heima (at home)

commuting reversed

I travel not to go anywhere, but to go. I travel for travel's sake. The great affair is to move.

Πάντα βαριόμουν να φύγω, πάντα λυπόμουν που έφευγα. Ακόμη στενοχωριέμαι που σχεδόν ποτέ δεν έρχεται κανένας να με περιμένει ή να με αποχαιρετίσει. Οι κοντινοί και οι αγαπημένοι μου λένε ότι το έχουν συνηθίσει, ότι φεύγω συνέχεια για κάπου, ότι από κάπου πάντα έρχομαι. Και όταν φτάσω σπάνια με ρωτάνε πως ήταν εκεί που ήμουν, λίγες φορές μπορώ να πω παραπάνω από 'καλά'. Το από που έρχομαι και που πάω, μπερδεμένο μια ζωή. Και ένα διάλειμμα, το ανάμεσα, όταν ξεκινάει το λεωφορείο, αεροπλάνο, τρένο όλα μέσα μου ηρεμούν, νοιώθω πιο ζωντανή, πιο δυνατή, μπορώ να ξεκαθαρίσω σκέψεις, μπορώ να χαζέψω από το παράθυρο ανενόχλητη, μπορώ να είμαι μόνη μου και με τον εαυτό μου και να μη σκέφτομαι ούτε που πάω, ούτε από που φεύγω. Η θέση μου στον κόσμο ακριβώς αυτή, ποτέ στο ίδιο μέρος.

discovering & experiencing

People travel to faraway places to watch, in fascination, the kind of people they ignore at home.

Με ενοχλεί το ότι ο κόσμος ταξιδεύει και παρόλ' αυτά δεν έχει γίνει πολύ καλύτερος. Με ενοχλεί το κυνήγι της εμπειρίας και το τι θεωρούμε πλεόν εμπειρία. Τουρίστες ή backpackers επίκινδυνα κοντά στο ίδιο τριπάκι. Τσατίζομαι όταν βλέπω λίστες με τα 100 μέρη που πρέπει οπωσδήποτε κάποιος να δει πριν πεθάνει. Περιφρονώ τις προθέσεις πολλών που λένε ότι θέλουν να γνωρίσουν άλλες κουλτούρες. Πολλές φορές ούτε την γειτονιά τους δεν γνωρίζουν. Θαυμάζω αυτούς που δεν το έχουν κουνήσει από το χωριό τους, έχουν όμως ονειρευτεί. Ονειρεμένα ταξίδια, λίγοι έχουν κάνει.

traits

A good traveller has no fixed plan and is not intent on arriving

Σουρτούκι το λένε εδώ. Βγαίνεις από το σπίτι και δεν λες θα πάω εδώ ή εκεί. Απλά βγαίνεις. Και θα πας και εδώ και πιο πέρα. Θα σταματήσεις στου γείτονα, θα πας στο μαγαζί που συνήθως πας, θα ρίξεις μια ματιά δίπλα, θα βρεις κάποιον στον δρόμο, κάποιος θα σε πάρει τηλέφωνο, όλο και από το σπίτι κάποιου θα περάσεις. Αυτό που μου αρέσει στις μικρές πόλεις, ακριβώς αυτό που μου αρέσει και στο ταξίδι,...το σουρτούκι. Στείλε με ταξίδι με οργανωμένο πρόγραμμα ή άτομα που βάζουν τέτοια προγράμματα ή στείλε με να μείνω σε μεγάλη πόλη και να πρέπει να κανονίσω τον ελεύθερο χρόνο μου. Τιμωρία. The unbearable.

- m a n d a t e -

The use of travelling is to regulate imagination by reality.

Έτσι ακριβώς. Δηλαδή μέχρι ένα σημείο είναι ευχαρίστηση, μετά είναι ανάγκη. Επιτακτική κιόλας. Δεν σου φτάνει ο αέρας που αναπνέεις ένα πράμα. Όχι εθισμός, όχι να δεις κι άλλα κατ' ανάγκη. Απλά ποτέ ικανοποιημένος εκεί που είσαι. Ποτέ ευχαριστημένος. Ενώ ξέρεις πολύ καλά ότι the grass always looks greener on the other side. Και μαθαίνεις να ζεις με αυτό, να εκτιμάς το γύρω σου, την γειτονιά σου, το εκεί που είσαι. Απλά δεν μπορείς. Βλέπεις καμιά φορά περίεργα όνειρα, καμιά φορά είσαι με παρέα και χαζεύεις. Είσαι αλλού. Δεν υπάρχει ελπίδα. Θα ταξιδέψεις απλώς για να κρατήσεις τα λογικά σου, όχι για να θεραπευτείς από αυτό.

home
...is where your heart is

Δηλαδή τα περί κουλτούρας, που ανήκεις, κτλ κτλ είναι λίγο χαζομάρες. Οπουδήποτε ανήκεις. Όπου κι αν βρεθείς μπορεί να γίνει το σπίτι σου. Που θέλεις να βρεθείς και γιατί είναι άλλο θέμα.

(my very own desire)

Η Ισλανδία. Εδώ και χρόνια. Και το πόσο κοντά έφτασε να γίνει πραγματικότητα φέτος. Will never give up. Ο λόγος? Άγνωστος. Η μόδα? Ενοχλητική. And is picking up like hell...

gotta give to get back

Είναι μια τύπισσα στο ραδιόφωνο -μέσω ίντερνετ ακούω, εδώ δεν έχουμε- που κάνει πολύ ωραία εκπομπή, μια στο τόσο βέβαια, όποτε θυμηθεί παίζει καμιά ώρα. Αυτήν λοιπόν η τύπισσα παίζει πολύ ωραία μουσική αλλά δεν μπορώ να καταλάβω τι λέει όταν λέει ποιό τραγούδι έπαιξε. Στην αρχή λέω τζάμπα πήγαν τόσα χρόνια στα φροντιστήρια κάνοντας listening για το 'λάουερ', αλλά μετά κατάλαβα ότι μάλλον δεν είναι δικό μου το φταίξιμο γιατί την παίρνουν συνέχεια τηλέφωνο ακροατές και της ζητούν να επαναλάβει. Την καημένη. Το επαναλαμβάνει και μάλιστα αργά. Αλλά να, πάλι γλυστρά κάπως η φωνή της, σφυρίζει το 'σ', δεν ξέρω τι ακριβώς αλλά ποιό συγκρότημα ήταν αυτό ή το άλλο, γιοκ. Και μιλάμε για πολύ ωραία κομμάτια, οκ? Όχι δεν παραπονιέμαι που δεν την καταλαβαίνω, ας είχε και 5 ώρες εκπομπή, και όσοι λένε ότι δεν πάυει να είναι τέτοια η θέση της που πρέπει να έχει καλή άρθρωση, να πάνε να *%#$^&%$@.

Καμιά φορά -που την καταλαβαίνω- λέει κιόλας, πχ 'αυτό το κομμάτι μου το έδωσε η φίλη μου η μαρία, θα κυκλοφορήσει τους επόμενους μήνες, το συγκρότημα είναι από κάπου από την σκανδιναβία (φυσικά, φυσικά)' ή 'η φίλη μου η σούλα μου είχε γράψει αυτό το cd πριν 1500 χρόνια, τώρα έχουν αρχίσει να γίνονται γνωστοί'. Εγώ απορώ γιατί δεν έχω φίλες σαν την μαρία και την σούλα. Όχι δεν είμαι κανένα music junkie να ξέρω ποιός έπαιξε με ποιόν σε ποιό live και ποιό τραγούδι είπε των τάδε και τι έγραψε το τάδε περιοδικό για αυτό. Και στις περισσότερες συναυλίες μπορεί και να βαριέμαι να πάω. Ούτε πολυφρίκαρα όταν περπατώντας με μια φίλη αμερικανίδα είδαμε σε poster απόκομμα εφημερίδας εποχής που έλεγε 'Bob Marley is dead' και μου το δείχνει λέγοντας έκθαμβη 'oh my god, he died?'. I mean, LOL. Απλά αν ακούσω κάτι που μου αρέσει, θέλω να ξέρω ποιό είναι για να το βρω. Μπορεί να είναι από οπουδήποτε στον πλανήτη το συγκρότημα, μπορεί να είναι οποιοδήποτε είδος μουσικής, και πολύ απλά να μου αρέσει.

Προσωπική υπόθεση η μουσική και επίσης της στιγμής. Δεν θα μπορούσα να είμαι dj και να έρχονται να μου ζητάνε τραγούδια και το θεωρώ αναίδεια αν κανένας από την παρέα το κάνει. Η Μαρία και η Σούλα σίγουρα δεν το κάνουνε ακόμη κι αν ο dj είναι καραγκόμενος, είμαι σίγουρη. Καμιά φορά ακούω κανένα τραγούδι και λέω 'πω πω τι τραγούδι' και πάντα κάποιος θα με ρωτήσει ποιοί είναι. I have no idea. Clueless. Είναι σαν να απολαμβάνεις ενα πολύ ωραίο κρασί και εκεί που έχεις χαθεί μέσα στην απόλαυση να ψάχνονται στη παρέα ποιό κρασί είναι, και ποιό τους θυμίζει, και τι παρόμοιο έχουν πιεί, και το μόνο που θες να συνεισφέρεις εκείνη την στιγμή στην κουβέντα είναι ένα 'shut up'.

Είχα πει σε κάποιον που γενικά γράφει αθλιότητες και μικρότητες ενάντια του βασιλείου της σουρδίaς, να κάνει μουσικό βλογ. Ευτυχώς δεν το έκανε. Έχει τόσο πολύ μουσική και τόσα που θα μπορούσε να βάλει, που θα γινόταν του doncat εκεί μέσα. Θα ερχόταν και το ανάλογο μπουλούκι και επειδή η φασαρία με ενοχλεί και με θολώνει αποδιώχνω τις μαύρες σκέψεις τώρα. Ας συνεχίσει να θάβει το μεγαλείο της σουρδίας. Βέβαια, το ξέρω, δεν είμαι ρεαλίστρια. Ας πούμε ότι έκανε μουσικό βλογ και γινόταν χαμός εκεί μέσα με Μαρίες και Σούλες, εγώ θα χαιρόμουν? Hardly ever, ειδικά με τον κάθε ειδήμονα του είδους. Θα μετακόμιζα στο βλογ της γκουσταρίτσας μόνιμα, γιατί και αυτό είναι επίσης βλογ που έχει πιο relaxed attitude για την μουσική. Relaxed: άκου αυτό, σου αρέσει?, ναι, λαλαλα. Φτάνει αυτό! More than enough. Δηλαδή ας πούμε είχα ζητήσει τον τελευταίο των Kaiser Chiefs από τον άθλιο και μου το έστειλε. Ωραίο και ξανά ευχαριστώ, αλλά δεν είναι αλήθεια ότι πιο πολύ το ευχαριστήθηκα όταν άκουγα το τάδε playlist και κόλλησα στο τάδε κομμάτι εκεί που δεν το περίμενα? Η΄οταν ο άλλος μου έστειλε μήνυμα σου έχω ένα τραγούδι που δεν είναι το στυλ σου καθόλου αλλά θα σου αρέσει, μπας και δεν έτρεξα να το ακούσω, και δεν το καταχάρηκα? Οπότε η αλήθεια είναι ότι δεν θέλω να ζητήσω τίποτα άλλο. Πρέπει να πάει με την στιγμή, να είναι αυθόρμητο, πάρε αυτό, δες αυτό, ωραίο? ναι, όχι, καλά πάρε αυτό ή μάλλον μην πάρεις τίποτα, έχω δουλειά τώρα, άλλη φορά. Λαλαλαλα που θα έλεγε και η γκουσταρίτσα, την κάνω quote συνέχεια να ναι καλά που μας ανεβάζει.

Και το ίδιο με τα φεστιβάλ. Περιμέναμε ότι θα πάμε στο Exit? Όχι, ένα τηλέφωνο μια μέρα πριν και την επόμενη στον δρόμο για Σερβία. Θα ξαναπάμε? Ποιός τρέχει τώρα αλλά κατι θα βρούμε πάλι :) Ή μήπως αν κερδίσω εισιτήριo για το Roskilde θα πάω ως εκει για να πάω στο φεστιβάλ? Rockwave? Get serious. Never been there, never will. Και οι συναυλίες. Ναι το ήξερα ότι θα έπαιζαν οι underworld, θα έτρεχα μέχρι εκεί που έπαιζαν να τους ακούσω? Απλά ακούγοντας τους ένα βράδυ με την Liz σκεφτόμουν τι καλά θα ήταν να πήγαινα, και την επόμενη με πήρε τηλέφωνο αν θα πάρει εισιτήριο και για μένα. Φυσικα ήταν από τις καλύτερες συναυλίες και όχι μόνο γιατί τότε ήταν της μόδας. Η' όταν γύρισα μέσα στο άγχος και στην σχεδόν κατάθλιψη μια μέρα με όρεξη να μην κάνω τίποτα, και η συγκάτοικος μου είχε αφήσει εισιτήριο των sigur ros στο τραπέζι. Έτσι συνεννοούνται οι άνθρωποι, και όχι με το έχω τόσα Giga mp3. Ναι και εγώ έχω. So what? Με ποιούς τα μοιράστηκα και αν το χάρηκαν και αν το χάρηκα και εγώ μόνη μου μάλλον μετράει πιο πολύ.

That s all with music stories - part 1.

Μετράει αυτό για τρίτη φορά? :D

danger in every corner

Tο βίντεο είχε σαν comment 'criminally overlooked'. Συμφωνώ και επαυξάνω :)

Όπως φαίνεται από τα προηγούμενα post, είμαι από τα άτομα που πιστεύουν ότι δεν υπάρχει καλύτερη διασκέδαση από ένα πολύ καλό live. Άκρως αναζωογονητικό. Και απόλυτη εκτόνωση, Εκτόνωση που έχει παρεξηγηθεί μάλλον από τους μη-συναυλιακούς. Που πολλές φορές αγγίζει τα όρια της βίας. Ένα ομαδικό ξέσπασμα. Το τραγούδι επάνω ήταν συντροφιά σε μια πολύ άσχημη περίοδο της ζωής μου. Δεν είναι χαρούμενο κομμάτι, δεν είναι για χορό. Δεν είναι ούτε punk. Απέχει από τους Kaiser Chiefs αρκετά. Είναι spooky and dark. Το άκουγα μόνη μέσα στο σκοτάδι. Πονούσα. Έκλαιγα. Και δεν ήθελα να δω άνθρωπο μπροστά μου. Περίοδος βουβαμάρας επίσης. Δεν μιλούσα σε κανέναν. Σίγουρα πέρασαν τα άσχημα. Αλλά δεν παύει να ισχύει ότι υπήρξαν και ότι ήταν πραγματικά άσχημα. Και ότι σε άλλαξαν σαν άνθρωπο. Σε μεγάλωσαν. Σε έκαναν πιο υποψιασμένο, αλλά και πιο δυνατό. Και ακόμη πιο ευαίσθητο. Αν πάω σε μια συναυλία των Leftfield και ακούσω αυτό το τραγούδι είναι δυνατόν να μην το παίξουν όσο πιο δυνατά γίνεται? Είναι δυνατόν να μην ουρλιάζω τους στίχους? Είναι δυνατόν να μην χοροπηδάω σαν τρελλή? Είναι δυνατόν να μην ξέρουν οι ίδιοι οι Leftfield ότι αυτό το τραγούδι θα ξεσηκώσει κόσμο? Αυτό θέλω να εξηγήσω στους μη-συναυλιακούς. Ότι σε ένα live, καλό live, δεν πάει κανείς για να χορέψει απλώς, για να εκτιμήσει την τέχνη της μουσικής, για να δει ένα performance. Πάει. Και μετά όλα τα άλλα ..του βγαίνουν.

Και ναι, όταν λέω Live, εννοώ και το dj set και κράξτε με όσο θέλετε οι ροκάδες.

never gonna survive unless we get a little crazy

Κάθομαι να γράψω ένα cd για κάποιον που αγαπώ πάρα πολύ. Μια συλλογή από τραγούδια που μου αρέσουν και πιστεύω ότι θα του άρεσαν. Ψάχνω τα τραγούδια και αποκτούν όλα κάποια σημασία, μεταδίδουν ένα μήνυμα. Καμιά φορά βγαίνει ένα cd άκρως μελαγχολικό. Και δεν θέλω να του δώσω αυτό. Θέλω κάτι πιο γεμάτο, κάτι που να με ξεσηκώνει και εμένα. Γιατί το δίνω σε κάποιον που με κάνει να νιώθω πράγματα και να ξεφεύγω από την γνωστή μου απάθεια. Να νιώθω γεμάτη ζωή. Δεν θέλω ένα μουντό cd. Και ξαναγράφω το cd. Και το ακούω και το επόμενο πρωί, να δω αυτό το cd πως ακούγεται. Στο αυτοκίνητο, στο σπίτι, στο γραφείο. Και πολλές φορές μου φαίνεται δεν είναι αρκετό, ή είναι πάλι βαρύ, ή μου φαίνεται ότι δεν θα γίνει από τα αγαπημένα του. Και το ξαναγράφω. Και το ξανακούω. Και με ταξιδεύει σε άλλα μέρη. Σε κάποιες ξεχασμένες στιγμές, μακρινά μέρη, άλλα πρόσωπα. Και λέω, ωραία το πέτυχα. Αλλά πάλι δεν μου φτάνει, θέλω να του πω κι άλλα. Θέλω ένα cd που να είναι το trol και όχι το trol όταν ακούει πχ ηλεκτρονικά. Θυμάστε από την Φυσική που μας έλεγαν είναι αδύνατο να προσδιοριστεί η ακριβής θέση και η κίνηση ενός ατόμου ταυτόχρονα? Ε εγώ δεν το έχω εμπεδώσει. Και κάνω μια λίστα από πολλά, πάρα πολλά τραγούδια. Και τα ακούω όλα, skipping. Και μπερδεύομαι. Και τα αφήνω στην άκρη. Τα ξαναπιάνω όταν αντικειμενικά μπορώ να σκεφτώ αν ένα τραγούδι είναι καλό. Και κάνω το cd. Και είναι ένα cd που θα έλεγε κανείς ότι δεν εκφράζει εμένα, απλά ένα καλό, πολύ καλό cd. Απλώς με μερικά τραγούδια καλά κρυμμένα ανάμεσα στα άλλα, να μην φρικάρει αυτός που θα το ακούσει ή καλύτερα να μην υποψιαστεί το πόσα πολλά είχα να του πω ή να μη με παρεξηγήσει. Όλα αυτά από ένα cd (crazy e? κι όμως, κι όμως...). Και κάνω και artwork για εξώφυλλο. Και τελικά το cd δεν το δίνω. Γιατί θα μπορουσα να δώσω και κάποιο καλύτερο. Έτσι φέρομαι και έτσι είμαι και στη ζωή μου. Έχω ένα σωρό σκέψεις, ιδέες, συναισθήματα, και δεν κάνω τίποτα, γιατί πάντα υπάρχει κάτι καλύτερο που θα μπορούσα να κάνω, να πω ή κάποιος άλλος θα τα πει/κάνει έτσι κι αλλιώς. Και επιστροφή στην απάθεια και την μουνταμάρα. Μετανοιώνω για όλα τα cd που έγραψα και δεν έδωσα.

Προχθές ήρθε σπίτι κάποιος που αγαπώ πάρα πολύ. Χωρίς να το έχω σκεφτεί, δεν δίστασα ούτε στιγμή να του δώσω ότι cd είχα και δεν είχα, και αυτά που του έγραψα και άλλα, ότι είχα κυριολεκτικά. Και ένοιωσα μια απέραντη ανακούφιση. Ε. Έτσι είμαι και στη ζωή γενικότερα I am afraid. Burning out.

souless

Τηλεόραση δεν έχω σπίτι. Καμιά φορά όταν πάω στους γονείς, χαζεύω. Άθλια όπως την θυμάμαι, λίγο εθιστική και ώρες ώρες πολύ γέλιο. Αυτό όμως που μου κανει εντύπωση τα τελευταία χρόνια, είναι ότι εκεί που χαζεύεις την κάθε γελοιότητα, από ελληνική σειρά μέχρι διαφημιστικό σποτάκι καναλιού, ξαφνικά ξεπετάγεται κομματάρα να παίζει, εγώ να πετάγομαι από τον καναπέ και να κοιτάζω τους γύρω και να λέω ακούστε αυτό. Αυτοί είναι συνήθως αδιάφοροι ή απορροφημένοι στα τεκτενόμενα της σειράς και απλώς γνέφουν με αόριστη κατανόηση. Δεν μιλάμε για τελείως εξεζητημένες μουσικές, αλλά ωραία κομματάκια. Αυτά που θα μπορούσαν να παίζουν και έξω στα μαγαζιά. Αφού στην τηλεόραση τα παίζουν, γιατί όχι και σε πολλά μαγαζιά; Πότε θα έρθει εκείνη η μέρα που θα βγαίνω από το σπίτι με τις φόρμες και θα πετάγομαι σε ένα Deposito Bulk να δω τι παίζει, να μιλήσω με καμιά ψυχή να περάσει η ώρα ή να μπαίνω σε ένα Rotown, να βγαίνουν στην σκηνή περίεργα άτομα, από το άγχος τους να έχουν ιδρώσει, να βαριανασαίνουν σε αποστάση λίγων μόνο μέτρων από εμένα και να όταν παίζουν να είναι θεοί. Να κάθομαι σε ένα μπαράκι και οι διπλανοί ούτε να σου την πέφτουν, ούτε να σε αγνοούν επιδεικτικά. Να έχω όλους τους φίλους μου μαζεμένους και να μην φοβάμαι μην πει κάτι ο ένας για τους gay και τσατιστεί ο άλλος που είναι και κρύβεται. Να μην είναι θέμα συζήτησης η ανεργία ή πόσα βγάζει ο κάθε μηχανικός. Ούτε τα κουτσομπολιά που δεν είναι άκρως σκανδαλιστικά αλλά αφορούν παντρειές και προίκες και κερατώματα. Να μου την δίνει μια μέρα και να ντύνομαι fabulous και να μην απορεί κανένας. Να βγαίνω από το σπίτι και να κάθομαι στο πεζούλι και να μην φαίνεται άσχημο αυτό στους γείτονες. Να αγαπώ το babe και να μην του αφήνω ίχνος υποψίας ότι με κάνει να βαριέμαι ή με στεναχωρεί. Να μην ξεσπούν επάνω του οι φρίκες που με τρώνε, η ασφυξία. Πότε θα γίνουν όλα αυτά;

reply

Έχεις δίκιο αγαπητέ Roman, έχω χαθεί. Και εγώ, με έχω χάσει. Και το καημένο το blogaki περιμένει εδώ καρτερικά στη γωνίτσα του. Μπορεί να μην ήθελα να γράψω για να μην χαλάσω το κάρμα της ευτυχίας από το τελευταίο post, λες και με προκαταλήψεις θα το κρατήσω. Καλά κρατεί, αλλά από μόνο του. Εμείς δεν μπορούμε να ελέγξουμε τέτοια πράγματα. Όπως και να 'χει, τελικά είμαι εδώ. Και εδώ. Και είναι ένα ωραίο πρωινό με πολύ χιόνι, έχουμε ησυχία στη δουλειά και το cd που ακούω μου θυμίζει αυτό που είπε χθες ο Ν, ότι κρίμα που Τα Χάλκινα της Κοζάνης δεν έχουν ανακαλύψει τους Calexico. Θα είχαμε τρελές διασκευές τις Απόκριες. Θα γινόταν πιο jazz (από το ρήμα jazzάρω -έχεις jazzέψει, κτλ, αλλά και σαν μουσικός όρος). Ξέρεις πως είναι, σαν ταινία του Kusturica. Ε, δεν κολλάνε και οι Calexico?