλικο πραγματάκι μέσα σε όλα αυτά γιατί πιό πολύ είχα χαζέψει με όλες τις ιστορίες που άκουγα, με τον τύπο που βρήκαμε στο υπόγειο μιας εκκλησίας στη μέση της νύχτας και εγώ ούρλιαξα από τρόμο, ο Κ. με τράβηξε να φύγουμε, ο τύπος μέσα από το σκοτάδι μας είπε με αυστηρό τόνο ότι προσεύχεται και κάτι άλλα τέτοια, που περίεργα δεν μου φαίνονται αλλά και δεν τα λέω συνήθως στους άλλους γιατί, ξέρεις, ακούγονται κάπως... Κολλάνε σε κάτι λεπτομέρειες του στυλ τί έκανα εγώ με τον Κ. εκεί κάτω βραδιάτικα ή τί φορούσα στο immorality party και αυτά είναι άλλη ιστορία και να πώ την αλήθεια, βαρετή ιστορία συνήθως, δηλαδή τί να κάναμε και τί να φορούσαμε. Από κει και πέρα, focus στο blow-minding της υπόθεσης please.
Θυμάμαι πάντως να είμαι με την Μ κάτω από μια στάση λεωφορείου γιατί έβρεχε. Θυμάμαι που ήταν η τελευταία μας χρονιά που θα κάναμε Halloween εκεί. Και θυμάμαι πού μπερδέψαμε τις μέρες και χάσαμε το μεγάλο πάρτυ, ήταν το προηγούμενο βράδυ, φτάσαμε μια μέρα αργότερα, ήμαστε μέσα στη βροχή, τα έχουμε κάνει όλα πάλι, το μεγάλο πάρτυ δεν προλάβαμε μόνο, είμαστε αγκαλιά και σχεδόν κλαίμε όχι που χάσαμε το πάρτυ -...χαζοί!- αλλά που ήταν το τελευταίο Halloween που κάναμε μαζί και είχε τελειώσει και δεν θέλαμε να γυρίσουμε σπίτι και να κοιμηθούμε. Τί σχεδόν. Πολύ κλάμα λέμε. Αυτό είναι τελικά ίσως ένα είδος πουριτανισμού, να είσαι δηλαδή μέσα στα 'γούστα' πού λένε και ονειρεύονται εδώ, να σου βγαίνει και να τα κάνεις και τελικά να συγκινείσαι και να μουτσοκλαίς με μια φίλη σου, πού βέβαια τί φίλη, τα πάντα και όλα για ένα διάστημα της ζωής σου.
Δεν μπορώ παρά να θυμηθώ τον Θ. λίγες μέρες πριν, σε ένα καφέ στη Θεσσαλονίκη, κόσμος να περνάει, ωραία δε λέω, θα ορκιζόμουν τώρα ότι ξεφύσηξε και καπνό αλλά δεν καπνίζει πιά, όταν γύρισε και μου είπε 'ωραία ήταν τότε ε' και ξέρεις δεν του έλεγα αυτή την ιστορία, μάλλον κάποια ιστορία που ξέρουμε και οι δυό θα λέγαμε, αν και τώρα που το σκέφτομαι αυτό επάνω δεν είναι ιστορία, είναι ολόκληρο κομμάτι από κάποια στιγμή της ζωής μου, μπαπ πάρτο έτσι αλλά αυτό είναι το περίεργο με κάποιους ανθρώπους και πόσο κοντά τους νοιώθεις, είτε Μ λέγονται, είτε Θ, είτε οτιδήποτε. Σε ξέρουν χωρίς να έχει χρειαστεί καν να σε μάθουν. Ακόμη καλύτερα, δεν θα με ρωτούσαν ποτέ τί φορούσα στο immorality, ποιός είναι ο Κ και τί κάναμε εκεί κάτω στην εκκλησία βραδιάτικα, θα σου πουν ένα 'ωραία ήταν' ή κανένα ουάου αν είχες ξεφύγει και ξέρεις ότι προσπέρασαν χίλιες δυό λεπτομέρειες και μαλακίες που σκέφτονται οι άλλοι να σε ρωτήσουν ή ακόμη χειρότερα ΝΑ ΜΗ ΣΕ ΡΩΤΗΣΟΥΝ και έπιασαν τί τελικά σου άρεσε, τί σε συγκίνεσαι, τί αγάπησες από όλα αυτά.
Δεν ξέρω αλλά νομίζω ότι μέσα σε έναν αχταρμά απίστευτων καταστάσεων, όπου όλα είναι πιθανά, όπου όλα μπορείς να τα κάνεις και όλα μπορούν να συμβούν, at the end of the day που λένε και στο χωριό μου, και όχι despite all that, anybody with a heart votes love. Αυτό έχω καταλάβει εγώ από το Halloween, ότι είναι η γιορτή των πάντων, του πάρτυ, της φιλίας, του έρωτα, του μακάβριου, και αν κάποιος μου βρει τρόπο να το γιορτάσω και φέτος έστω και στο ελάχιστο θα τον παραδεχτώ έτσι?
Και μπορεί να συμβεί σε ένα τέτοιο πάρτυ, εκεί πάνω στο καλύτερο να έρθει η Μ. να σε τραβήξει από το χέρι και να σου πεί ρίξε κάτι πάνω σου και συνεχίζουμε και λίγη ώρα αργότερα να είσαι σε ένα club που παίζει την πιο απίστευτη μουσική που έχεις ακούσει ποτέ και να βρίσκεσαι πάλι στο λεπτό να ξεσκίζεσαι στο χορό, να σε τραβάνε να χορέψεις και εδώ και εκεί, να ξέρεις ότι εκείνο το βράδυ δεν είναι καν το αλκοόλ, δεν είναι το θα βρω να πηδηχτώ σούπερ, μπορεί και να μην το κάνεις τελικά γιατί παιδιά σόρυ i have to party, δεν είναι ούτε το απλό ποιός-παίζει-μουσική, είναι ότι σου είπε η κολλητή σου είναι Halloween, we 'll party και το κάνεις με κλειστά μάτια. Η' ίσως είναι αυτό που είπε η Μ. Ότι δηλαδή μπορεί μερικοί να έχουμε στο μυαλό μας κάτι χημικά ανεβασμένα που μπορείς να τα πειράξεις και με τη διάθεση σου μόνο, όπως άλλοι κάνουν με drugs, και βοηθάει και η μουσική και το ένα και το άλλο, και κάπως το τεκμηρίωσε και επιστημονικά με neurotransmitters and all και το κατέθεσε και στο Department of Neuroscience για να κάνει έρευνα, να μάθουμε γιατί στην τελική γουστάρουμε τόσο πολύ. Εγώ και η ίδια, τα πειραματόζωα.
Το δέχθηκαν, εμείς δεν προλαβαίναμε, δεν χορταίναμε μάλλον. Είχε κι άλλο. Είχε και ένα πάρτυ που εκεί δεν οδηγούν απλώς για να πάνε, εκεί μερικοί παίρνουν το αεροπλάνο για να πάνε και εμάς ήταν πάλι μέσα στα πόδια μας, παραμονή Halloween, χιλιάδες κόσμου μέσα στα δάση της Νέας Αγγλιάς, τα δέντρα να είναι κίτρινα, πορτοκαλί, κόκκινα, μωβ, να απορείς τόση ομορφιά από πού έρχεται, να έχεις περάσει όλο το απόγευμα να περπατάς στους πίσω δρόμους των αυλών ενός χωριού κάπου μέσα σε όλο αυτό το τοπίο, να έχουν στολίσει τις αυλές τους με κολοκύθες, κεριά, ψεύτικους τάφους με ότι επιγραφή του έρχεται του καθενός να γράψει επάνω. Να σε πλημμυρίζει εκείνη η ευτυχία που τη νοιώθεις μόνο σα παιδί, πού κάποια στιγμή πίστεψα ότι βρίσκομαι πίσω στο χωριό μου στην Ελλάδα σε εκείνη την ηλικία και παίζω στα σοκάκια. Εκείνη τη στιγμή κοίταξα έναν ψηλό τοίχο και χαμογέλασα, σκαρφάλωσα επάνω, προσπάθησα να ισορροπήσω για να περάσω και να πηδήξω στην απέναντι αυλή, να την περάσω γρήγορα για να κάνω το ίδιο και δίπλα και παραδίπλα, να έχει ένα υπέροχο σούρουπο, να κάνει λίγο κρύο, μούχλα πάνω στις πέτρες, τα δέντρα να είναι υγρά, το πρόσωπο μου ξαναμμένο, να στέκομαι μπροστά από μια καγκελόπορτα με ένα πρόσωπο επάνω που έμοιαζε με της Μέδουσας και να χαζεύω πίσω ένα σπίτι που λένε ότι είναι στοιχειωμένο, που σε ένα χωριό τόσο δα σε κάθε γειτονιά έχει και από ένα σπίτι που μοιάζει στοιχειωμένο, μακριά από τουρίστες, μακριά από φανταζί καταστάσεις και σπετάκολα, μακριά από ότι τρέντυ, εκεί ήταν η καρδιά του Halloween, αυτό που εμείς το λέμε βαρετά 'παραδοσιακό' και θέλουμε να συμμετέχουν και οι νέοι.
Μα τί λέω. Το ίδιο σπίτι στο οποίο έμενα λεγόταν Wilder, ήταν στο Elm Str, δίπλα από το Paradise Pond. Το πιο άγριο σπίτι δηλαδή στο δρόμο με τις λεύκες και δίπλα από τη λιμνούλα του Παραδείσου, όπου φημολογείτω (!!έτσι γράφεται? :p) ότι στη σοφίτα του είχε αυτοκτονήσει μια κοπέλα που πληγώθηκε από έρωτα και τα βράδια πολλοί λένε ότι ακόμα την ακούνε να κλαίνε, μάλιστα τα γράμματα που της έστελνε αυτός ακόμα υπάρχουν. Δεν την άκουσα να κλαίει αλλά η διπλανή μου ορκίζεται ότι της έτυχε το άλλο, ότι την πήρε τηλέφωνο ένα βράδυ η Whispering Woman. Αυτή πάλι λένε ότι έχει καμιά δεκαριά χρόνια που το κάνει αυτό και αυτές τις μέρες παίρνει τηλέφωνο το βράδυ τυχαία σε διάφορους στο σπίτι και τους μιλάει ψιθυριστά. Μπορεί ίσως κάποιος να καταλάβει σε αυτό το σημείο ότι ένα όργιο σε ένα πάρτυ που λέγεται immorality δεν ήταν παρά ένα ακόμη μικρούλικο πραγματάκι μέσα σε όλα αυτά γιατί πιό πολύ είχα χαζέψει με όλες τις ιστορίες που άκουγα, με τον τύπο που βρήκαμε στο υπόγειο μιας εκκλησίας στη μέση της νύχτας και εγώ ούρλιαξα από τρόμο, ο Κ. με τράβηξε να φύγουμε, ο τύπος μέσα από το σκοτάδι μας είπε με αυστηρό τόνο ότι προσεύχεται και κάτι άλλα τέτοια, που περίεργα δεν μου φαίνονται αλλά και δεν τα λέω συνήθως στους άλλους γιατί, ξέρεις, ακούγονται κάπως... Κολλάνε σε κάτι λεπτομέρειες του στυλ τί έκανα εγώ με τον Κ. εκεί κάτω βραδιάτικα ή τί φορούσα στο immorality party και αυτά είναι άλλη ιστορία και να πώ την αλήθεια, βαρετή ιστορία συνήθως, δηλαδή τί να κάναμε και τί να φορούσαμε. Από κει και πέρα, focus στο blow-minding της υπόθεσης please.
Θυμάμαι πάντως να είμαι με την Μ κάτω από μια στάση λεωφορείου γιατί έβρεχε. Θυμάμαι που ήταν η τελευταία μας χρονιά που θα κάναμε Halloween εκεί. Και θυμάμαι πού μπερδέψαμε τις μέρες και χάσαμε το μεγάλο πάρτυ, ήταν το προηγούμενο βράδυ, φτάσαμε μια μέρα αργότερα, ήμαστε μέσα στη βροχή, τα έχουμε κάνει όλα πάλι, το μεγάλο πάρτυ δεν προλάβαμε μόνο, είμαστε αγκαλιά και σχεδόν κλαίμε όχι που χάσαμε το πάρτυ -...χαζοί!- αλλά που ήταν το τελευταίο Halloween που κάναμε μαζί και είχε τελειώσει και δεν θέλαμε να γυρίσουμε σπίτι και να κοιμηθούμε. Τί σχεδόν. Πολύ κλάμα λέμε. Αυτό είναι τελικά ίσως ένα είδος πουριτανισμού, να είσαι δηλαδή μέσα στα 'γούστα' πού λένε και ονειρεύονται εδώ, να σου βγαίνει και να τα κάνεις και τελικά να συγκινείσαι και να μουτσοκλαίς με μια φίλη σου, πού βέβαια τί φίλη, τα πάντα και όλα για ένα διάστημα της ζωής σου.
Δεν μπορώ παρά να θυμηθώ τον Θ. λίγες μέρες πριν, σε ένα καφέ στη Θεσσαλονίκη, κόσμος να περνάει, ωραία δε λέω, θα ορκιζόμουν τώρα ότι ξεφύσηξε και καπνό αλλά δεν καπνίζει πιά, όταν γύρισε και μου είπε 'ωραία ήταν τότε ε' και ξέρεις δεν του έλεγα αυτή την ιστορία, μάλλον κάποια ιστορία που ξέρουμε και οι δυό θα λέγαμε, αν και τώρα που το σκέφτομαι αυτό επάνω δεν είναι ιστορία, είναι ολόκληρο κομμάτι από κάποια στιγμή της ζωής μου, μπαπ πάρτο έτσι αλλά αυτό είναι το περίεργο με κάποιους ανθρώπους και πόσο κοντά τους νοιώθεις, είτε Μ λέγονται, είτε Θ, είτε οτιδήποτε. Σε ξέρουν χωρίς να έχει χρειαστεί καν να σε μάθουν. Ακόμη καλύτερα, δεν θα με ρωτούσαν ποτέ τί φορούσα στο immorality, ποιός είναι ο Κ και τί κάναμε εκεί κάτω στην εκκλησία βραδιάτικα, θα σου πουν ένα 'ωραία ήταν' ή κανένα ουάου αν είχες ξεφύγει και ξέρεις ότι προσπέρασαν χίλιες δυό λεπτομέρειες και μαλακίες που σκέφτονται οι άλλοι να σε ρωτήσουν ή ακόμη χειρότερα ΝΑ ΜΗ ΣΕ ΡΩΤΗΣΟΥΝ και έπιασαν τί τελικά σου άρεσε, τί σε συγκίνεσαι, τί αγάπησες από όλα αυτά.
Δεν ξέρω αλλά νομίζω ότι μέσα σε έναν αχταρμά απίστευτων καταστάσεων, όπου όλα είναι πιθανά, όπου όλα μπορείς να τα κάνεις και όλα μπορούν να συμβούν, at the end of the day που λένε και στο χωριό μου, και όχι despite all that, anybody with a heart votes love. Αυτό έχω καταλάβει εγώ από το Halloween, ότι είναι η γιορτή των πάντων, του πάρτυ, της φιλίας, του έρωτα, του μακάβριου, και αν κάποιος μου βρει τρόπο να το γιορτάσω και φέτος έστω και στο ελάχιστο θα τον παραδεχτώ έτσι?
ps Γαμώ την παράδοση μου.
ps2 Είναι απίστευτο πόσο βρίζω τελευταία.
20090917
boom
.
photo by Daniela Edburg
photo by Daniela EdburgΕγώ είμαι τεχνοκράτης, μου ούρλιαζε ο Βλάκας στο γραφείο. Τώρα τι σημαίνει αυτό ή τι πρέπει να σημαίνει δεν ξέρω αλλά βασική συναισθηματική νοημοσύνη μου υπαγόρευσε ότι ουρλιάζει γιατί είναι ανώτερος και εγώ ένα τίποτα στην ιεραρχία της δουλειάς και θίχτηκε που τόλμησα να του υποδείξω ότι έκανε λάθος, οπότε έβγαλα το σκασμό, για ένα ακριβώς δευτερόλεπτο, γιατί μετά του είπα ότι κάνει πάλι λάθος, αν θέλει να ξέρει εγώ είμαι τεχνοκράτης και γι' αυτό μπόρεσα να του υποδείξω ένα λάθος που αυτός λόγω του χαμηλού/ελλειπούς/ανύπαρκτου μορφωτικού του επιπέδου δεν μπορεί να αντιληφθεί κάτι το οποίο φαίνεται από το ότι διευθύνει μια εταιρεία σα να είναι ένα απλό ψιλικατζίδικο. Νομίζω έδωσα μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για απόλυση αλλά ο Βλάκας είναι τόσο Βλάκας που ειλικρινά δεν νομίζω ότι αντελήφθη τι του είπα και μου ούρλιαξε να γυρίσω στα γραφείο μου και να δουλέψω. Μα δουλεύω, του είπα και ήταν πια έξαλλος γιατί πόσο ακόμη πρέπει να φωνάξει για να δείξει εξουσία?
Μια μέρα μου έπιασε φιλική συζήτηση. Με ρώτησε πόσα χρόνια ήμουν εξωτερικό, πού ήμουν, κτλ. Τού είπα ένα δυό πράγματα, μετά είπε και αυτός τις δικές του εμπειρίες, δηλαδή πόσο ζώα είναι αυτοί οι ξένοι, οι Βόρειο - Ευρωπαίοι και Αμερικανοί ειδικά. Μάλιστα, λέω, από που το συμπέρανε αυτό, ε, να λέει -μεταξύ άλλων- πήγε σε ένα νησί βόρεια είχαν κάτι φουρφούρια μέσα στη θάλασσα, ένας αγρότης μέσα στη βρωμιά με τα βόδια και κατέληξε ότι στο δικό του χωριό, εδώ στα βουνά, στο Ελλάντα, οι κτηνοτρόφοι είναι πιο κυριλέ και ζουν καλύτερα. Σκέφτηκα να του πω ότι το νησάκι που έλεγε το ήξερα, μόλις την Κυριακή το είχε σε αφιέρωμα για τις εναλλακτικές πηγές ενέργειας μια εφημερίδα ως παγκόσμιο πρότυπο, αλλά δε βαριέσαι. Δεν είναι ότι θα μάλωνα, αλλά δεν θα καταλάβαινε πάλι, εδώ μέχρι εκεί πήγε και δεν κατάλαβε, εγώ θα του εξηγούσα? Ε, μια άλλη φορά μου είπε για τα κωλόπαιδα του Δεκεμβρίου που αν ήμασταν Αλβανία δεν θα τολμούσαν να κάνουν τίποτα γιατί ο κόσμος κουβαλάει πιστόλια και θα τους έδειχνε, σιγά ρε κάουμπόυ σκέφτηκα και κόντευα να ξεράσω. Αλλά πιο πολύ κόντεψα να ξεράσω όταν μου είπε για το πόσα λεφτά του τρώει κάθε μήνα η πουτάνα η κόρη του εκεί που σπουδάζει. Ναι, έτσι την είπε.
Τον παρατηρώ τον Βλάκα από τη μέρα που έφτασε. Ε δεν είναι λίγο από εκεί που δεν έχεις στον ήλιο μοίρα να σου κάνουν κομματική χάρη και να διευθύνεις μια εταιρεία που δεν τα πήγαινε καθόλου άσχημα. Κατευθείαν άλλαξε αυτοκίνητο, ταξιδάκια εδώ κι εκεί, καινούρια κινητά, γεύματα, γεύματα, γεύματα, χειραψίες, μέχρι και φαν του Γκραν Πρι έγινε. Και εντωμεταξύ απολύσεις. Σε έναν χρόνο έφυγαν μερικοί από τους καλύτερους συναδέλφους που είχα και έστησαν την εταιρεία. Α, και προσλήψεις, σόρυ, κομματικές χάρες, ξέρεις από εκείνες που βάζει ο ΟΑΕΔ 350 ευρώ, 250 εσύ, και μετά σου χρωστάνε και χάρη που έβαλες το παιδί τους σε δουλειά και προσκυνάνε. Και ψηφίζουνε. Κάποτε έλπιζα ότι ίσως όλα αυτά βγούνε στη φόρα και ο Βλάκας γίνει ρεζίλι αλλά σύντομα κατάλαβα ότι δεν είμαστε Αθήνα, δεν μπλέκονται μεγάλα πολιτικά πρόσωπα, παντού τα ίδια σκατά και τέτοια. Δυστυχώς ακόμη ελπίζω, γιατί ο Βλάκας αντί να να μαζευτεί λίγο που βολεύτηκε έτσι, ε μια έπαρση την έχει αλλά μάλλον πάλι τίποτα δεν θα γίνει.
Α ξέχασα να πω. Προσωπικά, προσωπική άποψη αυτό εντάξει?, πιστεύω ότι αν ερχόμουν στη δουλειά ντυμένη και βαμμένη σα να πηγαίνω στα μπουζούκια οι γονείς μου θα ντρεπόταν. Δηλαδή και να ήθελα να το κάνω ρε παιδί μου, ε οι κοντινοί μου θα ντρεπόταν. Μάλιστα πιστεύω ότι και οι συνεργάτες με τους οποίους δουλεύω εντός και εκτός του εργασιακού χώρου ε δε θα ήταν συνεργάτες, δε νομίζω να με έπαιρναν και πολύ στα σοβαρά, μόνο τον κώλο μου ίσως να κοιτούσαν και τα βυζιά, αλλά αν έπρεπε να κάνουμε δουλειά δε νομίζω να με κοιτούσανε και επειδή παίρνω σαν δεδομένο ότι ο καθένας κοιτάζει να καλύψει τις ανάγκες του λίγο πολύ με πιο μαζεμένο τρόπο και εκτός δουλειάς, ε είπα να με πέρνουνε στα σοβαρά στη δουλειά, όχι γιατί θέλω να κάνω καμιά καριέρα αλλά ξέρω γω, είναι λίγο παλιούκαιρο να μιλήσω τώρα για αξιοπρέπεια? Ε, λοιπόν για τον Βλάκα αυτό είναι μεγάλο μειονέκτημα. Πρέπει και βυζιά να δείχνεις και κώλο να κουνάς και οποιαδήποτε γυναίκα έχει μια θέση λίγο πιο απαιτητική από αυτή της γραμματέως, ε κάτι έκανε δε μπορεί. Και αυτό το κάτι σημαίνει αυτόματα ότι ε σε κάποιον έκατσε, κωλοτρίφτηκε, κτλ. Η' κανόνισε ο μπαμπάς. Αποκλείεται ας πούμε να σπούδασε, να ξέρει, κτλ. Τελοσπάντων, καταλήγουμε να είμαι ο εξωγήινος της υπόθεσης.
Μπαίνουμε σε συνάντηση με κάτι ξένους ("ζώα" είπαμε). Του κάνω την χάρη με πολύ ευγένεια (big mistake, in Greece that is a sign of weakness), γιατί κατά τ' άλλα δεν είναι δουλειά μου, να μεταφράζω από αγγλικά, από ιταλικά, από ισπανικά, από όπου είναι οι ξένοι-ζώα. Εκνευρίζεται που όλη η διαδικασία της μετάφρασης παίρνει χρόνο και πάλι αρχίζει να μου φωνάζει. Σκάω στα γέλια γιατί ο τύπος εντάξει είναι τρελός κατά τη γνώμη μου και αλήθεια το λέω παιδιά δεν μπορώ άλλο, ναι θέλω να είμαι πολιτισμένος άνθρωπος, να σκέφτομαι λογικά και ψύχραιμα αλλά είπα σε αυτό το ποστ να γράψω για την καθημερινότητα μου, και ότι αυτό το μπουρδέλο, ακόμη και χειρότερο επικρατεί παντού εδώ πέρα, οπότε θέλω στην τελική να πω αυτό που λογικά και ψύχραιμα δεν θα υποστήριζα: ότι παιδιά επιτέλους κάψτε την αυτήν την χώρα, τελειώστε ότι αρχίσατε πέρσυ το Δεκέμβρη και όσοι είστε εξωτερικό μην κοιτάτε ούτε μια στιγμή πίσω. Δανία του Νότου και κουραφέξαλα. Άισταδιάλα.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
