well

Ένα περίεργο πράγμα. Συνήθως ξυπνούσα 9 παρα κάτι για να πάω στη δουλειά στις 9. Έχει καμιά βδομάδα που από τις 8 παρά ανοίγουν τα μάτια από μόνα τους. Πίνω καφέ σπίτι, ακόμα και πρωινό έχω φάει μερικές φορές. Έγινα morning person. doctor? Δηλαδή μετά από τόσα χρόνια επήλθαν ένα σωρό αλλαγές αλλά αυτό το τελευταίο δεν το περίμενα. Φάση θα είναι. Καλά είναι όμως. Άλλη περίεργη αναλαμπή: Κάποτε απεχθανόμουν οτιδήποτε προωθούσε αυτό που λέγεται νομίζω new age. Τώρα θέλω να κάνω yoga. Όχι και καλά για να ανακαλύψω κρυμμένες εσωτερικές δυνάμεις και ισορροπίες, αυτό θέλει χρόνια και τρόπο ζωής, αλλά γιατί περνάει ευχάριστα η ώρα, η μία ώρα που μπορεί να κάνω yoga. Δεν νομίζω ότι ξαφνικά αποφάσισα να βάλω ιλουστρασιόν well being στη ζωή μου. Καπνίζω το ίδιο, πίνω το ίδιο, φαγητό πάντα έτρωγα ψιλο-υγειινά, αν μη τι άλλο σε μεγάλες ποσότητες. Μήπως doctor απλώς μύρισε άνοιξη? Και έτσι μου έρχονται διάφορες περίεργες και ετερόκλητες ορέξεις. Dunno. Θα δείξει.

souless

Τηλεόραση δεν έχω σπίτι. Καμιά φορά όταν πάω στους γονείς, χαζεύω. Άθλια όπως την θυμάμαι, λίγο εθιστική και ώρες ώρες πολύ γέλιο. Αυτό όμως που μου κανει εντύπωση τα τελευταία χρόνια, είναι ότι εκεί που χαζεύεις την κάθε γελοιότητα, από ελληνική σειρά μέχρι διαφημιστικό σποτάκι καναλιού, ξαφνικά ξεπετάγεται κομματάρα να παίζει, εγώ να πετάγομαι από τον καναπέ και να κοιτάζω τους γύρω και να λέω ακούστε αυτό. Αυτοί είναι συνήθως αδιάφοροι ή απορροφημένοι στα τεκτενόμενα της σειράς και απλώς γνέφουν με αόριστη κατανόηση. Δεν μιλάμε για τελείως εξεζητημένες μουσικές, αλλά ωραία κομματάκια. Αυτά που θα μπορούσαν να παίζουν και έξω στα μαγαζιά. Αφού στην τηλεόραση τα παίζουν, γιατί όχι και σε πολλά μαγαζιά; Πότε θα έρθει εκείνη η μέρα που θα βγαίνω από το σπίτι με τις φόρμες και θα πετάγομαι σε ένα Deposito Bulk να δω τι παίζει, να μιλήσω με καμιά ψυχή να περάσει η ώρα ή να μπαίνω σε ένα Rotown, να βγαίνουν στην σκηνή περίεργα άτομα, από το άγχος τους να έχουν ιδρώσει, να βαριανασαίνουν σε αποστάση λίγων μόνο μέτρων από εμένα και να όταν παίζουν να είναι θεοί. Να κάθομαι σε ένα μπαράκι και οι διπλανοί ούτε να σου την πέφτουν, ούτε να σε αγνοούν επιδεικτικά. Να έχω όλους τους φίλους μου μαζεμένους και να μην φοβάμαι μην πει κάτι ο ένας για τους gay και τσατιστεί ο άλλος που είναι και κρύβεται. Να μην είναι θέμα συζήτησης η ανεργία ή πόσα βγάζει ο κάθε μηχανικός. Ούτε τα κουτσομπολιά που δεν είναι άκρως σκανδαλιστικά αλλά αφορούν παντρειές και προίκες και κερατώματα. Να μου την δίνει μια μέρα και να ντύνομαι fabulous και να μην απορεί κανένας. Να βγαίνω από το σπίτι και να κάθομαι στο πεζούλι και να μην φαίνεται άσχημο αυτό στους γείτονες. Να αγαπώ το babe και να μην του αφήνω ίχνος υποψίας ότι με κάνει να βαριέμαι ή με στεναχωρεί. Να μην ξεσπούν επάνω του οι φρίκες που με τρώνε, η ασφυξία. Πότε θα γίνουν όλα αυτά;

pose

Είναι από τις λίγες Παρασκευές που έχω όρεξη για έξω. Να δούμε αν θα κρατήσει μέχρι το βράδυ. Αν μη τι άλλο, it s Friday. Friday I am in love, κτλ. Εύχομαι σε όλους happy end of the week. Άντε τώρα να πάει 5 να την κάνω απο δω μέσα.

energy

Το καφενείο του χωριού χθες ήταν γεμάτο, όχι για κάποιον αγώνα του Champions League, αλλά για το Open της Αυστραλίας. Ενημερωμένοι όλοι για σχεδόν όλους τους τεχνικούς όρους του τέννις και συνεπαρμένοι με τον καταπληκτικό μικρό. Χάσαμε. Δεν πειράζει όμως. Και είχε καλό καιρό. Από τους -10 C στους 5 C σημαίνει σχεδόν άνοιξη. Φάγαμε μετά και περιποιημένα μακαρόνια με καυτερή σάλτσα. Τους αποχαιρέτισα εγκαίρως (πριν αρχίσουν γκρίνιες, κτλ) και επιστροφή σπίτι. Προηγήθηκε βόλτα στους ηλιόλουστους (!!) δρόμους. Μετά καφεδάκι, αρωματικό παρακαλώ, φουντούκι με κανέλα, το φημισμένο πια live cd των Calexico και άραγμα στον καναπέ. Μέχρι να το γυρίσουμε σε αλκοόλ. Όχι το λιώσιμο της προηγούμενης βδομάδας. Λίγο cider μόνο γιατί θυμίζει καλοκαιρινό σούρουπο και ετοιμασίες για πάρτυ. Ύπνος από τις 11. Παιδιά, τί να πω. Είμαι έτοιμη για Απόκριες, κανένα ταξιδάκι, τίποτα διακοπούλες, άντε καμιά εκδρομή ..ξεσηκώνομαι εύκολα, αλλά τελευταία ακόμα πιο εύκολα.. i am ready

drown

4.30 ξημερώματα, σήμερα το πρωί. Δεν μπορούσα να κοιμηθώ. Στριφογύριζα. Και εσύ ανήσυχος μέσα στον ύπνο, κάνοντας εκείνον το περίεργο σπασμό μέσα από το στήθος, σαν να μην μπορείς να αναπνεύσεις. Τρομακτικό. Έκλεινα τα μάτια, χαμήλωνα όσο μπορούσα την αναπνοή μου για να ακούσω αυτόν τον σπασμό, να ξεκινάει, να προσπαθεί να ξεσπάσει, και μετά επιτέλους η αναπνοή, ήρεμη και ήσυχη. Φοβάμαι. Όχι εσένα. Γενικά φοβάμαι. Και χθες ήμουν και λυπημένη. Λόγω γενεθλίων μπορεί. Προσπαθούσα μέσα στο σκοτάδι να αντιμετωπίσω φόβους και αγωνίες. Αν σου φαίνομαι δυνατή, γελιέσαι. Συχνά είμαι τρομαγμένη. Εκεί οφείλεται και η απάθεια που με χαρακτηρίζει. Άμυνες. Νιώθω μερικές φορές σαν τον σπασμό σου. Νομίζω ότι θα σκάσω, θα γίνω χίλια κομμάτια, θα το χάσω. Και παλεύω στα πνιχτά για να καταφέρω μετά να να πάρω μια ήρεμη ανάσα. Κερδίζω, αλλά σιγά σιγά. Δυσκολεύομαι πολύ ακόμα.

reply

Έχεις δίκιο αγαπητέ Roman, έχω χαθεί. Και εγώ, με έχω χάσει. Και το καημένο το blogaki περιμένει εδώ καρτερικά στη γωνίτσα του. Μπορεί να μην ήθελα να γράψω για να μην χαλάσω το κάρμα της ευτυχίας από το τελευταίο post, λες και με προκαταλήψεις θα το κρατήσω. Καλά κρατεί, αλλά από μόνο του. Εμείς δεν μπορούμε να ελέγξουμε τέτοια πράγματα. Όπως και να 'χει, τελικά είμαι εδώ. Και εδώ. Και είναι ένα ωραίο πρωινό με πολύ χιόνι, έχουμε ησυχία στη δουλειά και το cd που ακούω μου θυμίζει αυτό που είπε χθες ο Ν, ότι κρίμα που Τα Χάλκινα της Κοζάνης δεν έχουν ανακαλύψει τους Calexico. Θα είχαμε τρελές διασκευές τις Απόκριες. Θα γινόταν πιο jazz (από το ρήμα jazzάρω -έχεις jazzέψει, κτλ, αλλά και σαν μουσικός όρος). Ξέρεις πως είναι, σαν ταινία του Kusturica. Ε, δεν κολλάνε και οι Calexico?