sunday | nov 1st | 22.00 - 1.00 @diva radio

.

happy halloween

[http://www.e-radio.gr/player/player.asp?sID=448]

anybody with a heart votes love

.

King Kong, in Cannes, on a date with Spiderman. Dan Dar's sitting there, scared by the killer teddy bears. Down town, Mini mouse is slippin Micky's in the famous grouse, while big bird spreads the word. Judge Dredd, found dead, face down in Snoopy's bed. Outside, Tweetie Pie's getting itchy on more supplies. Meanwhile, Snow White gets ready for work tonight, turning tricks with crystal tips. Trying to make the best of it's absurd. Puppy dogs and pussy cats in suspect suicide attacks. Captain Kirk from Planet Earth, fights it out with Papa Smurf Some phoney little ponies, preying on old and lonely, making friends, robbing them The X men taught them everything. Betty Boop, tired of life, took vows, became a bride of Christ While Tin Tin's been playing at Caesar's palace live on ice. Babar Kumbayahs with the mighty Morphin movie stars, as big bird spreads the word. Anybody with a heart votes love.

Μπορεί να μην έγιναν όλα αυτά καν την ίδια χρονιά αλλά το Halloween το θυμάμαι σαν τότε που μας είπε η διπλανή μας ότι το προηγούμενο βράδυ πρέπει να πάμε σε ένα πάρτυ που είναι θρυλικό, που είναι must, που γίνεται χαμός, που έρχεται η αστυνομία κάθε χρόνο, που παρέες οδηγούν ακόμη και 8 ώρες για να έρθουν, που κόσμος μπαίνει από τα παράθυρα, που δε χρειάστηκε να μας πεί τίποτα άλλο και εννοήθηκε ότι θα πάμε και πραγματικά δεν ξέρω αν ήταν ότι το πάρτυ ήταν το γνωστό Immorality πάρτυ όπου έπρεπε να πας από γυμνός μέχρι ντυμένος με σεξουλιάρικα εσώρουχα σε μια σούπερ πουριτανική περιοχή που περιμένετε ρε παιδιά, ποιός πουριτανισμός, δεν το σκεφτήκαμε ούτε στιγμή ότι έτσι φυσικά θα πάμε και άλλοι τόσοι (και μάλιστα πολλοί άλλοι) και όλοι έτσι ήταν τελικά. Δηλαδή στην τελική ένοιωθες τόσο άνετα όσο και σε μια παραλία γυμνιστών. Δεν μπορώ να πω ότι δεν γινόταν όργια, προφανώς γινόταν - σε άλλα πάρτυ δεν γίνονται? όχι ε? καλά..., απλώς ήταν φανερά και μπροστά σου και no big deal αν συμμετέχεις, αν όχι, αν ψιλο-συμμετέχεις, αν στην τελική το ρίχνεις στο χορό και ουρλιάζεις μαζί με άλλους τόσους που ζεις το πάρτυ της ζωής σου. Νομίζω μάλιστα ότι πιο πολύ ήταν ένα τέλειο πάρτυ που μόνο κάγκουρες με ανύπαρκτη σεξουαλική ζωή το σκέφτονται με γουρλωμένα μάτια από την λιγούρα και το ονειρεύονται με ένα στυλ σχεδόν ..καφρίλας, οι υπόλοιποι απλώς εεε χμμμ ...διασκεδάζουν απλώς, ξέρω γω χορεύουν, χαμουρεύουνται, πηδιούνται, χαζεύουν, whatever, ένα πάρτυ απλώς.

Και μπορεί να συμβεί σε ένα τέτοιο πάρτυ, εκεί πάνω στο καλύτερο να έρθει η Μ. να σε τραβήξει από το χέρι και να σου πεί ρίξε κάτι πάνω σου και συνεχίζουμε και λίγη ώρα αργότερα να είσαι σε ένα club που παίζει την πιο απίστευτη μουσική που έχεις ακούσει ποτέ και να βρίσκεσαι πάλι στο λεπτό να ξεσκίζεσαι στο χορό, να σε τραβάνε να χορέψεις και εδώ και εκεί, να ξέρεις ότι εκείνο το βράδυ δεν είναι καν το αλκοόλ, δεν είναι το θα βρω να πηδηχτώ σούπερ, μπορεί και να μην το κάνεις τελικά γιατί παιδιά σόρυ i have to party, δεν είναι ούτε το απλό ποιός-παίζει-μουσική, είναι ότι σου είπε η κολλητή σου είναι Halloween, we 'll party και το κάνεις με κλειστά μάτια. Η' ίσως είναι αυτό που είπε η Μ. Ότι δηλαδή μπορεί μερικοί να έχουμε στο μυαλό μας κάτι χημικά ανεβασμένα που μπορείς να τα πειράξεις και με τη διάθεση σου μόνο, όπως άλλοι κάνουν με drugs, και βοηθάει και η μουσική και το ένα και το άλλο, και κάπως το τεκμηρίωσε και επιστημονικά με neurotransmitters and all και το κατέθεσε και στο Department of Neuroscience για να κάνει έρευνα, να μάθουμε γιατί στην τελική γουστάρουμε τόσο πολύ. Εγώ και η ίδια, τα πειραματόζωα.

Το δέχθηκαν, εμείς δεν προλαβαίναμε, δεν χορταίναμε μάλλον. Είχε κι άλλο. Είχε και ένα πάρτυ που εκεί δεν οδηγούν απλώς για να πάνε, εκεί μερικοί παίρνουν το αεροπλάνο για να πάνε και εμάς ήταν πάλι μέσα στα πόδια μας, παραμονή Halloween, χιλιάδες κόσμου μέσα στα δάση της Νέας Αγγλιάς, τα δέντρα να είναι κίτρινα, πορτοκαλί, κόκκινα, μωβ, να απορείς τόση ομορφιά από πού έρχεται, να έχεις περάσει όλο το απόγευμα να περπατάς στους πίσω δρόμους των αυλών ενός χωριού κάπου μέσα σε όλο αυτό το τοπίο, να έχουν στολίσει τις αυλές τους με κολοκύθες, κεριά, ψεύτικους τάφους με ότι επιγραφή του έρχεται του καθενός να γράψει επάνω. Να σε πλημμυρίζει εκείνη η ευτυχία που τη νοιώθεις μόνο σα παιδί, πού κάποια στιγμή πίστεψα ότι βρίσκομαι πίσω στο χωριό μου στην Ελλάδα σε εκείνη την ηλικία και παίζω στα σοκάκια. Εκείνη τη στιγμή κοίταξα έναν ψηλό τοίχο και χαμογέλασα, σκαρφάλωσα επάνω, προσπάθησα να ισορροπήσω για να περάσω και να πηδήξω στην απέναντι αυλή, να την περάσω γρήγορα για να κάνω το ίδιο και δίπλα και παραδίπλα, να έχει ένα υπέροχο σούρουπο, να κάνει λίγο κρύο, μούχλα πάνω στις πέτρες, τα δέντρα να είναι υγρά, το πρόσωπο μου ξαναμμένο, να στέκομαι μπροστά από μια καγκελόπορτα με ένα πρόσωπο επάνω που έμοιαζε με της Μέδουσας και να χαζεύω πίσω ένα σπίτι που λένε ότι είναι στοιχειωμένο, που σε ένα χωριό τόσο δα σε κάθε γειτονιά έχει και από ένα σπίτι που μοιάζει στοιχειωμένο, μακριά από τουρίστες, μακριά από φανταζί καταστάσεις και σπετάκολα, μακριά από ότι τρέντυ, εκεί ήταν η καρδιά του Halloween, αυτό που εμείς το λέμε βαρετά 'παραδοσιακό' και θέλουμε να συμμετέχουν και οι νέοι.

Μα τί λέω. Το ίδιο σπίτι στο οποίο έμενα λεγόταν Wilder, ήταν στο Elm Str, δίπλα από το Paradise Pond. Το πιο άγριο σπίτι δηλαδή στο δρόμο με τις λεύκες και δίπλα από τη λιμνούλα του Παραδείσου, όπου φημολογείτω (!!έτσι γράφεται? :p) ότι στη σοφίτα του είχε αυτοκτονήσει μια κοπέλα που πληγώθηκε από έρωτα και τα βράδια πολλοί λένε ότι ακόμα την ακούνε να κλαίνε, μάλιστα τα γράμματα που της έστελνε αυτός ακόμα υπάρχουν. Δεν την άκουσα να κλαίει αλλά η διπλανή μου ορκίζεται ότι της έτυχε το άλλο, ότι την πήρε τηλέφωνο ένα βράδυ η Whispering Woman. Αυτή πάλι λένε ότι έχει καμιά δεκαριά χρόνια που το κάνει αυτό και αυτές τις μέρες παίρνει τηλέφωνο το βράδυ τυχαία σε διάφορους στο σπίτι και τους μιλάει ψιθυριστά. Μπορεί ίσως κάποιος να καταλάβει σε αυτό το σημείο ότι ένα όργιο σε ένα πάρτυ που λέγεται immorality δεν ήταν παρά ένα ακόμη μικρούλικο πραγματάκι μέσα σε όλα αυτά γιατί πιό πολύ είχα χαζέψει με όλες τις ιστορίες που άκουγα, με τον τύπο που βρήκαμε στο υπόγειο μιας εκκλησίας στη μέση της νύχτας και εγώ ούρλιαξα από τρόμο, ο Κ. με τράβηξε να φύγουμε, ο τύπος μέσα από το σκοτάδι μας είπε με αυστηρό τόνο ότι προσεύχεται και κάτι άλλα τέτοια, που περίεργα δεν μου φαίνονται αλλά και δεν τα λέω συνήθως στους άλλους γιατί, ξέρεις, ακούγονται κάπως... Κολλάνε σε κάτι λεπτομέρειες του στυλ τί έκανα εγώ με τον Κ. εκεί κάτω βραδιάτικα ή τί φορούσα στο immorality party και αυτά είναι άλλη ιστορία και να πώ την αλήθεια, βαρετή ιστορία συνήθως, δηλαδή τί να κάναμε και τί να φορούσαμε. Από κει και πέρα, focus στο blow-minding της υπόθεσης please.

Θυμάμαι πάντως να είμαι με την Μ κάτω από μια στάση λεωφορείου γιατί έβρεχε. Θυμάμαι που ήταν η τελευταία μας χρονιά που θα κάναμε Halloween εκεί. Και θυμάμαι πού μπερδέψαμε τις μέρες και χάσαμε το μεγάλο πάρτυ, ήταν το προηγούμενο βράδυ, φτάσαμε μια μέρα αργότερα, ήμαστε μέσα στη βροχή, τα έχουμε κάνει όλα πάλι, το μεγάλο πάρτυ δεν προλάβαμε μόνο, είμαστε αγκαλιά και σχεδόν κλαίμε όχι που χάσαμε το πάρτυ -...χαζοί!- αλλά που ήταν το τελευταίο Halloween που κάναμε μαζί και είχε τελειώσει και δεν θέλαμε να γυρίσουμε σπίτι και να κοιμηθούμε. Τί σχεδόν. Πολύ κλάμα λέμε. Αυτό είναι τελικά ίσως ένα είδος πουριτανισμού, να είσαι δηλαδή μέσα στα 'γούστα' πού λένε και ονειρεύονται εδώ, να σου βγαίνει και να τα κάνεις και τελικά να συγκινείσαι και να μουτσοκλαίς με μια φίλη σου, πού βέβαια τί φίλη, τα πάντα και όλα για ένα διάστημα της ζωής σου.

Δεν μπορώ παρά να θυμηθώ τον Θ. λίγες μέρες πριν, σε ένα καφέ στη Θεσσαλονίκη, κόσμος να περνάει, ωραία δε λέω, θα ορκιζόμουν τώρα ότι ξεφύσηξε και καπνό αλλά δεν καπνίζει πιά, όταν γύρισε και μου είπε 'ωραία ήταν τότε ε' και ξέρεις δεν του έλεγα αυτή την ιστορία, μάλλον κάποια ιστορία που ξέρουμε και οι δυό θα λέγαμε, αν και τώρα που το σκέφτομαι αυτό επάνω δεν είναι ιστορία, είναι ολόκληρο κομμάτι από κάποια στιγμή της ζωής μου, μπαπ πάρτο έτσι αλλά αυτό είναι το περίεργο με κάποιους ανθρώπους και πόσο κοντά τους νοιώθεις, είτε Μ λέγονται, είτε Θ, είτε οτιδήποτε. Σε ξέρουν χωρίς να έχει χρειαστεί καν να σε μάθουν. Ακόμη καλύτερα, δεν θα με ρωτούσαν ποτέ τί φορούσα στο immorality, ποιός είναι ο Κ και τί κάναμε εκεί κάτω στην εκκλησία βραδιάτικα, θα σου πουν ένα 'ωραία ήταν' ή κανένα ουάου αν είχες ξεφύγει και ξέρεις ότι προσπέρασαν χίλιες δυό λεπτομέρειες και μαλακίες που σκέφτονται οι άλλοι να σε ρωτήσουν ή ακόμη χειρότερα ΝΑ ΜΗ ΣΕ ΡΩΤΗΣΟΥΝ και έπιασαν τί τελικά σου άρεσε, τί σε συγκίνεσαι, τί αγάπησες από όλα αυτά.

Δεν ξέρω αλλά νομίζω ότι μέσα σε έναν αχταρμά απίστευτων καταστάσεων, όπου όλα είναι πιθανά, όπου όλα μπορείς να τα κάνεις και όλα μπορούν να συμβούν, at the end of the day που λένε και στο χωριό μου, και όχι despite all that, anybody with a heart votes love. Αυτό έχω καταλάβει εγώ από το Halloween, ότι είναι η γιορτή των πάντων, του πάρτυ, της φιλίας, του έρωτα, του μακάβριου, και αν κάποιος μου βρει τρόπο να το γιορτάσω και φέτος έστω και στο ελάχιστο θα τον παραδεχτώ έτσι?

ps Γαμώ την παράδοση μου.
ps2 Είναι απίστευτο πόσο βρίζω τελευταία.

boom

.photo by Daniela Edburg

Εγώ είμαι τεχνοκράτης, μου ούρλιαζε ο Βλάκας στο γραφείο. Τώρα τι σημαίνει αυτό ή τι πρέπει να σημαίνει δεν ξέρω αλλά βασική συναισθηματική νοημοσύνη μου υπαγόρευσε ότι ουρλιάζει γιατί είναι ανώτερος και εγώ ένα τίποτα στην ιεραρχία της δουλειάς και θίχτηκε που τόλμησα να του υποδείξω ότι έκανε λάθος, οπότε έβγαλα το σκασμό, για ένα ακριβώς δευτερόλεπτο, γιατί μετά του είπα ότι κάνει πάλι λάθος, αν θέλει να ξέρει εγώ είμαι τεχνοκράτης και γι' αυτό μπόρεσα να του υποδείξω ένα λάθος που αυτός λόγω του χαμηλού/ελλειπούς/ανύπαρκτου μορφωτικού του επιπέδου δεν μπορεί να αντιληφθεί κάτι το οποίο φαίνεται από το ότι διευθύνει μια εταιρεία σα να είναι ένα απλό ψιλικατζίδικο. Νομίζω έδωσα μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για απόλυση αλλά ο Βλάκας είναι τόσο Βλάκας που ειλικρινά δεν νομίζω ότι αντελήφθη τι του είπα και μου ούρλιαξε να γυρίσω στα γραφείο μου και να δουλέψω. Μα δουλεύω, του είπα και ήταν πια έξαλλος γιατί πόσο ακόμη πρέπει να φωνάξει για να δείξει εξουσία?

Μια μέρα μου έπιασε φιλική συζήτηση. Με ρώτησε πόσα χρόνια ήμουν εξωτερικό, πού ήμουν, κτλ. Τού είπα ένα δυό πράγματα, μετά είπε και αυτός τις δικές του εμπειρίες, δηλαδή πόσο ζώα είναι αυτοί οι ξένοι, οι Βόρειο - Ευρωπαίοι και Αμερικανοί ειδικά. Μάλιστα, λέω, από που το συμπέρανε αυτό, ε, να λέει -μεταξύ άλλων- πήγε σε ένα νησί βόρεια είχαν κάτι φουρφούρια μέσα στη θάλασσα, ένας αγρότης μέσα στη βρωμιά με τα βόδια και κατέληξε ότι στο δικό του χωριό, εδώ στα βουνά, στο Ελλάντα, οι κτηνοτρόφοι είναι πιο κυριλέ και ζουν καλύτερα. Σκέφτηκα να του πω ότι το νησάκι που έλεγε το ήξερα, μόλις την Κυριακή το είχε σε αφιέρωμα για τις εναλλακτικές πηγές ενέργειας μια εφημερίδα ως παγκόσμιο πρότυπο, αλλά δε βαριέσαι. Δεν είναι ότι θα μάλωνα, αλλά δεν θα καταλάβαινε πάλι, εδώ μέχρι εκεί πήγε και δεν κατάλαβε, εγώ θα του εξηγούσα? Ε, μια άλλη φορά μου είπε για τα κωλόπαιδα του Δεκεμβρίου που αν ήμασταν Αλβανία δεν θα τολμούσαν να κάνουν τίποτα γιατί ο κόσμος κουβαλάει πιστόλια και θα τους έδειχνε, σιγά ρε κάουμπόυ σκέφτηκα και κόντευα να ξεράσω. Αλλά πιο πολύ κόντεψα να ξεράσω όταν μου είπε για το πόσα λεφτά του τρώει κάθε μήνα η πουτάνα η κόρη του εκεί που σπουδάζει. Ναι, έτσι την είπε.

Τον παρατηρώ τον Βλάκα από τη μέρα που έφτασε. Ε δεν είναι λίγο από εκεί που δεν έχεις στον ήλιο μοίρα να σου κάνουν κομματική χάρη και να διευθύνεις μια εταιρεία που δεν τα πήγαινε καθόλου άσχημα. Κατευθείαν άλλαξε αυτοκίνητο, ταξιδάκια εδώ κι εκεί, καινούρια κινητά, γεύματα, γεύματα, γεύματα, χειραψίες, μέχρι και φαν του Γκραν Πρι έγινε. Και εντωμεταξύ απολύσεις. Σε έναν χρόνο έφυγαν μερικοί από τους καλύτερους συναδέλφους που είχα και έστησαν την εταιρεία. Α, και προσλήψεις, σόρυ, κομματικές χάρες, ξέρεις από εκείνες που βάζει ο ΟΑΕΔ 350 ευρώ, 250 εσύ, και μετά σου χρωστάνε και χάρη που έβαλες το παιδί τους σε δουλειά και προσκυνάνε. Και ψηφίζουνε. Κάποτε έλπιζα ότι ίσως όλα αυτά βγούνε στη φόρα και ο Βλάκας γίνει ρεζίλι αλλά σύντομα κατάλαβα ότι δεν είμαστε Αθήνα, δεν μπλέκονται μεγάλα πολιτικά πρόσωπα, παντού τα ίδια σκατά και τέτοια. Δυστυχώς ακόμη ελπίζω, γιατί ο Βλάκας αντί να να μαζευτεί λίγο που βολεύτηκε έτσι, ε μια έπαρση την έχει αλλά μάλλον πάλι τίποτα δεν θα γίνει.

Α ξέχασα να πω. Προσωπικά, προσωπική άποψη αυτό εντάξει?, πιστεύω ότι αν ερχόμουν στη δουλειά ντυμένη και βαμμένη σα να πηγαίνω στα μπουζούκια οι γονείς μου θα ντρεπόταν. Δηλαδή και να ήθελα να το κάνω ρε παιδί μου, ε οι κοντινοί μου θα ντρεπόταν. Μάλιστα πιστεύω ότι και οι συνεργάτες με τους οποίους δουλεύω εντός και εκτός του εργασιακού χώρου ε δε θα ήταν συνεργάτες, δε νομίζω να με έπαιρναν και πολύ στα σοβαρά, μόνο τον κώλο μου ίσως να κοιτούσαν και τα βυζιά, αλλά αν έπρεπε να κάνουμε δουλειά δε νομίζω να με κοιτούσανε και επειδή παίρνω σαν δεδομένο ότι ο καθένας κοιτάζει να καλύψει τις ανάγκες του λίγο πολύ με πιο μαζεμένο τρόπο και εκτός δουλειάς, ε είπα να με πέρνουνε στα σοβαρά στη δουλειά, όχι γιατί θέλω να κάνω καμιά καριέρα αλλά ξέρω γω, είναι λίγο παλιούκαιρο να μιλήσω τώρα για αξιοπρέπεια? Ε, λοιπόν για τον Βλάκα αυτό είναι μεγάλο μειονέκτημα. Πρέπει και βυζιά να δείχνεις και κώλο να κουνάς και οποιαδήποτε γυναίκα έχει μια θέση λίγο πιο απαιτητική από αυτή της γραμματέως, ε κάτι έκανε δε μπορεί. Και αυτό το κάτι σημαίνει αυτόματα ότι ε σε κάποιον έκατσε, κωλοτρίφτηκε, κτλ. Η' κανόνισε ο μπαμπάς. Αποκλείεται ας πούμε να σπούδασε, να ξέρει, κτλ. Τελοσπάντων, καταλήγουμε να είμαι ο εξωγήινος της υπόθεσης.

Μπαίνουμε σε συνάντηση με κάτι ξένους ("ζώα" είπαμε). Του κάνω την χάρη με πολύ ευγένεια (big mistake, in Greece that is a sign of weakness), γιατί κατά τ' άλλα δεν είναι δουλειά μου, να μεταφράζω από αγγλικά, από ιταλικά, από ισπανικά, από όπου είναι οι ξένοι-ζώα. Εκνευρίζεται που όλη η διαδικασία της μετάφρασης παίρνει χρόνο και πάλι αρχίζει να μου φωνάζει. Σκάω στα γέλια γιατί ο τύπος εντάξει είναι τρελός κατά τη γνώμη μου και αλήθεια το λέω παιδιά δεν μπορώ άλλο, ναι θέλω να είμαι πολιτισμένος άνθρωπος, να σκέφτομαι λογικά και ψύχραιμα αλλά είπα σε αυτό το ποστ να γράψω για την καθημερινότητα μου, και ότι αυτό το μπουρδέλο, ακόμη και χειρότερο επικρατεί παντού εδώ πέρα, οπότε θέλω στην τελική να πω αυτό που λογικά και ψύχραιμα δεν θα υποστήριζα: ότι παιδιά επιτέλους κάψτε την αυτήν την χώρα, τελειώστε ότι αρχίσατε πέρσυ το Δεκέμβρη και όσοι είστε εξωτερικό μην κοιτάτε ούτε μια στιγμή πίσω. Δανία του Νότου και κουραφέξαλα. Άισταδιάλα.

no fags

.

photo by khpouros

[0 τσιγάρα]

Μου είχε φανεί καλή ιδέα. Αν και εδώ που τα λέμε πάντα μου φαίνεται καλή ιδέα οτιδήποτε τυχαίο δεν φανταζόμουνα ποτέ ότι θα μπορούσα να κάνω και ξαφνικά μου ‘ρχεται να το κάνω. Είναι σαν παιχνίδι, να δω πόσο παραπάνω μπορώ να εκπλήξω τον εαυτό μου. Έβγαινε εντάξει και από λεφτά, όμως το αεροπορικό λίγο τσιμπημένο, -άσε που είναι ακριβά εκεί πάνω, έτσι?- αυτά έλεγα στον τότε boyfriend και μάλλον παράλληλα του ανακοίνωνα ότι δεν θα πάμε μαζί καλοκαιρινές διακοπές, μην το κάνουμε και θέμα, και για να μην το κάνουμε θέμα το έριξα στην γκρίνια για τα λεφτά. Μπορεί να τον βόλεψα κιόλας δεν ξέρω, αν και ένα ‘κρίμα’ το πέταξε έτσι για τα τυπικά, όπως και το ότι είναι πανάκριβα τα τσιγάρα εκεί πάνω επιτέλους να το κόψω και μ 'έσπρωξε από το κρεβάτι που ανησύχησε για το αν έχω τα λεφτά όταν του είπα ότι οκ έχω τόσα, απλώς εχμμμ ανησυχώ. Φυσικά για πολύ περισσότερα ανησυχούσα, αλλά δεν είπα τίποτα άλλο, γέλασα μόνο που έπεσα κάτω και επί τόπου αποφάσισα ότι παιδιά εγώ την κάνω από εδώ, είναι καλή ιδέα. Πως λένε σε μερικά περιοδικά -που όχι δεν τα διαβάζω καλέ, απλά έτυχε να τα ξεφυλλίσω- ότι κανένας άντρας δεν θα έπρεπε να σου στερήσει το καλοκαίρι επειδή σε χώρισε…ε κάπως το αντίθετο. Αν σε παράτησε ή τον παράτησες ή τα παρατήσατε και οι δύο (το πιο πιθανό άλλωστε), και μάλιστα εδώ και καιρό, ναι τότε μια χαρά σου χαλάει ΚΑΙ το καλοκαίρι.

next: 1 τσιγάρο................................................................ previous: 2 τσιγάρα

2 fags

.photo by khpouros

[2 τσιγάρα]

Έτσι γνώρισα την Gaby. Βγήκα έξω να κάνω ένα τσιγάρο και αυτήν το ίδιο και είχαμε το ίδιο απορημένο ύφος δεν-ξέρω-τι-κάνω-εγώ-εδώ καλοκαιριάτικα. Μέσα στην αίθουσα ένας κύριος συνέχιζε να μιλάει και να μην σταματάει. Έπρεπε να είχε τελειώσει από ώρα, είχε ήδη ανακοινώσει το πρόγραμμα των επόμενων ημερών αλλά μετά άρχισαν να του κάνουν ερωτήσεις από το ακροατήριο. Πού θα μένουμε, πώς θα πάμε εκεί, πόσοι αυτοκτονούν κάθε χρόνο σε αυτή τη χώρα, είναι όντως πρόβλημα ο αλκοολισμός, έχουν ξεφύγει οι σύγχρονοι αρχιτέκτονες από το legacy του Alvar Aalto? Μα γιατί, σκέφτηκα, γιατί είναι τόσοι πολλοί αυτοί που νοιώθουν ότι πρέπει να σηκώσουν το χέρι τους και να ρωτήσουν ότι βλακεία τους έρχεται στο μυαλό. Και βγήκα έξω.

Βέβαια το ύφος το είχα ήδη αποκτήσει από την προηγούμενη μέρα ή μάλλον το είχα φέρει μαζί μου. Ήταν φουλ καλοκαίρι, καύσωνας, οι φίλοι μου όλοι είχαν πάει στον Αρμενιστή ή στο Καλαμίτσι, αυτά τα κάμπινγκ καλέ που χροοοοόνια μετά, δηλαδή τώρα, τα Αθηναϊκά free press λανσάρουν ως πολύ κούλ μέρη για διακοπές. Το διάβασα χθες στην summerlifo or sth, και κάτι έλεγε και για ένα τέλειο μπαράκι το Ethnic, όπου κοντά υπάρχει και το καινούριο Goa. Έλεος, our best kept secrets splattered on paper. Τελοσπάντων, ήμουν εκεί όταν δεν το ξέρατε, αυτό θέλω να πω για να πουλήσω και εγώ την δικιά μου μούρη. Η’ μάλλον εκείνο το καλοκαίρι ήταν όλοι οι φίλοι μου εκτός από εμένα. Και εκτός από ένα δυό άλλους που είχαν λεφτά και είχαν πάει σε κανένα νησί, νησάκι, όπως συνηθίζεται να λέγεται.

Τι τα θες, το αεροπλάνο μου προσγειώνεται σε ένα μουντό και βροχερό Ελσίνκι, πάλι μόνη μου είμαι, σκέφτομαι, πάλι κάπου αλλού είμαι, πάλι για να κάνω τι ακριβώς δεν ξέρω είμαι, ουφ βαθιά ανάσα, μην το ψάχνεις παραπέρα, το μυαλό σταματάει, η δεν-ξέρω-τι-κάνω-εγώ-εδώ φάτσα μένει και όταν βγήκα για τσιγάρο η κοπέλα που την έλεγαν Gaby τo πρόσεξε αμέσως γιατί και αυτήν την ίδια φάτσα είχε.

Next: 0 τσιγάρα

---

Κεφάλαια: | 2 τσιγάρα | 0 τσιγάρα | 1 τσιγάρο | πολλά τσιγάρα | τσιγάρο μετά το σεξ | αποτσίγαρο |

***
fag (by Urban Dictionary)

1.a ciggarette (British)

2.a slang word for a homosexual or also used in wrong terms when person is disliked

back to back

kent williams - devon s back

|| Γράφω στο βλογ. Μη νομίζει κανένας ότι δεν γράφω δηλαδή όλο αυτόν τον καιρό. Απλά δεν τα τελειώνω τα ποστς και με ξέρω way too well για να πω τώρα ότι κάποια στιγμή θα τα ξαναπιάσω. I will not. (Αχ τι γέλιο, επανήρθαν τα greenglish στο full.) Λοιπόν....||

Από το καλή άνοιξη που είπα τελευταία φορά παμε κατευθείαν στο καλό καλοκαίρι τώρα και εντωμεταξύ πήγα και διακοπές, ω ναι πήγα και διακοπές. Το αν θα ξαναπάω εξαρτάται από το αν θα έχω δουλειά, που σημαίνει ότι αν δεν έχω δουλειά, θα είναι πιο μόνιμες οι διακοπές και μάλιστα θα την κάνω για κανα δυό μήνες, ευκαιρία θα είναι, αλλιώς θα συνεχίσω να σιχτιρίζω που δεν άκουσα την γιαγιά μου που έλεγε ότι τα κορίτσια που μαθαίνουν γράμματα πρέπει να γίνονται δασκάλες. Ε μα. Είμαστε Αθήνα (*take note here, πήγαμε και εκεί μετά από το 2004 or sth) βράδυ καθημερινής σε ταβέρνα και δίπλα τρία τραπέζια δάσκαλοι τα πίνουν. Είμαστε Σαντορίνη (*take note here that this is less impressive than me being in Athens) και ρουφάμε τον καφέ και δίπλα μας πάλι δάσκαλοι. Και ούτω καθεξής φυσικά, όπου και αν πάτε στη χώρα που σε πληγώνει, δίπλα σας θα είναι πάντα μια παρέα δασκάλων να ζει την καθημερινότητα της. Άσε που εκτός του ότι νοιώθω under-priviliged, το ότι δεν έχω καταφέρει να επωφελούμαι και εγώ της εργασίας στον δημόσιο τομέα, να συμμετέχω και εγώ σε αυτό το γίγνεσθαι τέλοσπάντων, it is a sign of weakness. Κλεμμένο αυτό. Όχι η ιδέα αλλά το phrasing. Μιλούσα με τον Θ. προχθές και μου έλεγε ότι σε αυτή την χώρα η ευγένεια είναι a sign of weakness. Να προσθέσω εδώ ότι στον Θ. χρωστάω πολλά από τα καλύτερα μου posts και ας με κοροιδέψει αν το διαβάσει τώρα αυτό. Αλλά τα λέει κάπως ρε παιδί μου που they hit right on spot. Θα είχε λαμπρότατη καριέρα ως βλόγγερ σίγουρα αλλά σιγά μην ασχοληθεί. Kool.

Ανεβαίνουμε στην Ακρόπολη και εδώ σημειώστε ότι εγώ έκανα την ξενάγηση μουαχαχά αλλά απογοητεύτηκα γιατί είναι στα μαύρα της τα χάλια. Ναι το ξέρω ότι είναι πολύ παλιά, δεν είμαι και υπέρ της pristine αναστήλωσης άλλωστε, αλλά να κάτι πινακίδες από τη δεκαετία του '70 ή με τέτοιο styling τέλοσπαντων, κιτρινισμένες σίγουρα και ο περιβάλλων χώρος έτσι λίγο χύμα, λίγο παρατημένος, δεν ξέρω, δεν με συγκίνησε κι ας έχω χρόνια ν' ανεβώ γιατί είχε κολλήσει το μυαλό μου ότι για να γίνουν καινούριες πινακίδες πρέπει να βγει διαγωνισμός μάλλον, για κάποιον ανάδοχο που θα εκτελέσει το έργο, όπου έργο κάτι προσχέδια που ανέλαβαν αρχαιολόγοι, φιλόλογοι, κτλ, scientifically sounded δεν μπορώ να πω, αλλά appointed rather randomly οπότε θα το κάνουν και με λίγο outdated διάθεση να το πώ? Και αυτό είναι μόνο η αρχή γιατί μετά το "έργο" θα υπερτιμολογηθεί για να υποτιμολογηθεί απ' 'οποιον θέλει να κερδίσει τον διαγωνισμό για να το εκτελέσει τελικά και υπερτιμολογημένα. Ε κάπως έτσι. Όχι ακριβώς πρόχειρα. Incrementally μάλλον.

Στην Σαντορίνη είχα πάει ήδη δυό φορές αλλά στο σημείο στην Οία απ' όπου βλέπεις το ηλιοβασίλεμα "υπό τον ήχο δεκάδων κλικ φωτογραφικών μηχανών" πρώτη φορά πήγαινα. Τέλεια ε. Πήγαμε νωρίς νωρίς, έπιασα καλή θέση, από αυτές που δεν υπάρχει περίπτωση να μπει κάποιος μπροστά σου, ακόμα και ψηλός να είναι, πήρα και ένα παγωτό και ήταν από τις στιγμές που λες η ζωή είναι ωραία και άλλα τέτοια κλισέ. Καμιά ώρα αργότερα ο ήλιος ακόμη δεν είχε δύσει, το παγωτό είχε τελειώσει, τα χέρια μου κολλούσαν, να το κουνήσω δεν γινόταν γιατί μαζευόταν κι άλλος κόσμος, πήχτρα γινόταν πίσω μου, είχα πιαστεί, διψούσα, ζήλευα και τους δίπλα που πίνανε μπύρες, ένας γκρίνιαζε σ έναν άλλον που μπήκε μπροστά του, ο ήλιος να κατεβαίνει βασανιστικά αργά και ο μόνος άλλος έλληνας στη μεριά που ήμουν μουρμούριζε προς τον ήλιο "άι σώνε". Τέλεια ήταν. Μετά, μέσα σε πέντε λεπτά ο ηλιος έδυσε, ο κόσμος σκόρπισε και εκείνη την ώρα που το φως είναι τέλειο μείναμε στην ησυχία μας να χαζεύουμε την απίστευτη ομορφιά. Μας έβγαλε και φωτογραφίες ο άι-σώνε που έμεινε και αυτός.

Όταν γύρισα πίσω είχε τελειώσει και μια ομαδική έκθεση ζωγραφικής στην οποία συμμετείχα. Ουάου ε? Ναι, ναι το κάναμε και αυτό αλλά εγώ έλειπα, αυτό θα πει να είσαι κουλ έτσι? Αν και δε νομίζω να το κατάλαβε και κανένας πόσο κουλ ήμουν γιατί στα μετά της έκθεσης έμαθα ότι την παράσταση έκλεψε ένας πίνακας που έδειχνε τον Παϊσιο. Αυτό μόνο. Δηλαδή μια μέτρια ρεαλιστική, απλή απεικονιση ενός αγίου που δεν δακρύζει καν για να συγκινηθούν οι προσκυνητές. Όχι ότι περίμενα κανέναν να συγκινηθεί από τη δικιά μου κοπελίτσα με την ουρά ποντικού - πού να εξηγώ τώρα ότι αυτό είναι ένα hulder trol - αλλά επιβεβαιώνομαι που λέω ότι αν θέλεις να πουλάς πίνακες στην Ελλάδα ή σε ομογενείς, πιάσε Άγιο Όρος και Μέγα Αλέξανδρο, κάντο με τάχα λαϊκή τεχνοτροπία, σε κάνα πιάτο ακόμη καλύτερα και μετά μοσχοπούλα. Βλαχο-ψυχεδέλεια και μάλιστα χωρίς το ψυχεδέλεια.

|| Τα κεφάλια μέσα ίσως θα έπρεπε να γράψω τώρα με την επιστροφή μου αλλά δεν νοιώθω καθόλου έτσι, η αλήθεια, ή μάλλον οι αλήθειες, είναι ότι το καλοκαίρι άρχισε και μας αρέσει, και εκτός από ευτυχία (...) μ ' έχει πιάσει και μια έτσι χμμμ... επαναστατική διάθεση να το πω? να κάνω ότι γουστάρω στην τελική. Αυτά. ||