snow, israel and me

Προσπαθούσα η έρμη να καταλάβω τι εννοεί ο συγγραφέας όταν μιλαέι για τη διαφορά μεταξύ 'νικάω' και 'γράφω'. Δεν γνωρίζω. Μπορεί να το καταλαβαίνω, αλλά πολύ απλά δεν είναι κάτι που κατέχω. Υποψιάζομαι το ότι είμαι γυναίκα δεν βοηθάει. Στο να το κατέχω, όχι να το καταλαβαίνω. Το ότι δεν είμαι συγγραφέας σίγουρα παίζει και αυτό κάποιο ρόλο αλλά νομίζω και αυτό το χάσμα γεφυρώνεται γιατί η τέχνη ανήκει σε όλους κτλ κτλ. Μπορεί να φταίει και η ηλικία. Δεν έχω ιδέα. Μπορεί και το ότι δεν είμαι Ισραηλινή, Παλαιστίνια ή δεν ανήκω σε κάποιον κατατρεγμένο λαό άμεσα. Ακόμη κι αν αυτός ο λαός είναι έλληνες, δεν είναι στα βιώματα μου. Μπορεί επειδή δεν έζησα κάποια επανάσταση διανοούμενων. Κάποια επανάσταση γενικώς. Εκτός αυτής του ίντερνετ ίσως. Μπορεί επειδή η πολιτική έχει απομυθοποιηθεί εδώ και καιρό. Η εμένα δεν μ' ενδιαφέρει πια. Όχι καθόλου. Αλλά δεν μου αρέσει κάποιο είδος τέχνης για παράδειγμα, να ειναι συνυφασμένο με ένα συγκεκριμμένο πολιτικό κίνημα, ιδεολογία, κτλ. Όταν το έχω συναντήσει, μου φάνηκε διαστροφή. Όμως η διαφορά μεταξύ 'νικάω' και 'γράφω' έχει κολλήσει στο μυαλό μου. Απλώς έχω την εντύπωση ότι όταν κάποιος κατέχει αυτή τη διαφορά, σαν συγγραφέας τουλάχιστον, έχει απελευθερωθεί από ένα τεράστιο βάρος. Εγώ ως ανίδεη ίσως να πίστευα ότι μια τέτοια διάκριση δεν με αφορά, ότι είναι δεδομένη. Αλλά και εγώ η αποστασιοποιημένη, δεν παύω να έχω γαλουχηθεί με κάποιες ιδέες. Δεν τις ξεπετάει κανείς εύκολα. Και εμφανίζονται ύπουλα. Όχι από μακριά και από το πουθενά. Αλλά δίπλα σου ή μέσα σου. "A conflict begins and ends in the hearts and minds of people, not in the hilltops." Πέρα από συγκρούσεις λαών, οι στιγμές που εχθρός σου γίνεται κάποιος στην οικογένεια σου, ο ίδιος σου εαυτός και πρέπει να επαναστατήσεις ή να δουλέψεις πολύ σκληρά να συμβιβάσεις, να βρεις λύση. Ενώ απλώς μπορείς να το αποφύγεις αυτό. Δεν έχω ιδέα πως. Δεν με έπεισε ούτε μια ελαφριά ανάγνωση του Σπινόζα, ούτε οι θρησκείες της Άπω Ανατολής, ούτε το παγκόσμιο ειρηνιστικό κίνημα. Πάλι από τον ίδιο συγγραφέα 'Η ησυχία δεν είναι ποταπή'. Με έπεισε νομίζω η παραπάνω φωτογραφία. Και η ικανότητα των σκανδιναβών κυρίως να βλέπουν ξεκάθαρα. Όχι πεζά και στεγνά. Με μεγάλη φαντασία, αλλά και ηρεμία, κατανόηση. Πού το μαθαίνουν αυτό, στο σχολείο? Στην κουλτούρα τους? Μάλλον όχι γιατί γενικεύω, δεν είναι όλοι έτσι. Αλλά εκεί έχω συναντήσει συχνά την διαφάνεια του... του πνεύματος? της ψυχής? Μπα όχι. Την ηρεμία? Πάλι ψέμματα θα πω. Γιατί και ο Aldo Rossi είχε πει "It is impossible to think without having an obsession; it is impossible to create anything imaginative unless the foundation is rigorous indisputable and repetitive". Δεν μπορώ να διανοηθώ δηλαδή ότι οποιαδήποτε λύση σε οποιαδήποτε σύγκρουση (conflict, struggle, quest και βάλε) δεν μπορεί παρά να είναι απλή και ξεκάθαρη. Αλλά ναι μπορεί να πάρει χρόνο. Πάρα, πολυ χρόνο. Μια ζωή και ίσως να μην φτάνει. Αλλά στο τέλος όλα είναι απλά. Αυτό είναι ανακούφιση, αν όχι σοφία. Και μετά, δεν πειράζει, ας ανατραπούν πάλι όλα.

Αν βγάλει κανείς άκρη τι ήθελα να πω, ας μου γράψει, να ξέρω κι εγώ. Η φωτογραφία είναι από έναν φίλο, πριν λίγες μέρες στην Κοπενγχάγη. Ναι, ήρθε ο χειμώνας επιτέλους.