περιστέρια

Τα Περιστέρια πιστεύω είναι ο πιο ωραίος χορός της Κοζανίτικης Αποκριάς. Αν κανείς έχει χτυπηθεί σε rave, αν έχει ξεσηκωθεί με Bregovic, αν του άρεσε η τρέλα των 80ς, αν την βρίσκει σε ρέγκε συναυλίες, τότε το μόνο που μένει να κάνει είναι να χορέψει τα Περιστέρια και οπωσδήποτε σε έναν φανό, να είναι μικροί μεγάλοι πίτα στο μεθύσι, να είναι και εκείνη η κοπελίτσα που έπαιζε τρομπέτα στην Σκ'ρκα για κανένα 6ωρο συνεχώς και να έρχεται απο πάνω μας να μας βάζει την τρομπέτα στα αυτιά. Με καμία διάθεση φολκλορισμού, εγώ που γενικώς απεχθάνομαι την λαική μας παράδοση και το παραδοσιακό τραγούδι και τη μουσική στους γάμους της περιοχής (μήπως φταίνε οι συνειρμοί?), στα Περιστέρια σηκώνω ψηλά τα χέρια. Η μάλλον σηκώνομαι ολόκληρη. Πετάγομαι, πως το λένε.

Να περιγράψω όσο μπορώ το σκηνικό. Μιλάμε για πολύ κόσμο, γύρω στα 100 άτομα γύρω από την φωτιά και τα χάλκινα στην μέση να παίζουν, γύρω γύρω άλλα 300 ατόμα έτοιμα να μπουν στον χορό και γύρω γύρω άλλα 1000 άτομα να ρουφούν (να πίνουν. Κρασί/ξύδι ντόπιο). Και άλλοι πόσοι να χορεύουν εδώ κι εκεί. Και μερικοί να κυλιούνται κάτω. Μιλάμε για διονυσιακή παρεκτροπή, όχι αστεία. Και όλες οι ηλικίες. Και πολύ σουρδαμάρα, για όσους γνωρίζουν.

Για να συνεχίσω. Τα Περιστέρια είναι ακόμα πιο ωραία όταν ειναι διαδραματικό. Κάθεται όλος ο κόσμος κάτω. Παίρνει το μικρόφωνο ένας από την ορχήστρα και φωνάζει:
-Τί είστε?
-Περιστέρια, λέει ο κόσμος.
-Τί τα ταίζουμε τα περιστέρια?
-Στάρι, απαντά ο κόσμος.
Και παίρνει ο τύπος και πετάει στάρι σε όλους που κάθονται κάτω. Τι κομφετί και μαλακίες. Στάρι.

Τέτοια σκηνικά. Και μετά αρχίζει η ορχήστρα να παίζει αργόσυρτα. Κάνει πως πάει να ανεβάσει τον ρυθμό, πάει και ο κόσμος να ανεβεί και ξανακατεβάζει τον ρυθμό και ξανακάθονται όλοι. Αρχίζουν να παίζουν όλοι μαζί και έντονα στην πιο άσχετη στιγμή. Ο κόσμος κυριολεκτικά πηδάει επάνω και αρχίζει να χορεύει και να είναι μια τόσο απίστευτη σκηνή, όταν σηκώνονται όλοι, σηκώνουν χέρια, πόδια, τσιρίζουν από χαρά, χορεύουν, δηλαδή αν δεν το ζήσεις, το πιο κοντινό είναι να είσαι σε συναυλία του αγαπημένου σου συγκροτήματος και να παίζουν το πιο ξεσηκωτικό τους τραγούδι. Και πάλι λείπουν πολλά. Πάρα πολλά.

Αυτά με τα Περιστέρια. Δεν αρμόζουν σε υπερβολικά εκλεκτικούς, σνομπ και κομπλεξικούς. Κάνουν για όλες τις ηλικίες. Απαιτούν ελευθερία σκέψης και κινήσεων. Και δεν γίνεται να μην συμμετέχεις. Αν το δεις και δεν σου έρθει να συμμετέχεις, κάτι πάει στραβά, δες γιατρό. Και τα περί βημάτων, ρυθμού, κτλ τα ακούω βερεσέ. Περιστέρια χόρεψαν και φίλοι μου ξένοι και το καταευχαριστήθηκαν.

celebrate

Α ναι, σιγά μην κάτσω να σκάσω. Συνήλθα διότι Παρασκευή απόγευμα. Και ακολουθεί τρελή βδομάδα. Να πιούμε, να χορέψουμε, να ντυθούμε ξωτικά, κοτόπουλα, χανούμισσες -αυτά παίζουν φέτος. Το τελευταίο γιατί είναι classic, το προτελευταίο γιατί είναι της επικαιρότητας και το άλλο γιατί έτσι μου αρέσει. Ξωτικό ντύθηκα πέρσυ, ξωτικό και φέτος. Να κάτσει μόνο να μαζευτούμε πολλοί. Όσοι περισσότεροι, τόσο καλύτερα. Πέρσυ ήμασταν 10-12 ξωτικά. Φέτος θα δείξει. Λείπει και ένα γιατί κυοφορεί. Περιμένουμε σε κανένα μήνα και μικρό ξωτικούλι δηλαδή. Και επίσης φέτος θα επιμεληθώ το καλλιτεχνικό μέρος, γιατί πέρσυ τους έστειλα όλους να αγοράσουν περούκες με έξαλλες τούφες και μυτερά αυτιά και αγόρασαν punk/afro περούκες και τεράστια αυτιά και αντί για ξωτικά ήταν όλοι trol. Αλλά ας κάνει ο καθένας ότι θέλει, να γελάσουμε πάλι. Ας είμαστε ξωτικο-trol-κοτοπουλο-χανουμισο-παρέα. Θα το γλεντήσουμε no matter what.

shoot

Όλα καλά. Εκτός της σιχαμερής δουλειάς. Σιχαμερής όχι λόγω αντικειμένου, αλλά λόγω στριμμένων ανθρώπων. Ναι, παντού υπάρχουν και, ναι, συνήθως είναι και διευθυντές. Αλλά και συνάδελφοι. Μπλιαχ, και πάλι μπλιαχ. Θα πάρω ένα νεροπίστολο να τους κυνηγήσω, να φρικάρουν. Μου έχει κοπεί η όρεξη για δουλειά. Αρρώστησα για να μην πάω προχθές. Όσο για τις Απόκριες, ταιριάζουν στο κλίμα, πέφτουν οι μάσκες. Φέρτε τα κλαρίνα και κομφετί. Πολύ γελάω με την κατάσταση. Γελοίοι.

well

Ένα περίεργο πράγμα. Συνήθως ξυπνούσα 9 παρα κάτι για να πάω στη δουλειά στις 9. Έχει καμιά βδομάδα που από τις 8 παρά ανοίγουν τα μάτια από μόνα τους. Πίνω καφέ σπίτι, ακόμα και πρωινό έχω φάει μερικές φορές. Έγινα morning person. doctor? Δηλαδή μετά από τόσα χρόνια επήλθαν ένα σωρό αλλαγές αλλά αυτό το τελευταίο δεν το περίμενα. Φάση θα είναι. Καλά είναι όμως. Άλλη περίεργη αναλαμπή: Κάποτε απεχθανόμουν οτιδήποτε προωθούσε αυτό που λέγεται νομίζω new age. Τώρα θέλω να κάνω yoga. Όχι και καλά για να ανακαλύψω κρυμμένες εσωτερικές δυνάμεις και ισορροπίες, αυτό θέλει χρόνια και τρόπο ζωής, αλλά γιατί περνάει ευχάριστα η ώρα, η μία ώρα που μπορεί να κάνω yoga. Δεν νομίζω ότι ξαφνικά αποφάσισα να βάλω ιλουστρασιόν well being στη ζωή μου. Καπνίζω το ίδιο, πίνω το ίδιο, φαγητό πάντα έτρωγα ψιλο-υγειινά, αν μη τι άλλο σε μεγάλες ποσότητες. Μήπως doctor απλώς μύρισε άνοιξη? Και έτσι μου έρχονται διάφορες περίεργες και ετερόκλητες ορέξεις. Dunno. Θα δείξει.

souless

Τηλεόραση δεν έχω σπίτι. Καμιά φορά όταν πάω στους γονείς, χαζεύω. Άθλια όπως την θυμάμαι, λίγο εθιστική και ώρες ώρες πολύ γέλιο. Αυτό όμως που μου κανει εντύπωση τα τελευταία χρόνια, είναι ότι εκεί που χαζεύεις την κάθε γελοιότητα, από ελληνική σειρά μέχρι διαφημιστικό σποτάκι καναλιού, ξαφνικά ξεπετάγεται κομματάρα να παίζει, εγώ να πετάγομαι από τον καναπέ και να κοιτάζω τους γύρω και να λέω ακούστε αυτό. Αυτοί είναι συνήθως αδιάφοροι ή απορροφημένοι στα τεκτενόμενα της σειράς και απλώς γνέφουν με αόριστη κατανόηση. Δεν μιλάμε για τελείως εξεζητημένες μουσικές, αλλά ωραία κομματάκια. Αυτά που θα μπορούσαν να παίζουν και έξω στα μαγαζιά. Αφού στην τηλεόραση τα παίζουν, γιατί όχι και σε πολλά μαγαζιά; Πότε θα έρθει εκείνη η μέρα που θα βγαίνω από το σπίτι με τις φόρμες και θα πετάγομαι σε ένα Deposito Bulk να δω τι παίζει, να μιλήσω με καμιά ψυχή να περάσει η ώρα ή να μπαίνω σε ένα Rotown, να βγαίνουν στην σκηνή περίεργα άτομα, από το άγχος τους να έχουν ιδρώσει, να βαριανασαίνουν σε αποστάση λίγων μόνο μέτρων από εμένα και να όταν παίζουν να είναι θεοί. Να κάθομαι σε ένα μπαράκι και οι διπλανοί ούτε να σου την πέφτουν, ούτε να σε αγνοούν επιδεικτικά. Να έχω όλους τους φίλους μου μαζεμένους και να μην φοβάμαι μην πει κάτι ο ένας για τους gay και τσατιστεί ο άλλος που είναι και κρύβεται. Να μην είναι θέμα συζήτησης η ανεργία ή πόσα βγάζει ο κάθε μηχανικός. Ούτε τα κουτσομπολιά που δεν είναι άκρως σκανδαλιστικά αλλά αφορούν παντρειές και προίκες και κερατώματα. Να μου την δίνει μια μέρα και να ντύνομαι fabulous και να μην απορεί κανένας. Να βγαίνω από το σπίτι και να κάθομαι στο πεζούλι και να μην φαίνεται άσχημο αυτό στους γείτονες. Να αγαπώ το babe και να μην του αφήνω ίχνος υποψίας ότι με κάνει να βαριέμαι ή με στεναχωρεί. Να μην ξεσπούν επάνω του οι φρίκες που με τρώνε, η ασφυξία. Πότε θα γίνουν όλα αυτά;

pose

Είναι από τις λίγες Παρασκευές που έχω όρεξη για έξω. Να δούμε αν θα κρατήσει μέχρι το βράδυ. Αν μη τι άλλο, it s Friday. Friday I am in love, κτλ. Εύχομαι σε όλους happy end of the week. Άντε τώρα να πάει 5 να την κάνω απο δω μέσα.